RPG Kepos

S-to-PLAY: Ahriman's Prophecy

2012-01-05T19:03:00.004+01:00

Amaranthia Productions. Dla ludzi, którzy kojarzą trochę scenę twórców korzystających z wszelakich wersji RPG Makerów nic więcej nie trzeba w tym momencie dodawać. Dla pozostałych, ci goście po prostu tworzą fajne crpgi ;). Wystarczy zresztą spojrzeć na ich oficjalną stronę (tutaj) oraz na... omawianą w dzisiejszym odcinku S-to-Play grę pt. Ahriman's Prophecy ;).

... pomimo powyższego wstępu - warto zaznaczyć już w tym momencie, że fabuła jest jednak dość sztampowa. Ot, mamy tajemnicze proroctwo, strasznego demona i złego księcia, który chce wykorzystać tego drugiego by zemścić się na swoim bracie/ojcu za to, iż ten pierwszy otrzymał od króla berło władzy. Cóż, plan oczywiście się komplikuje i - jak to zwykle bywa - potrzebny jest idiota (czyt. bohater), który to wszystko posprząta. Szczęśliwie, cała ta historia jest tylko dodatkiem do perypetii głównego protagonisty, mającego zupełnie inne problemy na głowie niż ratowanie świata po raz n-ty.

Protagonisty - czy raczej: protagonistki ;). W przeciwieństwie do wielu podobnie zaczynających się cRPGów, zaczynamy dość nietypowo. Mała wioska gdzieś na zapchaj-dziurze wielkiego świata, chatka i my, gracze, obserwujący jak mała i młoda (na oko 13, 14 wiosenek?) dziewczyna wstaje z łóżka. Chwilę później dochodzi do nas, że to właśnie nią kierować będziemy przez całą przygodę. By było jeszcze ciekawiej, dla tej małej Talii Maurvy nadszedł właśnie wielki dzień - święto nadania imienia, w którym to pewna znachorka nadaje dzieciom miano, które odtąd będzie też ich zawodem. Cóż, tak oto otrzymaliśmy pierwszy quest ;).

Po paru rundach kręcenia się po wiosce Elden (i wykonaniu kilku zadań pobocznych typu: znajdź pióro dla pisarza), wychodzimy poza bezpieczne granice naszego miejsca zamieszkania i... i przeżywamy mały szok gdy dochodzimy do momentu w którym przychodzi nam walka z pierwszymi potężnymi wrogami w postaci paru pszczółek-berserkerów i kilku zabójczych na tym etapie gry węży. Gra jest w tym punkcie (i w każdym innym też ;P) trudna. Wesoła eksploracja dość ciekawie wymodelowanych map szybko może się skończyć przez natrafienie na przeciwnika lepszego od nas o kilka klas.

Szczęśliwie, często można go po prostu uniknąć - w przeciwieństwie do wielu gier zrobionych RPG Makerem, Ahriman's Prophecy postanowił zerwać z tradycją cyklu "idziemy po mapie - błysk ekranu - atakują nas 3 x pszczoła - menu walki - wygrywamy - idziemy po mapie - błysk..." - i postawił na bardziej zeldo-podobne rozwiązanie. Potwory wędrują po planszy na własną rękę - i to od nas samych zależy czy podejdziemy do nich i nawiążemy walkę (w czasie rzeczywistym). Oczywiście niekoniecznie musimy ją wygrać ;) - jednakże w każdej chwili mamy szansę na wycofanie się i, może mało bohaterską ale jednak życie ratującą, ucieczkę. Do miasta, w którym nic nam nie grozi.

Czy Ahriman's Prophecy wykonano z dbałością o szczegóły? - i tak, i nie. Tak, bo to naprawdę miły dla oka kawał kodu, gdzie wszystko ma swoje miejsce i czas. Zmieniająca się w wielu sytuacjach muzyka, różnorodne dźwięki i odgłosy przyrody czy gwaru miast - to wszystko, wraz z dynamicznymi animacjami, sprawia że ani przez chwilę nie można oderwać się od wrażenia, że to wszystko żyje swoim życiem. Biegające i bawiące się w berka dzieci, motyle na łąkach, zwierzęta w lasach, deszcze w górach, jaskinie... to wszystko i jeszcze więcej sprawia, iż gra może się podobać.

... przynajmniej do momentu, w którym dostrzeże się małe - niemniej denerwujące - błędy i przekłamania graficzne. Chodzenie po wodzie, jaszczurka wspinająca się po gładkiej jak tafla lodu ścianie (pomimo faktu, iż obok jest drabina... my, jako postać, też możemy tak zrobić swoją drogą) czy anomalie w terenie (w stylu prześwitujących pikseli wody podczas przemarszu górską ścieżką nad przepaścią) - nie są może częstym widokiem, jednak pojawiają się na tyle "otwarcie", że nie sposób ich nie zauważyć. O materializacji na innych postaciach (co wygląda dość ciekawie w 2D) - nie wspominając.

Jednak pewna sztampowość historii i pewne graficzne zgrzyty nie mogą przesłonić tego, że gra jest wielka. O czym przekonujemy się tuż po tym gdy - z pewnego powodu - NIE otrzymujemy imienia/zawodu, zaś sama wieszczka wysyła nas prosto do mistrza magii i czarodziejstwa, Gerritha. Od tego momentu rozpoczyna się nasza przygoda - ponad dziesięć królestw czeka na zbadanie, ponad 40 dostępnych questów czeka na wykonanie. Dużym plusem jest tu... nieliniowość i możliwość zabierania się za wiele rzeczy naraz, co wydaje się być czasami lepszym rozwiązaniem niż staranie się "na siłę" dotrzeć do kolejnego punktu głównej fabuły.

Ahriman's Prophecy otrzymało ponad dwadzieścia nagród oraz 5 gwiazdek w Softlisting.com, IT Shareware, BrotherSoft, Daolnwod.com czy Victory Games - wszystko to potwierdza, że mamy do czynienia z grą dopracowaną pod wieloma względami, z grą, której nieliczne błędy bledną przy ogromie pracy jaką Autorka (nie tylko jej zresztą - spójrzcie tylko na PS) włożyła w to by była ona wciągająca, rozbudowana oraz wiarygodna. Dodając fakt, że pozycja ta została przetłumaczona na język polski (przez Mufina) - tym bardziej warto dać jej szansę i poznać ją bliżej (link do angielskiej wersji - tu, polską można znaleźć chociażby na VG).

Tylko uważajcie na te cholerne węże ;).

Peace,
Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Gra to nie tylko dzieło Amandy Fae, ale także Lorda Tomahawka (lokacje) oraz Boba the Taco, First Seed Graphics Macka, Blue, Amandy (graficy) i Bjorna Lynna, Rona Clarke'a, Arrona Waltza, Mortena Gjermundsena (muzycy). Robi wrażenie!
PPS. Wśród Gości Honorowych Ogrodu dostrzec można użytkownika o nicku Trip - serdecznie witamy ;)!

Rok 2012... Ogród?

2012-01-02T22:30:00.000+01:00

Nastał nowy rok ;). Blogosfera ożyła - ludzie piszą swoje podsumowania i perspektywy na przyszłość. A ja wychodzę ze snu zimowego a.k.a. prostuję parę spraw w swym prywatnym życiu, przy okazji ciesząc się, że stary rok skończył się dla mnie nienajgorzej (prawo jazdy, pewna praca o propagandzie radzieckiej, parę projektów innych niż erpegowe). A Ogród?

... bywało w nim/z nim lepiej ;). Co tu kryć - chyba najbardziej aktywny okres w mym blogowaniu to wakacje. I tak chyba będzie najlepiej - pisać wtedy gdy ma się i czas i tematy. Obecnie tematów może i mam (mały) zapas, ale czas to - jak zwykle kwestia względna. Sesja zbliża się nieubłaganie, plus przydałoby się zrobić też małe porządki w swoich archiwach. Przygotować się na nieuniknione i takie tam - survival w pełni ;).

No dobrze - ale co w Ogrodzie? Trzy rzeczy trzeba dokończyć.

1) In Between PL - zajmuje nam to o wiele więcej czasu niż na początku się zdawało. Tyle dobrze, że nie trzeba nic pisać ;) - wystarczy to "tylko" poskładać i pokazać komu trzeba przed oficjalną datą premiery. A ta - jak wiadomo - będzie "when it's done" ;). Przy okazji - w trakcie prac nad tym projektem popełniłem (ja, nikt inny :P) sporo błędów, których będę się wystrzegał jeśli tylko wpadnie mi do głowy pomysł z podobnym przedsięwzięciem. Opowiem Wam o kilku z nich - w swoim czasie ;). Ku przestrodze.

2) The Forge PL - cały problem z TFPL jest taki, że w zasadzie tylko dwaj Autorzy tekstów zgodzili się na to by je przetłumaczyć i umieścić je na RPG Kepos (reszta na maile nie odpisuje... ba, byle tylko na maile!). Plus jest taki, że jeden z nich to Autor ponad połowy z nich, więc tragedii nie ma ;) - wypadałoby więc kiedyś ruszyć z koksem. Zapewne po sesji? - trudno określić gdy ma się na głowie inne rzeczy do przetłumaczenia. Tak, zgadliście - niezwiązane z erpegami ;).

3) Red Dream - gra jest... w 99% gotowa a ja i tak nie wiem co z nią zrobić ;P. Czekam na sformowanie się grupy testerów w mym mieście i rozegranie paru sesji. W ogóle, druga połowa poprzedniego roku była dla mnie wybitnie mało erpegowa. Głównie grałem w jednostrzałówki bądź traciłem czas na zebranie chętnych do gry. Zabawne, ludzie niewiele robią na tych studiach a i tak nigdy nie mają czasu ;). Cóż, być może rok 2012 będzie pod tym względem lepszy od poprzednika...

... i tym optymistycznym akcentem,

Dosiego 2012-stego ;)!

Michał "Skryba" Ziętek.

Piątkowa Piątka #14: ...and - action!

2011-12-09T21:49:00.003+01:00

Ta Piątka miała być tydzień temu... niemniej, z powodu pewnych, hm, zawirowań, pojawia się dzisiaj. W założeniu miała być lekka, prosta oraz przyjemna - i być przy okazji, jak to się teraz mówi? - niezłym openerem (?) dla nowego sezonu Piątek (drugiego, jeśli by ktoś jeszcze tego nie dostrzegł ;P). Także, miłego czyt... sorry, oglądania ;) (niespodzianka :P)!

Dziś, z okazji Piątkowej Piątki przedstawiam Wam pięć wartych do przejrzenia plików video umieszczonych na YouTube - pięć odnośników do "filmików" dotyczących tak kochanej przez nas wszystkich rozgrywki. Warto zaopatrzyć się w słownik angielskiego. Tak czy owak - enjoy!

1) Dungeon Master Tips - jest to jeden z niewielu wartych polecenia poradników dla każdego nowego Mistrza Gry (choć w przypadku tego filmiku bardziej odpowiednim tytułem będzie pewnie Mistrz Podziemi). "Lektor" ma świetny, dość charyzmatyczny głos + przekazuje sporo ciekawych podpowiedzi dla każdego, kto pragnie rozpocząć swoją przygodę z erpegami. Okrasza to fajną muzyką oraz... demotami poświęconymi RPGom ;). Tak czy owak, pamiętajcie - "I think everyone should try DMing at some point, it can be a lot of fun (and it gives your regular DM a break)". To kto mnie w końcu zmieni, a?

2) Roleplayed (2006) - dziwnie znajomo to wszystko brzmi ;). "A dwindling group of roleplayers seek drastic measures to maintain their weekly gaming campaign. A dark comedy with some bite, "Roleplayed" was written and directed by Chad Peter." - i, powiem szczerze, nie najgorzej im to wszystko wyszło. Zwłaszcza rola Mistrza Gry jest IMHO obsadzona... przerażająco trafnie ;P. Parodia, bez dwóch zdań - niemniej, zrealizowana dość poprawnie. Zwłaszcza część: "WHAT ARE YOUR BUSINESS HERE?!" i odpowiedź tej dziewczyny - jest niezwykle rozczulająca ;]. Entuzjazm, nie ma co.

3) Attacking The Darkness - Summoner - każdy prawdziwy i najprawdziwszy z prawdziwych erpegowców przynajmniej raz w swoim życiu winien wysłuchać ten legendarny dialog. Ta wersja jest troszeczkę inna niż te wszystkie mp3, które krążą po sieci tu i tam. Głównie dlatego, że za bohaterów (graczy) robią tam postacie z gry Summoner (ktokolwiek ją jeszcze pamięta?). Hm, ok - nie wiem kto wpadł na taki pomysł. Ale - z braku laku tudzież niechęci do umieszczania tu linku do mp3 - zafundujcie sobie powrót do czasów, kiedy ten dialog był na ustach każdego gracza (albo tylko moich, whatever) ;).

4) Vin Diesel - Dungeons and Dragons Critical Hit! - chciałbym takiego gracza na sesji. Serio. Zdawać by się mogło, że coś takiego jak inteligencja lub instynkt samozachowawczy pośród populacji graczy nie istnieje... a tu, proszę, jaka niespodzianka. I to z ust samego Vin Diesela! - respekt za trzeźwą ocenę sytuacji i najlepszą deklarację z ust gracza jaką kiedykolwiek usłyszałem ;). Z drugiej strony - powiedz takiemu, że w jego postać weszły trzy krytyki a.k.a. zgon na miejscu... hm - nie, postoję i poprzestanę na tym że po prostu lubię tego aktora ;). Chociaż... Vin... D&D? C'mon, meeen ;P!

5) Roll a D6 - tak, tak... wiem czego chcecie. Wiem co najbardziej pragniecie w tym miejscu ujrzeć. Wiem wreszcie że - tak jak i niżej podpisany - sądzicie iż ta Piątka byłaby niekompletna bez... piosenki ;). Powiedzmy, że tym razem powstrzymam się od komentarza - i dołączę się do hipnotycznego rytmu wybijanego przez: Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6, Roll a D6 ;P...

Tyle na dzisiaj jeśli idzie o Piątkową Piątkę!

Trzymajcie się i do zobaczenia wkrótce ;).

Pozdrawiam,
Michał "Skryba" Ziętek.

S-to-PLAY: Last Scenario

2011-12-09T21:05:00.002+01:00

2 ghz, 2 gb ram, grafika 512 mb, sm 3.0. Przynajmniej na pecety. Tak, takie oto wymagania ma gra, w którą chciałbym zagrać a w którą to dziś grają - o słodka ironio - bez mała wszyscy moi znajomi. Skyrim. Dopóki jednak nie zarobię na naprawdę mocny upgrade mojego sprzętu (w mym przypadku upgrade = kupienie nowego), pozostaje mi sentymentalny powrót do... Last Scenario (cRPG ;)).

By nie było, że zaraz ktoś napisze iż bluźnię, porównując te dwie gry - specjalny disclaimer: nie porównuję ;). Po prostu tak jakoś wyszło, że lubię cRPGi tworzone w RPG Makerze (którego polską wersję [nieoficjalną, nielegalną, nie-reformowalną pod względem ilości byków językowych na linijkę kodu programu] winno się przykryć toną mułu i jak najszybciej o niej zapomnieć... serio, serio) - także takie pozycje jak, dajmy na to, Ahriman's Prophecy czy opisywany dzisiaj Last Scenario, dostarczają mi dużej dawki przyjemności. Polskie czaso-przestrzenie pomińmy milczeniem. Takoż jak i poniższy fragment recenzji (zaczerpnięty stąd), traktujący o głównym bohaterze gry (korzystam z niego dla wygody i z wrodzonego lenistwa ;P):

"Hilbert jest mieszkańcem wioski Whitlake Town [przysiągłbym, że Whitelake - dop. Skryba]. Pełni w niej funkcje szeryfa. Pewnego dnia przychodzi do niego dziewczynka mówiąc, że zginął jej kotek. Po krótkiej wyprawie w góry, nasz bohater przynosi tylko zwłoki futrzaka. Jest załamany, że nie potrafi wykonać prostego zadania. W tym czasie przed jego oczyma pojawia się wyrocznia i przepowiada mu, że jest przyszłym zbawicielem ludzkości. Głosi ona, że armia demonów wypełznie z diabelskich czeluści i opanuje całą ziemię. Prosty obrońca malutkiej mieściny nie może ochronić świata przed zagładą, więc wyrusza do stolicy zaciągnąć się do armii i tam przygotowywać do spotkania z piekielnymi hordami. Tak prezentuje się fabuła, która, jak sami pewnie zauważyliście, jest kiepska i oklepana."

... wiecie, nie lubię doklejać metek traktujących o głębokiej filozofii tkwiącej w zjawisku RPG (tak z 'c' jak i bez 'c'), więc - w teorii - powinienem zgodzić się z ostatnim zdaniem mości Pawcio. Przedstawiona w ten sposób fabuła rzeczywiście jest kiepska i oklepana - i przy tym zupełnie niezgodna z tym co się dzieje w świecie gry. Nie wiem ile czasu poświęcił Autor recenzji na przejście gry, ale już po pierwszej misji w wojsku okazuje się, że ideały Hilberta (którego marzeniem jest zostać wielkim bohaterem) mają się nijak do sytuacji tak świata gry jak i jego w nim roli jako "zbawiciela ludzkości". Dość powiedzieć, że za uratowanie życia paru cywili nasz niedoszły bohater dostaje... solidny ochrzan od jego przełożonej - za to, iż naraził całą misję na niepowodzenie, zaś pozostałych członków jej oddziału, na niepotrzebne niebezpieczeństwo.

Podobnie jest z Wyrocznią, która okazuje się być... nie, spoilera nie będzie - wiedzcie jednak, że cała sprawa ma podwójne (cóż, jeśli nie potrójne) dno, armia demonów wydaje się być całkiem sympatyczna (jeden jej przedstawiciel... czy raczej przedstawicielka - dołącza do naszej drużyny [!]), zaś "prosty obrońca malutkiej mieściny" (w której wcale nie jest lubiany, tak swoją drogą) nie raz i nie dwa zwątpi w sens swojego marzenia czy w to, że rzeczywiście jest wybrańcem. Spotkanie z prawdziwym bohaterem wrogiego kraju, który po prostu od niechcenia masakruje szeregowych żołnierzy z ojczyny Hilberta - siostra wyrzucająca mu uganianie się za mrzonkami - czy wreszcie wielokrotne zwroty akcji (zdrajcy, zabójcy, politycy) sprawiają, że chce się poznać to, co będzie dalej. Nawet jeśli w paru momentach lepiej tego jednak nie wiedzieć.

By jednak nie było, że "samym ratowaniem świata" gra ta stoi - Autor umieścił w niej naprawdę sporo rzeczy do odkrycia i wypróbowania. Od mini-gry, przypominającej nieco tą zawartą we wczesnych cyklach Final Fantasy (o ile mnie pamięć nie myli), do której "karty" zyskujemy na wiele różnych sposobów (najszybciej [bo nie najprościej] jest mierzenie się z innymi graczami NPCtami i otrzymywanie kart w przypadku wygranej partii) - po ukrytych bossów, którzy w ostateczności okazują się być większymi skurkowańcami niż ostatni przeciwnik w całej grze. Na uwagę zasługuje także system zdolności specjalnych w postaci magicznych kartridży (...z braku lepszego słowa), które można dowolnie umieszczać w "slotach" każdej z postaci. Tym samym nie mamy tutaj do czynienia ze sztywnym przypisaniem członka drużyny do roli, jaką w niej pełni. Chcecie magicznego Hilberta? - wasza wola, w tej grze macie taką możliwość.

Warto również wspomnieć, że każda z dołączających się postaci ma swoją historię, cele oraz motywacje - co nieczęsto gości w produkcjach 'made by' RPG Maker. I choć - naturalnie - nie wszystkie porywają (dawne dzieje kapłana mnie trochę zawiodły), stanowią miłe urozmaicenie a w przypadku niektórych postaci (np. dość enigmatycznego zabójcy z amnezją [ale bez syndromu "jestem przepak i mam was w nosie, frajerzy!" by Ezio]), stanowią swoistą wartość dodaną. Słowem wspomnieć też należy, iż podobna sytuacja ma się z co ważniejszymi NPCtami, których historię, losy i czyny poznajemy w trakcie rozwoju historii. Długiej, dodajmy. W zależności od tego jak gramy (odkrywamy wszystko czy gnamy do przodu) - zajmie nam ona od 15 do 65 godzin. Idealna na długie zimowe wieczory...

... i oczekiwanie na upgrade PC ;).

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Grę można za darmo pobrać np. stąd.

Piątkowa Piątka #13: Old-School!

2011-12-02T18:58:00.003+01:00

Bry wieczór (...coś szybko mi one zapadają) ;)! Dzisiejsza Piątka miała dotyczyć czegoś innego, niemniej... uznałem że ten temat jest po prostu ciekawszy ;P. Oczywiście, jak to w Piątce bywa, przedstawię Wam tylko pięć linków do (moim zdaniem :P) ciekawych "artykułów" poświęconych old-schoolowi w RPG - sam życząc "tylko" miłej i owocnej ich lektury ;). Wpieriod ;)!

Dziś, z okazji Piątkowej Piątki przedstawiam Wam pięć wartych do przejrzenia wpisów - pięć odnośników do notek dotyczących oldschoolowi w RPG. Niektóre będą po angielsku, inne - po polsku. A jeden został nawet przetłumaczony na nasz język ;). Enjoy!

1) Old school role-playing games (wiki) - "Old school" role-playing games refers to a kind of Golden Age of role-playing game design, before rather significant changes in game design, publishing, and the fan demographic. Old school refers to an epoch of role-playing, but can also refer to retro designs that harken back to that era." - czyli o tym jak OS widzi anglojęzyczna część świata ;). IMHO najbardziej ciekawą częścią jest ta poświęcona Old School Design - niestety, same ogólniki, ale -i tak- dość intrygujące.

2) Mark Damon Hughes OSRPG - kamikaze przeprowadza w tej notce (anglojęzycznej) rozpiskę kilku erpegowych "klasyków". Podaje też linki do miejsc gdzie można je zakupić! - plus, jako gracz, wtrąca swoje komentarze na temat poszczególnych systemów. Zdziwiło mnie też, iż podług Autora Savage Worlds są niezwykle oldschoolową pozycją. Niemniej, jak sam stwierdza powyżej: "An "Old-School RPG" does not have to be old, it just has to have learned in the old school, learned from the old games".

3) Wstęp do starej szkoły RPG - Jest "[...] to tłumaczenie artykułu "A Quick Primer for Old School Gaming" Matta Fincha, autora Swords & Wizardry. Tekst opowiada o specyfice starszego podejścia do gier fabularnych, w którym zasady są jedynie ramą dla opowieści i nie starają się odwzorować każdego szczegółu świata przedstawionego, a o przeżyciu bohatera decydują umiejętności gracza. Autorem tłumaczenia jest Witek Squid Krawczyk." - i nic dodać, nic ująć. Swoją drogą, pozdrawiam, skądinąd mi znanego, Autora :)!

4) Inspiracje - blog prima sort w wielu kręgach ludzi zainteresowanych erpegami oraz OS :). Trudno w kilku zdaniach opisać bogactwo zebranych tam przemyśleń i materiałów. Nie da się ukryć, że Autorzy odwalają kawał dobrej roboty. Może tylko aktualizacje nie są aż takie częste, jednak, hej... jakość, nie ilość, prawda? Od swojej strony - polecam z całego serca zajrzeć. Jestem pewien, że szybko znajdziecie coś, co przykuje Waszą uwagę na ładnych parę chwil.

5) Blackmoor - jak zwykle mam problem z ostatnią piątką, takoż, skromnie tym razem powiem, że właśnie stąd można ściągnąć Blackmoor, dodatek do OD&D autorstwa Dave'a Arnesona. Poza tym, wiecie, rozumiecie: The Original Campaign Books by once published by TSR, Copywrite by Dave Arneson, all rights reserved. Download is for personal use only and no rights given.". Tutaj macie oficjalną stronę jakby ktoś mi nie dowierzał ;).

Tyle na dzisiaj jeśli idzie o Piątkową Piątkę! Trzymajcie się i do zobaczenia za kilka dni ;).

Pozdrawiam,
Michał "Skryba" Ziętek.

S-to-PLAY: Ancient Domains Of Mystery

2011-12-01T21:04:00.001+01:00

Początek grudnia i... pewne zmiany ;). Dziś dość nietypowo - pogmeram trochę o pewnym cRPG. Sam nieczęsto mam okazję grać (Guild Wars to wyjątek ;P), niemniej, istnieje pewna pozycja - do której "regularnie" wracam co parę miesięcy. Tworzę postać, schodzę do lochów, dobrze się bawię po czym... cóż, moja postać ginie z braku jedzenia, petryfikacji lub też, co chyba najczęściej im się wszystkim przytrafiało, z powodu syndromu "jeszcze jeden poziom i zapiszę grę". Panie, Panowie - oto A.D.O.M.

Jak prawi nam pewna "mądra" -pedia, "[...] roguelike to rodzaj gry komputerowej, która z założenia ma być podobna do Rogue. W Polsce i Rosji gry roguelike są czasem nazywane rogalikami lub rogalami" (...ponoć). Ci którzy wiedzą z czym się takie rogaliki je, pewnie nie muszę opisywać, że są to gry które - przynajmniej mym skromnym zdaniem - najpełniej oddające istotę oldschoolowego klasycznego erpegie na PC. Pewnie, dialogi nie są tam zbytnio rozbudowane, misje także nie są rozbudowane, ale, bądźmy szczerzy, przeważnie na moich sesjach gracze sprowadzali wszystko do wspólnego mianownika: zabić BNa i lub BNów (nieważne co zakładał scenariusz). Więc, darujcie ten mały przytyk grom "fabularnym" ;).

Ancient Domains of Mystery, lub też w skrócie ADOM, jest rogalem pełnoprawnym. Grafika ASCII (czysty tekst), komplikacja rozgrywki godna dowolnemu wzorowi z fizyki kwantowej (...a są one spore) i, a jakże, grywalność dorównująca jedynie niewyczerpalnym pokładom wyobraźni tkwiącym w umysłach każdego z was. Wszystko to składa się też "niestety" na prosty przekaz: jeśli jesteś "niedzielnym" graczem (cokolwiek to dzisiaj znaczy) lub jeśli cudowna grafika jest dla ciebie wytyczną grywalności, to tego typu doświadczenie może być dla ciebie lekko... szokujące. Tak, ludzie w coś takiego grają. I, tak - nawet dobrze się przy takich pozycjach bawią. Czego dowodem jest niżej podpisany, który w czasach Win98 specjalnie wchodził do DOSu by popykać w ADOMa. I uśmiercić przy okazji kolejną postać.

Jak już wspomniałem, śmierć w tej grze jest częsta. Ba, wręcz przerażająco częsta jeśli brać pod uwagę tendencje dzisiejszych gier na PC w których istnieją trzy strzałki. Pierwsza pokazuje jak dojść do bossa. Druga pokazuje jakie słabe punkty ma boss. Trzecia natomiast pozwala ci uniknąć spotkania z bossem po to by nikt nie czuł się zbytnio poszkodowany przez zbyt trudną grę. Nie oszukujmy się. ADOM jest trudny. Aby przeżyć, warto zawsze mieć plan awaryjny w postaci choć jednego zwoju teleportacji (o ile będziecie sobie mogli na niego pozwolić). Albo najlepiej dwóch. Bo, nie daj Boże, okaże się że za pierwszym razem coś twej postaci nie wyjdzie (o to łatwo... tak swoją drogą, lepiej zawczasu sprawdźcie czy wasze postacie potrafią... czytać).

Dlaczego w ogóle wspominam grę autorstwa Thomasa Biskupa (nie, nie Polak) z, jeśli dobrze pamiętam, 1994 roku? Bo jest genialna. Nigdy jej nie przeszedłem (a ponoć dwa razy byłem dość blisko). Uśmierciła mi dziesiątki (setki raczej nie) różnych postaci. Wycisnęła siódme poty podczas kolejnych wypraw do podziemi. Ale uaktywniła przy tym ogromne pokłady wyobraźni (w końcu kto by tam w tym chodzącym po lochu D dopatrzył się niebieskiego, dorosłego smoka?). Za każdym razem zaskakiwała czymś innym, niepoznanym i - nie da się ukryć - przeważnie śmiertelnym (ok, ok - trafiały się też miłe znaleziska w postaci... podziemnej areny gladiatorów). Oraz nauczyła cierpliwości i dbania o każdą kolejną postać - nawet jeśli ostatecznie i tak była górą. Bowiem, niestety, ludzka natura (patrz: w/w syndrom) zwykle zwyciężała nad roztropnością.

Wspomniałem już, że istnieje tylko jeden save? Nie? - to wspominam. I "dopominam" - możesz skorzystać z niego tylko gdy wychodzisz z gry. Twoja postać będzie bezpieczna aż do momentu, w którym ponownie ją uruchomisz. Jeśli zginiesz przed zapisem, twoja postać umrze na zawsze. Życie jest okrutne, prawda? A ADOM jest jeszcze gorszy ;). Bywa jednak piękny i wciągający. Miło mi też poinformować, że projekt nadal, mimo tylu lat, ciągle jest aktualizowany (ba, wersja na PC to ciągle, zdaniem Autora, "coś-jakby-beta"). A najlepsze, że od pewnego czasu trwają prace nad JADE (Java-based Ancient Domains Engine). Zainteresowanych odsyłam pod ten link - mieści się tam oficjalna strona ADOMa.

Można tan - za darmo - ściągnąć klucz do wielkiej przygody. Pamiętajcie jednak by przed jej rozpoczęciem - kupić kilka racji żywnościowych dla waszej postaci.

... bowiem na 4 poziomie lochów, na zakupy może być trochę za późno ;). Jednak, wiecie, zawsze pozostają zwłoki pokonanych po drodze przeciwników.

Smacznego ;).

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Coś namieszałem z ustawieniami bloga - skasowało kilka postów tak z ostatnich jak i z dawniejszych miesięcy. To co widzicie, to ostatni backup jaki zrobiłem. Dość dawno temu, nie ukrywam. Cóż, życie. Ale - hej, dość narzekania ;). Za tydzień napiszę trochę o innym cRPG, w którego niegdyś grałem. Jutro - powrót Piątkowej Piątki.

Copernicon 2011 - będę [w końcu ;)]!

2011-10-11T16:50:00.003+02:00

Coś lagi targają Ogrodem ostatnio (czyt. witaj, nowy semestrze!) - myślę jednak, że już jest (w miarę ok). Chociaż dzisiaj jeszcze jedna raczej informacyjna notka - to już w czwartek, pierwszy tekst z akcji "Forge in the Garden" - zaczynamy od artykułów Rona Edwardsa ;). Bądźcie z nami bo będzie się działo. Swoją drogą, lagi targają też IB.PL... czas to zmienic ;].

Póki co jednak - Copernicon. Możecie się śmiać, ale nigdy jeszcze na tym konwencie nie byłem (mimo że mieszkam w Toruniu ładnych parę lat). Spowodowane to było głównie tym, że przez pierwsze etapy mojego studiowania - często wracałem do domu w weekendy i, jak widać, nawet konwent nie mógł stanąć mi na drodze prowadzącej ku kolejnym miskom domowych obiadów + możliwości korzystania z sieci ;).

Szczęśliwie, parę rzeczy się zmieniło - chyba na lepsze. Zresztą, ten rok jest całkiem interesującym okresem czasu - z Coperniconem włącznie, będą to już trzy konwenty na których się pojawiłem w całym swym życiu. Nie powiem, spodobało mi się - chociaż, jak tak sobie przypominam, to i bez uczestnictwa na nich jakoś sobie radziłem w naszym polskim fandomie. Niemniej, Pyrkon i Polcon były fajne, więc...

... więc oby tak dalej ;). Ktoś się wybiera na tegoroczny Copernicon, tak swoją drogą?

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Ponoć RPG Kepos posiada już 34. Gości Honorowych - ale... nie jestem do końca przekonany czy imć lcx nie jest przypadkiem zakamuflowanym luckiem ;)...

Murderous Ghosts (Vincent Baker) - playtesting.

2011-10-05T23:20:00.005+02:00

Witajcie. Dzisiaj nieco informacyjna notka. Ostatnio miałem przyjemność pomagać pewnej osobie w testowaniu, chyba najnowszego, projektu Vincenta Bakera - miksu gry paragrafowej i erpega, pt.: "Murderous Ghosts". Gra dla dwóch osób o morderczych duchach starających się ukatrupić jedynego BG? Cóż, count me on, Baker ;). Oto mini-raport...

Przede wszystkim - warto zaznaczyć że graliśmy przez Skypea. To osobiście potrójne novum dla mnie. Raz, że Skype do przedwczoraj był dla mnie jedną wielką zagadką. Dwa, że w sumie nigdy nie grałem w erpega przez tego typu komunikatory. I trzy, że... no, z grami paragrafowymi miałem raczej same nieprzyjemne doświadczenia - liczyłem więc na to, że kwestia "zerpegowania" zrobi swoje.

Wcześniej czekał mnie jednak mały wydatek: trzy złote za talię kart - trzy złote przeznaczone na grę Bakera, choć ta jeszcze się nie ukazała, pełen szpan, he he ;P. Następnie mieliśmy też pewne problemy z VASSALem - dziwnym programem do symulowania stołu na sesji. Ostatecznie, przez problemy techniczne z mojej strony monitora, uznaliśmy że, a to niespodzianka, będziemy sobie ufać. I nie zaglądać w karty. Udało się ;).

Należy też wspomnieć o pewnej ciekawej rzeczy. Murderous Ghosts to... jedna gra rozłożona na dwa odrębne ale wzajemnie się wypełniającego podręczniki: dla gracza i dla MG. Ich konstrukcja jest taka jak, cóż, jak gier paragrafowych. Zrób to, idź tam, masz parę opcji, wybierz jedną, idź tam, mów co się dzieje, ciągnij kartkę, et ceatera. Haczyk tkwi w tym, że jest to podlane "erpegowością". Dosłownie.

MG opisuje setting (fabrykę) i ducha/duchy na które natyka się postać gracza. Gracz natomiast opisuje co robi jego postać, ciągnie karty z talii i stara się przeżyć. To ostatnie często określa pula wyników - suma kart w dłoni opisuje czy w danej sesji BG trzyma się w miarę nieźle, czy jest zaniepokojony ale nie panikuje - lub, jeśli suma przekroczy minimalną bądź maksymalną dozwoloną wartość [z braku laku, dajmy na to: poczucia bezpieczeństwa ;)], czy jest z nim bardzo źle. Fajne rozwiązanie - hazard na bazie gry w klasyczne oczko.

Wszystko jednak kręci się wokół zawartych w obu książkach "podpowiedzi" - co powinno się robić w tym momencie. Przyznam szczerze, że czasami trochę to kulało - czyt. nie zawsze dana "instrukcja" odpowiadała temu co akurat działo się na scenie, przez co trzeba było - po obu stronach stołu - improwizować. Szczęśliwie - tak ja (jako gracz) jak i mój MG graliśmy "czysto pod konwencję" i staraliśmy się nie psuć ulotnego klimatu.

Efekt? Graliśmy "nieco" dłużej niż, zdaniem Bakera, grać powinniśmy (...a powinniśmy: ~30 minut). Po sesji doszliśmy do wniosku, że to przez nasze style gry - ja grałem dość zachowawczo (jako postać, oczywiście - jako gracz byłem bardzo zaangażowany w tworzenie historii), natomiast mojej prowadzącej zależało na dość spokojnym budowaniu napięcia i jego kulminacji w finałowej scenie. I - IMHO - wyszło jej to bardzo dobrze.

Nie będę opisywał scena po scenie co się u nas działo - powiedzmy, że w grę zamieszana była zjawa kobiety, zamurowanej we wnęce jednej ze ścian opuszczonej fabryki... i jej siostry ;). Całkiem zacny koloryt - jako fan horrorów, bawiłem się dobrze obserwując jak moja rozmówczyni kompiluje ze znanych mi konwencji coś nowego. Historia mnie wciągnęła i w sumie do samego końca byłem ciekawy co też czeka moją postać.

... bowiem, wiecie, grając w grę z takim tytułem człowiek jest poniekąd przygotowany, że nie będzie to raczej nic miłego ;). I chociaż mój BG bronił się dość dobrze przez większą część przygody - to, ostatecznie, jak to mówią mądrzy ludzie: przekroczył cienką czerwoną linię. Skończył dość marnie - ominę szczegóły, bo nocka jeszcze młoda, nie uważacie ;)?

No dobrze - a jak mi się widziała ta gra? Nie będę jej oceniał, oczywiście - to wciąż beta. Możecie poprosić o wgląd do niej samego Bakera - przez zamieszczenie odpowiedniej informacji pod tym adresem - ja w każdym bądź razie, nie narzekałem... zbytnio. Parę rzeczy mi w niej zgrzytało - ale ten feedback nie jest moją broszką ;). Ja byłem tylko jednym z betatesterów - i to mi w zupełności wystarczy do pełni szczęścia ;).

A następnym razem - ja mam być MG. Hm, strach się bać ;)?

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Tak na wszelki wypadek - Baker ma zamiar testować ten projekt do ~15 października. Czas ucieka, duchy czekają ;)...

1hp - 'grajcenzja' systemu: Hero, Captain, King - Anders Gabrielsson.

2011-10-04T13:06:00.006+02:00

Witajcie! Istny szok! - pierwsza "dziesiątka" wystawiona darmowej grze RPG testowanej pod "patronatem" akcji 1hp. Udało się jej strącić z tronu dotychczasowego lidera ("Wildlings", John Harper) a także wywołać wielkie poruszenie w umyśle pewnego Skryby. Panie, Panowie - oto Hero, Captain, King. Przygody w zmieniającym się świecie ;).

Podręcznik (można go przejrzeć tutaj) jest dość minimalistyczny. Siedem kartek, z czego dwie są całkowicie opcjonalnym, aczkolwiek dość miłym dodatkiem - spisem tabelek oraz przykładowym scenariuszem. Fajnie, że już na samym starcie Autor zadbał o wsparcie dla nowego gracza. Wielu twórców gier o tym zapomina (w tym i niżej podpisany ;P) - także, wielki plus. Dalej jest jeszcze lepiej.

Może jednak najpierw powinienem zaznaczyć, że na Polconie "grałem" (no, powiedzmy, trudno nazwać grą jedną czy dwie kolejki) w podobną grę - Microscope. Choć tamta też mi się podobała, to, jeśli miałbym je ze sobą porównać, HCK jest, pomimo faktu bycia darmową, przyjemniejsze i łatwiejsze do zrozumienia. I, co równie ważne dla mnie, nie kasuje tego, co w RPG jest IMHO najlepsze: więzi gracza z jego postacią.

No dobrze - ale o czym w ogóle jest HCK? To dość łatwo wyjaśnić (sam Autor zresztą pisze o tym już na wstępie): gracze wspólnie tworzą świat (domyślnie: fantasy) notorycznie nawiedzany przez jakiegoś rodzaju kryzysy. Następnie, poprzez działania swoich postaci, starają się sprawiać aby jednak wszystkim jego mieszkańcom żyło się lepiej, bezpieczniej - a przede wszystkim: próbują oni zażegnać wszelkie jego kryzysy.

I tyle. Albo - aż tyle. Autorowi udało się stworzyć grę, w której wszyscy gracze wspólnie tworzą epicką historię, pełną kryzysowych sytuacji, dramatyzmu oraz bohaterskich czynów. Mechanika gry w pełni wspiera ten pomysł - a przy tym w niezwykle kreatywny sposób angażuje graczy w rozgrywkę. Przy okazji jest także niezwykle prosta do opanowania. Reguły spokojnie zmieściłyby się na jednej stronie A4, normalną czcionką.

Skoro przy mechanice jesteśmy - samo tworzenie świata jest umowne i oparte na konsensusie całej grupy. A jeśli idzie o postacie - składają się one z sześciu cech. Trzy pierwsze (Hand, Head, Heart) można przyrównać do cech głównych postaci (u nas braliśmy to jako Siłę, Inteligencję, Mądrość) - natomiast trzy następne (Hero, Captain, King) - to role, między którymi "obraca się" dana postać. Dochodzą też trzy rasy do wyboru.

Przykładowo. Stworzyłem Rena - człowieka (mechanika: mogę przerzucić dowolną kość - jeśli wynik będzie parzysty: +10 do wyniku rzutu, jeśli nie: +1). Uznałem, że raczej unika rozwiązań Siłowych (k6), jest w miarę rozsądnym facetem (k8) oraz często kieruje się własnymi, wewnętrznymi instynktami (k10). Natomiast jeśli idzie o role, uznałem że nie jest zbyt bohaterski (k6), umie dowodzić ludźmi (k8) oraz jest arystokratą (k10).

Do każdej z tych cech postaci dobiera się specjalizację, czyli coś, w czym jest ona wyjątkowo dobra. Przez ten fakt, zawsze gdy robimy coś z nią związanego - otrzymujemy bonus w postaci +1 do wyniku testu. Nie muszę chyba dodawać, że postacie tworzy się bardzo szybko. W pewnym momencie gry musiałem stworzyć sobie nowego BG - zajęło mi to... półtorej minuty czasu. Istny mały rekord.

Radek, z którym grałem, stworzył sobie elfa. Elfy mechaniczne mają lepsze "k" do cech głównych (k8, k10 i k12) - plus są nieśmiertelne. Są jeszcze krasnoludy, które zawsze rzucają jedną dodatkową kością (k8). I nic więcej nie musicie wiedzieć bowiem jest to cała mechanika tworzenia postaci ;). Dla porządku dodam tylko, iż świat tworzy się przed procesem kreacji postaci. Wiadomo - lepiej wiedzieć w jakie bagno się wdepnie ;).

My stworzyliśmy naprawdę kiepskie miejsce na spędzanie wakacji - planeta Eden, gdzie zło i mrok czai się wszędzie - zaś podzielone cywilizacje walczą o przetrwanie z napierającymi zewsząd zdegenerowanymi mutantami, starając się wykorzystać kończące się zasoby by móc dokonać ekspansji na inne planety z tego uniwersum. Magia szaleje, high-tech fantasy się kłania. Ogólnie mówiąc - mieliśmy sporo radochy ;P.

Po stworzeniu postaci, zaczęliśmy zastanawiać się nad... pierwszym kryzysem. Kryzysy to to, wokół czego "kręci się" HKC. Dzielą się one na "lokalne", "państwowe" oraz "planetarne". Uznaliśmy, że nie ma co sobie dokładać na początku gry - i ustaliliśmy, że pierwszym zadaniem do rozwiązania będzie: "opóźnienie delegacji mutantów, którzy zamierzają negocjować dalsze działania wojenne z państwem Oa". W miarę proste.

Obramowaliśmy scenę: wypełniony ludźmi rynek, nasi żołnierze w pogotowiu, mutanci zmierzają ku nam. Rzuciliśmy k8 by ustalić poziom trudności sytuacji (wypadło 8). I zaczęliśmy kombinować jak by tu ugrać ją na swoją korzyść. Ostatecznie zgodziliśmy się na moją wersję: przekonamy ich, że zmieniło się miejsce spotkania. Widzicie, kryzysy można rozwiązywać na niezliczoną liczbę sposobów.

Ogranicza Was tylko Wasza wyobraźnia.

Ja na ten przykład użyłem puli: Heart (k10, specjalizacja: umiem negocjować) + Captain (k8, specjalizacja: akcje dywersyjne). Przy testowaniu zawsze bierze się pulę cechy głównej + roli. Oraz zawsze bierze się pod uwagę najwyższy wynik (tzw. "effort" postaci). Z lekkim poślizgiem (musiałem przerzucić kość) - niemniej, udało nam się przekonać ich by podążyli za nami w "nowe" miejsce spotkania. Pierwsza część składająca się na jeden kryzys - została przeprowadzona pomyślne (czyt. herosi górą ;)).

Następną część tworzył Radek. Obramował scenę: ciemna uliczka, daleko od rynku, otoczyliśmy delegację. Uznaliśmy, że najwyraźniej będzie trzeba użyć siłowego rozwiązania aby ta nie dotarła do celu spotkania. Rzuciliśmy k8 na trudność (wypadła 4). Postać Radka (Shirju) nie miała najmniejszych problemów z utorowaniem sobie drogi do celu (Hand k10, specj.: mistrz miecza + Hero k10). Kolejny punkt dla nas. Wot, bohaterowie, nie ma co ;).

Ostatnią, trzecią częścią jednego kryzysu - okazał się... chłop, który wszystko widział i chciał na nas donieść. Trudność (ponownie k8) okazała się być jedynką, więc ta część poszła wyjątkowo szybko i sprawnie. I choć nie powinniśmy tworzyć czwartej części pierwszego kryzysu, uznaliśmy, że co nam to szkodzi. Obramowałem scenę: jeden z delegatów jeszcze dycha. Trudność 2 - udało się przekonać go do tego by mutanci już nigdy nie najeżdżali zbrojnie państwo Oa. 4:0 - świat stał się lepszym miejscem!

A my zorientowaliśmy się, że nie gramy według zasad ;P. Zapomnieliśmy o ważnej rzeczy: tragedii, która może nastąpić tak przy sukcesie jak i porażce związanej z zażegnywaniem danego kryzysu. Rzuca się zawsze k8 by ustalić jaka jest "trudność tragedii". Całkiem proste założenie. Możesz przegrać (ale jeśli przebijesz ST tragedii, to nie jest jeszcze aż tak źle) - ale możesz wygrać (i przypłacić to wielkim kosztem jeśli okaże się, że ST tragedii nie zostało pokonane w teście, pyrrusowe zwycięstwo).

Tu też skorzystaliśmy z opcjonalnej zasady zatytułowanej: "Mija czas...". Rzuciliśmy ile czasu minęło od pierwszego do drugiego kryzysu (k6 określiło, że dokładnie 10 lat - czyt. moja postać, człowiek, nadal żyła). Następnie rzuciliśmy na to co się z nami dzieje. K10 były dla nas "łaskawe" - jedynym naszym zmartwieniem był: dla Shirju - fakt bycia dyskryminowanym (elf szlachcic), dla mnie - fakt iż zostałem wdowcem (mutanci dopadli mą żonę). Wiedliśmy zdrowe, ale mało szczęśliwe życie przez te 10 lat ;). Mogło być dużo gorzej ;).

Następnie wzięliśmy kryzys "państwowy". Typ kryzysu modyfikuje jego ST. I tak, w "lokalnym" zawsze używamy 4 x k8 do poszczególnych czterech części. Natomiast w "państwowym" już 2 x k8 oraz 2 x k10 do rozłożenia na części składające się na jeden kryzys. Uznaliśmy, że sytuacja jest następująca: mamy pomóc naszym sąsiadom w walce z mutantami. Scenę pierwszą obramował Radek: przemowa do prostego ludu, staramy się nakłonić chłopów do wstąpienia do wojska. Trudność (k8): 4, tragedia (k8): 3. Bez problemów udało się zachęcić ich do działania. Shirju miał w końcu specjalizację: inspirujące przemowy w Captain (k10), rzucał też na Head (k12). 1:0 dla nas.

Następną scenę do kryzysu tworzyłem ja. Uznałem, że warto by jakoś chłopów dozbroić - ale handlarz nie daje się przekonać co do tego pomysłu. Trudność (k10): 6, tragedia (k8): 4 I, niestety, zawiodłem. Tragedii nie było, ale nie udało mi się przebić trudności. Nawet z przerzutem kości (byłem człowiekiem w końcu). Cóż, bywa - mamy pospolite ruszenie. Szczęśliwie, w następnej scenie udało nam się przekonać szlachtę do tego by ta zrobiła zrzutkę (trudność była wysoka: 8 (k8), tragedia: 4 (k8)). Niemniej, zwarci i gotowi, szliśmy na bitwę. I, ponownie, nie musieliśmy ale zrobiliśmy czwartą scenę tego kryzysu.

Okazało się, że skurczybyków jest tak pi razy oko z dziesięć razy więcej niż nas. Uznałem, że przekradnę się do obozu wroga i zabiję cichaczem ich głównego dowodzącego (z łuku). Hand (k10, spec.: mistrz łuku) + Captain (k8, spec.: akcje dywersyjne). Trudność (k10): 4, tragedia (k8): 4. Udało się. Sprawiliśmy, że mutanci ostatecznie zrezygnowali z siłowych rozwiązań - świat stał się lepszym miejscem choćby na krótką chwilę. Ponownie bowiem skorzystaliśmy z zasady "Mija czas..." - i, niestety, minął cały wiek. Moja postać - zmarła ze starości. Postać Radka natomiast... stworzyła swoją własną filozofię o zasięgu całego kraju ;).

Ustaliliśmy po tym ostatni, największy i "globalny" kryzys: po stu latach mutanci wykorzystują najwspanialszy ustrój świata (demokrację) i zdobywają władzę w parlamencie państwa Oa. Wszystkie pozostałe rasy są w mniejszości, zaś "posłowie" tych pierwszych przepychają właśnie ustawę, która ma zabronić tym drugim wszystkich praw. Rem przewracałby się w grobie ;). Niemniej, po stworzeniu nowej postaci (Glen, jego syn, też człowiek) - mieliśmy nadzieję, że uda nam się raz jeszcze ocalić świat przed mutantami. Czy tak się stało?

Początkowo, mieliśmy spore sukcesy. Udało nam się stworzyć opozycję (trudność 3 (k10), tragedia 5 (k8) pod nazwą: Elfickie Stronnictwo Ludowe ;). Wbrew opozycji i większości - przez co pozostałe rasy czekały z niecierpliwością na to jak elfy przecierają pierwsze szlaki prowadzące ku... rewolucji, oczywiście, takiej na skalę świata ;). Nim to jednak nastąpiło - w następnej scenie (trudność 6 (k10), tragedia 6 (k10)) wysłano za nami asasynów. Niestety, mieliśmy pecha. Tragicznego, dodajmy. Pomyliliśmy się - asasynów nie wysłano za nami, tylko za innymi politykami z naszej partii. Ci drudzy skończyli, cóż, tragicznie ;).

Glen wycofał się wtedy z polityki. Cała nadzieja w nieśmiertelnym Shirju. W następnej scenie - staraliśmy się wzniecić w narodzie ruch niepodległościowo/wyzwoleńczy ;) (cholernie trudne zadanie: 8 (k10), tragedia 7 (k8)). Ale... udało nam się! W całym państwie Oa nastąpił przewrót zielonych koszul ;)! Glen zapisał się do bojówki oraz zaszantażował cały parlament mutantów, domagając się podpisania poprawki do konstytucji, przyznającej prawa wszelkim mniejszościom jakie istnieją w jego ojczyźnie ;P.

Ostatnią sceną (którą już musieliśmy stworzyć [poprzednia zakończyła się porażką]), było sfinalizowanie założeń rewolucji. Po krótkiej debacie: czy chcemy być tacy jak mutanci czy chcemy jednak pokojowo z nimi współistnieć, wybraliśmy to drugie rozwiązanie. Trudność: 4 (k10), tragedia 6 (k8). Shirju tym tazem zawiódł. W finalnym momencie... zdradził swych braci, ESL przestało istnieć zaś on sam stał się zły (... choć chciał dobrze). Rewolucja wygasła, zaś świat stał się lepszy... dla mutantów.

Morał tej historii? - zamiast walczyć z mutantami, idźcie na wybory, bądźcie prawdziwymi bohaterami ;).

Krótkie podsumowanie długiego wpisu.

Radek ocenił HCK niezwykle wysoko, jego zdaniem plusy tej gry są oczywiste:

- mechanika działa (nawet mimo faktu, iż zapomnieliśmy o ważnej jej części!),

- ta gra jest świetna na jednostrzałówki, grało się w nią niezwykle przyjemnie,

- tworzenie postaci jest fajne oraz szybkie, cała reszta zaś solidnie wykonana.

Minusy? Nie, Radek ich nie dostrzegł. Zastanowił się tylko nad dwoma rzeczami:

- co jeśli do tej gry zasiada większa ilość graczy? Jak by ona wówczas przebiegała?

- ...i co by było gdyby "rozbić" kryzys na większą ilość scen? Co by to spowodowało?

Po czym ocenił HCK na...

Fun: 10/10 (!)

Gra: 10/10 (!!!).

Jeśli zaś idzie o mnie to, wierzcie mi, starałem się - naprawdę starałem się znaleźć choć jeden poważniejszy minus HCK. Trochę psioczyłem na end-game (że lekko nieokreślony), nieco narzekałem na system przebiegu kryzysu (że pod koniec jest wóz albo przewóz, nieważne ile sukcesów wcześniej się zgromadzi), wreszcie, też zastanowiłem się nad tym co by było gdybyśmy grali w trzech bądź czterech graczy. Ostatecznie jednak, cóż, poddałem się.

Oceniłem HCK na...

Fun: 10/10

Gra: 10/10.

Niniejszym otrzymuje ona także pierwsze na tym blogu "wyróżnienie" Skryby - Złote Pióro. Polecam Wam z całego serca: dajcie tej grze szansę. Jest mała, sympatyczna i świetna - widzę w niej wielki potencjał dla tych, którzy po raz pierwszy siadają do stołu by grać w RPG. Jest tak skonstruowana, że każdy może poczuć jak to jest być tak "szeregowym" graczem jak i MG.

Za to oraz za fakt, że gra działa wyjątkowo dobrze - zasłużone 10/10 + znak jakości.

Pozdrawiam serdecznie!

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Grafikę zaczerpnąłem stąd.
PPS. Podziękowania należą się również temu panu, za to, że zainteresował mnie tą pozycją ;).

Dobre wieści #3 - The Forge PL!

2011-10-01T21:10:00.002+02:00

Witam wszystkich.

Wiecie, że "Socratic Design PL" nie miał być pierwszą "serią" artykułów przetłumaczonych i umieszczonych w Ogrodzie? Nie? - no to teraz już wiecie ;). Pierwszy miał być słynny The Forge. Czy raczej, artykuły w nim wykute. Dlaczego więc wówczas zrezygnowałem? Cóż, dzisiaj przeczytacie o tym sami - niemniej... co się odwlecze, to nie uciecze ;).

Zrezygnowałem z dwóch powodów. Pierwszy - prozaiczny - nie czułem się na siłach. Nie siedziałem (... a tak prawdę mówiąc - nadal nie siedzę) w teorii erpegowej na tyle głęboko by wówczas mierzyć się z tekstami takich znanych i cenionych game designerów jak na przykład Ron Edwards czy Clinton R. Nixon. Możecie tu równie dobrze stwierdzić, że miałem też lekkiego cykora przed wysyłaniem maili do wyżej wymienionych ;) - w końcu, jakoś specjalnie kojarzony "za Oceanem" nie jestem ;P.

Drugi powód - był nieco bardziej złożony. Chciałem przede wszystkim przetłumaczyć coś, co typowa osoba spoza Forge będzie w stanie pojąć. Nie zrozumcie mnie źle - te artykuły są raczej historycznymi zapisami niż spopularyzowaną wersją game designu dla ogółu. Większość z nich trudno jest zrozumieć bez wcześniejszego rozeznania w tym, co działo się wówczas w Kuźni (czyt. jakie dyskusje się tam toczyły, jakie tezy padały, et cetera). Stąd i padło ostatecznie na "Socratic Design" - "przedszkole" do teorii z The Forge.

Warto więc to zaznaczyć (jest to zresztą jeden z warunków, które muszę spełnić by móc legalnie tłumaczyć część artykułów): Autor, którego zapisy będę tutaj zamieszczał, ostrzega, iż stworzył je głównie na bazie tych powyżej wymienionych dysput, które miały wówczas miejsce na The Forge. Innymi słowy: nie były one tworzone dla nikogo, kto w nich, w jakiś sposób, nie uczestniczył. Nie są więc przeznaczone dla typowego zjadacza erpegowego chleba - ani też nie są one "dziennikiem designerskim" wspomnianego już ich Autora.

Dlaczego więc je tłumaczę?

a) bo mogę ;P,
b) bo po "Socratic Design", jesteście już na nie przygotowani ;),
c) bo są to świetne, historyczne wręcz, dokumenty ukazujące jak zmieniał się game design na przestrzeni lat.

Tyle przydługiego wstępu. Kilka informacji na koniec.

Kim jest ów "tajemniczy" Autor? - to Ron Edwards, oczywiście ;). Udzielił mi zgody na przetłumaczenie wszystkich jego artykułów z wspomnianej na początku witryny. Warunek, jak widzicie powyżej, udało mi się właśnie spełnić - także wszystko jest już jak najbardziej oficjalne. Zresztą, zaraz po tej notce posyłam Panu Edwardsowi maila z informacją, że akcja "Forge in the Garden" - właśnie wystartowała ;).

Jaki dzień tygodnia "przypadać" będzie na TF.PL? - jeszcze nie wiem. Widzicie, zaczynam właśnie kolejny semestr, więc pewnie będę lekko zabiegany w tym tygodniu. Plus - ustalę w nim też jak będzie się rozkładać kwestia mojego wolnego czasu. Obstawiam jednak czwartek. Co tydzień. Ale nie jest to jeszcze pewne - wszystko zależeć będzie od naprawdę wielu czynników. Niestety, niezależnych ode mnie.

Co z innymi Autorami artykułów? - chciałbym móc powiedzieć, że "rozmowy trwają", ale... cóż, aż tak różowo nie jest. Od "początku" tej akcji wysłałem ponad dwanaście maili do większości z nich. Acz, nie do wszystkich. Wińcie za to: niedziałające maile, brak odpowiedzi, idiotyczne Google+ oraz pewien smutny fakt powiązany z Erickiem Wujcikiem, Autorem jednego tekstu zawartego na The Forge.

Nie tracę jednak optymizmu - i ciągle staram się skontaktować z pozostałymi.

W końcu, hej, trochę tych tekstów Ron Edwards napisał - mamy dużo czasu ;)...

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

SD.PL - antologie (pdf).

2011-09-30T23:30:00.006+02:00

Uf. Wreszcie. Szósta, ostatnia antologia została opracowana i przesłana tam gdzie trzeba. Co dwa tygodnie musiałem poświęcać trochę wolnego czasu na to by wszystkie antologie wyglądały w miarę znoście w pdf'ach - choć oczywiście zdaję sobie sprawę, że korektorem/redaktorem tekstu nie jestem. Tak czy inaczej - dziś notka zbiorowa ;)...

Pierwsza antologia - zip / 7z

Druga antologia - zip / 7z

Trzecia antologia - zip / 7z

Czwarta antologia - zip / 7z

Piąta antologia - zip / 7z

Szósta antologia - zip / 7z

Cóż, swoje zrobiłem ;). Heh, teraz wystarczy tylko czekać na siódmą antologię - a w międzyczasie, tworzyć nową wersję opracowanych pdfów z serii SD.PL. Dlaczego? - a, póki co jest to tajna inicjatywa, mogę jedynie powiedzieć, że... erm, nie - nic nie mogę powiedzieć ;). Tak czy inaczej - to jeszcze nie koniec. Póki co jednak - trzeba zająć się inną akcją, której oficjalne rozpoczęcie nastąpi... jutro.

Pozdrawiam

Michał "Skryba" Ziętek

PS. Trzeba będzie pomyśleć nad tym by SD.PL zawsze było widoczne na RPG Kepos... hm, może strony?

Gdzieś pomiędzy życiem a śmiercią...

2011-09-28T18:30:00.012+02:00

Ponad sześćdziesiąt wysłanych maili. Ponad dwa długie miesiące szukania chętnych do pomocy duszyczek z kraju i ze świata. Niemalże trzydzieści kartek tekstu do przetłumaczenia, korekty i dalszej obróbki. Prototypy. Karta postaci. Zespół oddanych sprawie RPG osób. Dwie wersje podręcznika głównego oraz prawie dziesięć pełnoprawnie uzyskanych grafik. To wszystko i jeszcze więcej...

...czeka na Was przy okazji premiery polskiej wersji kanadyjskiej gry role playing: "In Between", którego Autorem jest znany Wam z akcji 1hp Daniel Mckenna. Dzisiaj, zgodnie z obietnicą, ostatni teaser - w postaci music video - oraz ujawnienie części kart. Nie wszystkich, oczywiście - trzeba mieć jakieś asy w rękawie w dniu publikacji, prawda ;)?

Odsłonięte karty:

- po wielu krytycznych feedbackach Autor postanowił wydać swe "In Between" w komercyjnej wersji. Niżej podpisany tak długo prosił i błagał aż otrzymał zgodę na tłumaczenie... niepublikowanej nigdzie wersji 2.5, która jest czymś w rodzaju "pomostu designerskiego" pomiędzy darmową wersją 2.0 a finalną, płatną, wersją 3.0. Nawet nie pytajcie ile mnie kosztowała ta "licencja" ;]...

- polska wersja będzie się różnić tak od poprzednich wersji gry jak i od jej finalnej odsłony, dojdzie m.in. nowy rozdział, specjalnie dla graczy z Polski oraz, z czego jestem szczególnie dumny, grafiki, na które także uzyskałem pozwolenie. I w tym przypadku musiałem starać się wypełnić pewne określone... warunki. Prawdę rzekłszy - nadal je wypełniam, z przyjemnością, dodajmy ;P.

- nad "In Between PL" "pracuje" całkiem zacne grono osób. "Posiadamy": "pannę od grafiki", layout designera (który robi naprawdę wiele dla tej gry!), tłumacza & "logistyka" (...no, zgadnijcie kogo) oraz redaktorkę z zacięciem korektorskim ;P (która jeszcze dzisiaj dostanie ode mnie smsa). Wszystkie powyższe osoby dokładają wszelkich starań aby polska mutacja tej gry była tak samo dobra jak jej komercyjna wersja.

Jeśli nie lepsza ;].

I, chyba najważniejsze pytanie na koniec... kiedy?

Odpowiedź jest całkiem prosta: when it's done ;].

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Nie ustalam sobie sztywnego "deadline" gdyż, niestety, parę rzeczy trzeba jeszcze dopracować (jakieś 15-10%). Projekt jest jednak na tyle zaawansowany bym nie musiał obawiać się o jego dalsze losy (tudzież obiecywać gruszek na wierzbie). Datuję, że wszystko będzie gotowe na początku października... wot, taka osłoda na zakończenie własnych wakacji ;]. Niemniej - pamiętajcie by śledzić to, co dzieje się w Ogrodzie!

Red Dream (przymiarki do v. 2.0) - podstawa mechaniki.

2011-09-27T20:50:00.003+02:00

Priviet ;),

Ciągle dłubię nad moim niewielkim projektem RPG (GM-less) pt.: "Red Dream" (v 2.0). Ostatnio wreszcie uprościłem mechanikę! - wszystko co ważne, udało się zmieścić w jednym prostym założeniu. O tym -i o innych rzeczach powiązanych z czerwonym snem- przeczytacie w dzisiejszej notce. A jutro... cóż, jutro warto zawitać do Ogrodu ;)...

Więc jest tak. Każda Postać posada Przedmioty (poza Dziećmi, oni mają Moce, które są dla nich unikalne). Przedmiot = zasób w grze. Taka waluta w mechanice. Całkiem proste, prawda? - skomplikujmy to nieco. W RD można robić tylko trzy rzeczy*: używać, wymieniać bądź ignorować (czyt. pasować) Przedmioty. I, w drodze wyjątku, raz na całą sesję gry każda postać może (ale nie musi) stracić Przedmiot i wejść do Mgły.

I tyle. To jest cała postawa zasad i reguł w mojej grze. Oczywiście, potem dochodzą jeszcze Absoluty oraz Więzi, ale... Absoluty powstają gdy używa się Przedmiotu - natomiast Więzi powstają gdy następuje wymiana Przedmiotów między postaciami. Absoluty to zdania, które muszą pojawić się w epilogu - Więzi zaś są czymś co łączy historie dwóch postaci. Ciągle nie popadamy w nadmiar rzeczy do zapamiętania, więc jest ok IMO.

Pewnie, dochodzi jeszcze Mgła i Moce Dzieci - ale zawsze łączą się one z walutą w grze: Przedmiotami. Czy to przez odebranie jednego Przedmiotu jednej Postaci (jest to przykładowa Moc jednego Dziecka) - czy to przez wtrącenie się do Więzi poprzez odwrócenie działania użytego w niej Przedmiotu (jest to Moc nabyta dzięki Mgle). Ale - Mgła to opcja, nie reguła. A Moce to unikaty, które można stosować raz na sesję.

Haraszo ;)?

Pozdrawiam,

Michał "Skryba." Ziętek.

PS. - * piszemy tu naturalnie tylko i wyłącznie o akcjach wspieranych przez mechanikę.

Games Music - blog.

2011-09-26T20:40:00.002+02:00

Coś mnie ostatnio naszło na granie w stare, dobre gry sprzed lat wielu. Po przejrzeniu mojej "imponującej" kolekcji oryginalnych pozycji (jakieś +/- 150, "zbieram" je od 96', jeśli dobrze pamiętam) - postanowiłem powrócić "na chwilę" do czasów, w których namiętnie zagrywałem się w Populous 3: The Beginning. Czy raczej, próbować powrócić ;).

Namęczyłem się zdrowo starając się "nakłonić" do współpracy porysowany CD z programem firmy Bullfrog. Do akcji wkroczył AnyReader (polecam - to świetny software do odzyskiwania danych z nośników!). Potem wystarczyło "tylko" znaleźć patch niewidziany w sieci od circa 10 lat. A już na samym końcu - doszło jeszcze kalibrowanie dźwięku pod Windows XP. I właśnie przez to ostatnie, powstała dzisiejsza notka.

Po tym kiedy udało mi się wreszcie potraktować wrogą szamankę ognistą kulą mej "prywatnej" szamanki - usłyszałem pierwsze nuty dawno zapomnianych melodii. Wsiąkłem na długo, wsłuchując się w mistrzowsko wykonane utwory Marka Knighta. Po chwili pomyślałem, że byłyby one świetnym podkładem dźwiękowym pod moje przyszłe sesje RPG testujące pewien mój projekt. Postanowiłem jakoś "wydobyć" je z kodu gry...

... oczywiście - samemu nic mi się nie udało ;).

Szczęśliwie, poszukiwania przeważnie podążają o krok za wiedzą, więc niejako przy okazji "odkryłem" też niezwykle interesującą stronę: blog Game Music. Autor, Dominus, gromadzi (teoretycznie legalnie) ścieżki dźwiękowe z wielu starych lecz wiecznie żywych gier. Polecam z całego serca zajrzeć - w końcu, również i ja zgadzam się z komentarzem mego imiennika, zawartym tuż pod listą "kolekcji" wyżej wymienionego:

"Hell yeah, great music from great games that made me the gamer I am today."

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Grałem w większość wymienionych na "liście" pozycji. Nie powiem jednak, ile z nich posiadam w swojej własnej "kolekcji" - ale, geez, jak szybko ten czas leci...

Piątkowa Piątka - koniec "sezonu pierwszego".

2011-09-23T23:45:00.005+02:00

Witajcie. Choć kolejny zestaw linków miałem już gotowy to, po długim zastanowieniu, postanowiłem jednak "spauzować" Piątkową Piątkę. Zamknąć jakby "sezon pierwszy". Czynię to głównie z kilku powodów, o których piszę poniżej. Niemniej w dzisiejszym odcinku przypomnę też pięć piątek, które najbardziej przypadły Wam do gustu w "wydaniu ogrodowym" ;).

Dziś, z okazji Piątkowej Piątki przedstawiam Wam pięć "ogrodowych" piątek, które najwyraźniej najbardziej Wam się spodobały. Sporo już się w nich napisałem - więc tym razem ograniczę się do bezpośrednich linków, dodając jedno "zdanie-klucz" do każdego punktu. Tak by nikt się nie przyczepił, że "piszę o tym co sam już napisałem" ;). Dobra, nie przedłużajmy:

1) Piątkowa Piątka #7 - Practicality is everything! - o praktycznych erpegowych rzeczach.

2) Piątkowa Piątka #8 - Script of the day. - o tym skąd brać erpegowe scenariusze.

3) Piątkowa Piątka #9 - Some cool [RPG] actions. - o ciekawych erpegowych inicjatywach.

4) Piątkowa Piątka #11 - Turn the page... - o polskich erpegowych komiksach.

5) Piątkowa Piątka #5 - Have faith, brother! - o wierze w erpegach.

A teraz kilka słów wyjaśnienia: "dlaczego za tydzień nie będzie piątki?". Składają się na to trzy rzeczy.

a) "Z definicji" Borejki jasno wynika, że to nie jest Piątkowa Piątka. Nie to było założeniem jego akcji, którą, od samego początku "lekko" skonwertowałem na własne "widzi-mi-się". Kilka razy starałem się powracać do tych pierwszych "korzeni" PP, czego efektem było pojawienie się tu kilku "dziwnych" (w moim późniejszym odczuciu) piątek. Muszę przemyśleć to, czy w "sezonie drugim" nadal iść tym "własnym torem".

b) Brak planów. Trzy z dwunastu piątek były przygotowywane "ad hoc". Ani składu - ani ładu. Teraz mam parę tygodni odpoczynku, które, w połączeniu z punktem a), zamierzam wykorzystać na nadanie temu wszystkiemu jakiś bardziej sensownych "ram". Pisanie seriami sprawdzało się przy SD.PL, ale tam miałem materiału na ho-ho i jeszcze trochę. Z "ogrodową" piątką powinno być IMHO podobnie. Czyt. solidnie.

c) Nowe inicjatywy. Początek października będzie tu obfitował w parę dobrych wieści. O jednej, przeczytacie już w następnym tygodniu. O kolejnej - pierwszego, następnego miesiąca. W międzyczasie natomiast zaczynają się u mnie studia - przez co z zadowoleniem przyjmuję fakt, iż przez parę tygodni "zrzucę z siebie" piątkę. I jej i mi - przyda się kilka dni rozstania.

Jeśli natomiast macie jakieś sugestie co do "kierunku" "drugiego sezonu" - piszcie śmiało.

Głównie zależałoby mi na Waszych odpowiedziach na dwa poniższe pytania:

- czy "piątka ma być piątką" - czyt. czy lepiej by było powrócić do jej założeń: polecanie, popularyzacja i rekomendacja 5 ciekawych innych osób lub/i ich wpisów?

- czy warto tworzyć "tematyczne" piątki - czyt. czy kontynuować me angielskie "spawacze" w stylu: "Script of the day" = piątka poświęcona scenariuszom do gier RPG?

... pomoże mi to uporządkować własne myśli - feedback zawsze się przydaje. Nawet w przypadku inicjatyw.

A może "przede wszystkim"?

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

Nagradzanie betatesterów RPG.

2011-09-22T23:50:00.024+02:00

Te wakacje są dla mnie wyjątkowo interesujące jeśli o sprawy związane z RPG idzie. Szczęśliwie (bo co za dużo to niezdrowo ;P) - to już "prawie ostatnia" większa inicjatywa, w której brałem udział* w tym okresie. Inicjatywa, która zaowocowała pojawieniem się w mej małej kolekcji gier RPG pierwszych dwóch podręczników z nurtu independent. Ale, może by tak po kolei...

10/7/2011 02:30:00 AM - imć Borejko (który znów gdzieś wsiąkł) zamieszcza na swoim blogu ciekawą notkę, promującą projekt RPG zatytułowany: Alantar. Autorstwa, wówczas mi nieznanego, Artura Szymały, który jest właścicielem sklepu i klubu z grami fabularnymi, planszowymi, strategicznymi, karcianymi etc. - pt.: Gnom (Vladimir, wiesz już z kim masz gadać w sprawie AG, prawda ;]?).

Przyznam szczerze - byłem wtedy pół-biesem małej wiary. Wykorzystanie P19 do opisania gotowego heart-breakera? Pół tysiąca stron znormalizowanego tekstu? I jeszcze "mglista" informacja o jakiejś nagrodzie, która kiedyś zostanie komuś jakoś dana w zamian za feedback? "Nah" - pomyślałem - "prędzej hipopotam zacznie śpiewać jakąś piosenkę Lordi". W skrócie: nie byłem przekonany co do powodzenia całej tej akcji.

Cóż... łapcie piosenkę - i nie wkurzajcie mnie ;]. Dobrze, że nie powiedziałem publicznie czegoś w stylu: "prędzej na najbliższym konwencie zagram to niż [...] (najgorzej, że pewnie byłbym w stanie zagrać to na gitarze ;P)" - mógłbym słono tego żałować ;]. Tym razem jednak w porę ugryzłem się w język. Okazało się, że, tak jak Nadadministrator (O.Ż.W.!) może mylnym być, tak i Skryba niekoniecznie posiada patent na '100% rację'.

Czyt. - pomyliłem się.

Autor Alantaru okazał się być osobą sympatyczną, otwartą na krytykę i chętną do wprowadzania w jego grę rad tak moich... jak i Avnara, który również "w tym siedzi". Za co mu na wieki sława - bo zawsze warto mieć dwóch krytyków, którzy "ideowo" stoją po nieco różnych stronach wspólnej erpegowej sprawy ;). Kiedy ja patrzyłem na projekt "świeżo po SD.PL" - mój zacny Towarzysz patrzył na niego przez pryzmat KaCetów.

Czego efektem jest... sześć (!) tematów feedbacku, w każdym po 2/3 strony (forumowego **) tekstu (!!!) - właśnie na temat Alantaru. Tekstu wypełnionego wieloma uwagami, komentarzami oraz, a jakże, sugestiami co i gdzie można byłoby poprawić by gra nie była "typowym" heart-breakerem. Po tych trzech miesiącach, osobiście mogę z ręką na sercu stwierdzić, iż gra zmierza (IMHO, oczywiście) w dobrym kierunku.

Nie żałuję, że poświęciłem jej trochę swojego wolnego czasu. Choć, przyznam, czasami było ciężko ;).

Sprawdźcie zresztą sami czy było warto - obecnie istnieje już dziesięć części podręcznika. Z każdą kolejną widać, iż Autor - moim zdaniem słusznie - stara się wdrażać w życie zasadę: quick to learn = quick to play. Tekstu w każdym z ostatnich PDFów jest zdecydowanie mniej, ale jest za to bardziej dopracowany, tak jeśli brać pod uwagę jego "spójność" jak i potencjalne wykorzystanie pomysłów w nim zawartych na sesjach.

Warto też wspomnieć o tym, iż... faktycznie - pewna nagroda była. "Drobiazgiem" (jak dla kogo - dla mnie był to naprawdę ładny początek tygodnia :) [paczka przyszła przedwczoraj, niestety nie byłem w stanie jej odebrać]) okazał się być zestaw dwóch podręczników RPG. Dano mi również wybór - wśród "drobiazgów" był też m.in.... Wolsung. Ostatecznie padło jednak na wspomniany już wyżej "zestaw":

Całkiem miła "nagroda pocieszenia" za ostatni erpegowy konkurs, w którym brałem udział, prawda :)?

A już poważniej - cieszę się wielce, że akcja: "nagradzania za feedback", nie okazała się "niewypałem".

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. * Tak po prawdzie - to nadal biorę w tym wszystkim udział. Bez kolejnych "drobiazgów" - projekt, po tylu kilobajtach tekstu, coraz bardziej mi się podoba (... w końcu, tyle już nad nim "siedzę" ;)). Także nie widzę żadnego powodu dlaczego nie miałbym wspierać jego Autora w przyszłości. Plus, miło wmawiać sobie, iż z chwilą odebrania paczki a.k.a. mego "wynagrodzenia" - feedbackami zacząłem zajmować się "zawodowo" :P.

PPS. ** - przynajmniej wiecie już na co się porywacie, prosząc mnie o feedback na temat Waszych gier, Panie i Panowie ;) (kieruję te słowa tak do tych, którzy już otrzymali ode mnie maile z magicznym słowem: "Feedback" w tytule - jak i do tych, którzy jeszcze się wahają czy wysłać Skrybie maila [adres: satoru [d0t] mitsu [piesek] interia [d0t] pl] z prośbą o jego udzielenie ;P).

Czas Na Fakty #1! - Czy Darcane nas oszukuje?

2011-09-21T20:00:00.005+02:00

Genialny radiowiec z erpegowej blogosfery czy zwykły kontrowersyjny prowadzący? Zakamuflowana mniejszość karciankowa czy tylko ambitny następca Douglasa „Dougie” Powersa? My znamy prawdę! - Czas Na Fakty, w których wydobywamy na jaw największe tajemnice Darcane'a z bloga k20. Na nic jego sztuczki ze zmianą loga! - my wiemy kim on jest ;)!

Cała prawda zostaje odkryta już w drugim zdaniu! - przypatrzcie się uważnie a na pewno ją dostrzeżecie. Tak, tak - oczy Was nie zwodzą! Czy wszyscy kłamią? Czy nie ma już autorytetów w naszym erpegowym poletku? Oto pytania godne prawdziwych znawców RPG. Pamiętajcie - nasi dziennikarze są niezastąpieni jeśli idzie o fakty! Czytajcie 'Czas Na Fakty' - nieregularny periodyk obyczajowy wydawnictwa Oksymoron TM, w całości poświęcony faktom z polskiej blogosfery RPG.

- - -

Kiedyś, gdy emocje towarzyszące rzutom były większe, sesje dłuższe, a trawa zieleńsza, sporo oszukiwałem jako Mistrz Gry. Nigdy nie lubiłem instytucji ekranu MG, ale to nie stanowiło przeszkody. Gracze zwykle słabo orientowali się w zasadach i nikt nie zauważał, że smok zadał te dziesięć obrażeń mniej. Zresztą nigdy nie robiłem tego przeciwko BG. Jeżeli Wielki Zły dostawał baty, to trudno. Jeżeli Bohaterom cudem udało się przeżyć ekstremalnie niebezpieczne (i ekstremalnie głupie) działanie – ich fart. Nigdy też nie przesadzałem. Postacie w moich kampaniach zwykle nie umierają, ale nie wszystko musi iść po ich myśli – w końcu co to za zabawa bez ryzyka?

Potem jednak zmieniłem zdanie. Oszukujący na kościach i naginający zasady Mistrzowie lubią podkreślać, że robią to dla wyższego dobra. Że chodzi o spójność fabuły, zachowanie wymaganej dramatis personae i uratowanie BG przed zgubnymi działaniami Graczy. Mówią, że RPG to przede wszystkim opowieść, a nie gra. Z kolei zwolennicy otwartego grania i stosowania zasad bez wyjątku mówią, że gra ma reguły, a reguły to prawo. Że Mistrz Gry kantując nie tylko gra nie fair, ale odziera gry fabularne z niewiadomej, która czyni je tak pociągającymi. Argumenty jednej i drugiej strony są poważne, ale mną kierowały inne. I mam wrażenie, że nie jestem w tym sam.

Dlaczego oszukiwałem na kościach? Bo byłem słabszym MG i źle przygotowywałem przygody. Dlaczego już nie kantuję? Bo jestem lepszym MG i dobrze przygotowuję przygody. Oczywiście, do idealnego Mistrza Gry mi bardzo daleko. Czasem coś zapomnę, czasem pomylę, a czasami w scenariuszu znajdzie się dziura. Ale uważam, że dobrze rozplanowana przygoda pozwoli MG pozbyć się dylematu i po prostu nie oszukiwać.

Jak to zrobić? Mam dwie porady. Kluczem jest dobór odpowiednich wyzwań. Niektóre systemy (prym wiedzie w tej dziedzinie D&D) dają Mistrzom doskonałe narzędzia do oszacowania poziomu trudności zadania, jakie stawia się BG. Czy będą to potwory, pułapki czy naturalne przeszkody, Skala Wyzwania całkiem sprawnie odciąża Mistrza Podziemi. Wiele systemów jest z kolei tak skonstruowanych, by intuicyjnie dopasować przeciwników do drużyny (widać takie starania np. w Neuroshimie czy Savage Worlds). Nawet najlepsze mechanizmy nie zastąpią jednak zdrowego rozsądku i dobrej znajomości postaci Graczy. Jeżeli drużyna ma mocne punkty, powinieneś to wiedzieć i wykorzystać. Grupa zimnokrwistych snajperów powinna mieć szansę zorganizować szybki, celny atak na bossa mafii. Z drugiej strony, drużyna powinna czuć swoje słabe strony. Snajperzy mogą zostać osaczeni przez przeciwnika i zmuszeni do walki wręcz w ciasnych pomieszczeniach. To jednak ma być świadomie dozowaną przyprawą, bo najważniejsza jest Twoja orientacja wśród wad i zalet drużyny. Jeżeli zaplanujesz snajperom kampanię pełną pościgów na jeepach, walk w budynkach i miejskich kanałach, szybko będziesz zmuszony kantować... albo kampania zakończy się śmiercią BG. Dlatego po pierwsze: poznaj postacie Graczy.

Po drugie, bądź zabezpieczony fabularnie. Jeżeli coś pójdzie nie tak, przygoda nie ma prawa się posypać. Railroading nie jest najlepszym pomysłem. Jeżeli wprowadzasz do gry lokację zastanów się, co się stanie, jeżeli BG tam nie trafią. Czy będą mieli okazję porozmawiać ze znajdującymi się tam osobami w innym miejscu i czasie? A może o morderstwie dowiedzą się nie od plotkujących wieśniaków, a od kapłana, do którego udadzą się na herbatę? Gdy wprowadzasz BNa, niech nie będzie niezastąpiony. Najwyższy kapłan kultu na pewno ma zastępcę albo kilku. Jestem zresztą gorącym orędownikiem tego, by zmiany dokonywane przez BG znacząco wpływały na bieg wydarzeń. Bohaterowie przypadkowo zabili przywódcę sekty? Zanim postawisz klona-zastępcę na jego miejsce zastanów się, jak to wykorzystać. Być może zamiast walk z kultystami zafundujesz swoim Graczom krwawą walkę o władzę pomiędzy spadkobiercami lidera, a ich postaciom zadanie uporania się z konsekwencjami tych zmagań.

Jeżeli przygoda będzie stawiała przed Bohaterami Graczy zadania na odpowiednim dla nich poziomie oraz wymagające umiejętności, które drużyna posiada, a jednocześnie scenariusz będzie modułowy i odporny na nieoczekiwane zdarzenia, nie widzę powodów, by potrzebne było kantowanie na kostkach. Krytyczny pech arcyłotra lub jednej z postaci będzie wtedy bowiem nie tragedią i pogrzebaniem szans na udaną sesję, a wstępem do historii, której zakończenia nie znają nie tylko Gracze, ale i sam Mistrz Gry.

Dlatego życzę wszystkim czytelnikom RPG-Kepos, byście nie musieli oszukiwać jako MG!

Pozdrawiam serdecznie,
Mateusz „Darcane” Nowak

PS. A takie „czitowanie”, o jakim pisze Skryba (LINK), to moim zdaniem w ogóle nie jest oszukiwanie. To po prostu wspaniałe prawo (i ciężki obowiązek) Mistrza Gry do współtworzenia gry razem z autorem podręcznika, który nie jest w stanie napisać gry w pełni zaspokajającej dziką inwencję dokładnie tej specyficznej grupki ludzi, którym prowadzi MG.

- - -

Kilka słów Skryby: "omyłkowo" skasowałem "wyjaśnienie" z samego początku tego wpisu ;). Możecie się z nim zapoznać... poniżej. Jest to szczególnie wskazane jeśli cały czas traktowaliście moje 'faktowe' wstawki jako poważne oskarżenia rzucane w twarz, skądinąd wielce sympatycznego, Towarzysza (którego miałem okazję osobiście poznać i pogadać na ostatnim Polconie). Łapcie:

Czy oszukuję jako MG? – wpis gościnny Darcane’a z k20

Cześć, tu Darcane z bloga k20! Postanowiliśmy ze Skrybą napisać gościnne wpisy na temat oszukiwania jako Mistrz Gry. Ich tytuły mogą sugerować, że rozpisujemy się na temat swoich sesji i przeżyć. Niekoniecznie. W notkach znajdziecie bowiem przede wszystkim nasz stosunek do tego procederu. Wpis Skryby znajdziecie tutaj (LINK). Miłego czytania!

On to wiedział, ja to wiedziałem - a teraz i Wy to już wiecie :)... To fakt :P.

Pozdrawiam, zachęcając do komentowania tak jego jak i mojego wpisu,

Michał "Skryba" Ziętek.

Klucz do rozwiązania zagadki...

2011-09-20T20:30:00.016+02:00

E bine, Towarzysze i Towarzyszki :). Podobnie jak i ostatnim razem - dziś też nie będzie żadnej piosenki. Nu. Dzisiaj idziemy tym samym tropem co ostatnio. Nie martwcie się - wrzesień powoli się kończy i, mam nadzieję, w następnym tygodniu pojawi się ostatni, finalny 'teaser'. Tym razem bez żadnych skoków w bok czy też kolejnych zmyłek w postaci dwuznacznych notek podsycanych wrodzoną tajemniczością niżej podpisanego ;). Niemniej, dzisiaj popiszemy sobie jeszcze o pewnym... comandantul sabie. Pregătit, Companioni?

Powiem tyle, że jest to całkiem sympatyczna osoba. Robi naprawdę frumoase fotografii - i przebywa zwykle na devieri artă (chociaż, z czego jestem bardzo zadowolony, często bywa także gościem w Ogrodzie [inaczej zastanawiałbym się skąd u licha tyle wejść z Românii ;]). Wspiera również pewnego jegomościa w pracach nad rezervaţi compoziţia - a także zabawia niżej podpisanego mailowymi rozmowami.

Poza tym, gdy wszystko się skończy, będę miał u niej spory datorie de recunoştinţă - w końcu, gdyby nie ona prace nad pewnym projektem byłyby pozbawione subtile frumusete, perturbatoare farmec i art atingeţi. Za to wszystko, za udzieloną pomoc i nawiązanie współpracy z pewnym Skrybą - comandantul sabie skromnie zażyczył sobie tylko... a, tego Wam nie powiem ;). Niech to pozostanie naszą dulce mister :).

Pamiętajcie - za tydzień - w Ogrodzie - ostatni 'teaser', zatytułowany: Anunţ.

Zaś póki co...

Păcii ;),

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Może dodam jeszcze, że 'mości' comandantul sabie jest w rzeczywistości kobietą, unikniemy przez to dodatkowych problemów w obsługiwaniu Waszego translatora ;).

Kuźnia Thronaara.

2011-09-19T21:00:00.006+02:00

Witajcie. Nie jestem pewien czy to, co dziś Wam zaprezentuję jest często odwiedzanym miejscem w bezkresnej sieci. Na wszelki wypadek, gdyby jednak tak nie było - umieszczam to również na moim blogu. Nie pytajcie skąd ta 'kuźnia' - tak po prostu mi pasowało do wizerunku, znanego mi z forum autorskich oraz Nibykonkursu (...może tak zróbmy XIX, Panie i Panowie?), imć Thronaara ;).

Wyżej wymieniony, hoduje sobie od dłuższego czasu Chomika. Dość niezwykłego zresztą - uploaduje na niego takie erpegowe 'mięsiwo', że aż strach czasami uświadamiać sobie, że w internecie nie jest się aż tak anonimową jednostką, jaką chciałoby się być (czyt. sam znalazłem tam też jedną 'swoją' paczkę*, którą zdecydowanie wolałbym usunąć w otchłań nieświadomości zbiorowej ;)).

Do rzeczy ;) - pod tym linkiem - macie Kuźnię Thronaara, a w niej:

Gry Bitewne
Gry Karciane
Gry Paragrafowe
Gry RPG
Gry RPG po angielsku
Karty Postaci
Lite RPG

Megakonkurs RPG (...jak ja się naszukałem 'rozpiski' jego etapów!)
Nibykonkurs RPG
Scenariusze RPG
Ziny RPG

Wszystko za darmo - i (przynajmniej jeśli idzie o ściąganie) legalnie.

Chwała Ci, Krasnoludzie!

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. * - a, takie tam słowiańskie 'niewiadomoco', hehe ;)... głupi byłem.

PPS. Tak by ktoś znowu się nie przyczepił - grafika zaczerpnięta stąd.

Jak to się robi w... Kanadzie?

2011-09-18T23:45:00.011+02:00

Ostatnimi czasy, często pisze do mnie maile pewien... Kanadyjczyk. Rozmawiam z nim na przeróżne tematy - w tym, oczywiście, na te erpegowe (inaczej w ogóle bym nie wyciągał na bloga nawet marnego ułamka procenta części tej prywatnej korespondencji ;]...). Kilka dni temu - miała miejsca dość ciekawa 'konwersacja', której efektem jest poniższy wpis dotyczący unikalnych dla Kanady gier role playing.

Zapraszam do lektury i komentowania!

Big Eyes, Small Mouth - często używa się też skrótu BESM. Hm, normalnie Manga & Anime jest wszędzie ;). Nie zmienia to faktu, że, biorąc pod uwagę zdanie mego rozmówcy, była to jedna z pierwszych gier independent stworzonych w Kanadzie. Była to też gra, która osiągnęła całkiem spory sukces - głównie za sprawą bardzo prostej mechaniki nazwanej Tri-Star, w której zawarto m.in. dość ciekawy system tworzenia postaci, pokrewny temu obecnemu w GURPSie czy HERO (przez co łatwo jest się wyuczyć zasad zawartych w podręczniku). Ostatecznie, po upadku głównego wydawnictwa - licencję na BESM wykupił... a to ci dopiero... White Wolf (!), który wydał ostatnio jej 3 edycję (!!!). Ma 'mhroczna' dusza krwawi właśnie różowymi łzami, wy cholerni zdrajcy ;P!

Diaspora - kolejna kanadyjska gra, która odniosła ostatnio spory sukces. Używa zmodyfikowanego systemu FATE, który, oczywiście, wiele wspólnego z piękną ojczyzną mego rozmówcy nie ma, ale, co trochę mnie osobiście zaskakuje, jest tam całkiem popularnym systemem wykorzystywanym 'w produkcji' gier typu independent. Gra powinna się spodobać fanom science-fiction (została przyrównana do systemu Travellera, głównie przez podobieństwa w układzie słonecznym oraz regułami tworzenia statków kosmicznych). Na dzisiejszy dzień, jest to prawdopodobnie najbardziej znana implementacja FATE do S/F. Zresztą, każdy kto lubi podróże międzygwiezdne poczuje się w tej grze jak w domu ;).

Heavy Gear/SilCore - Panie, Panowie - czapki z głów. Jest to bowiem najprawdopodobniej najbardziej znana kanadyjska gra RPG. Posiada swoją wersję 'bitewniakową'! - a także... kurczę... stworzono na jej podstawie nawet kilka gier na parę różnych platform (które były ponoć całkiem dobre) - ORAZ - ma też swoją własną linię komiksów. Mechy, rozryta wojnami planeta Terra Nova tudzież całe najemne kompanie wynajmowane przez skłócone narody i organizacje... ja chcę coś takiego w Polsce! Tym bardziej, że mechanika (Silhoyette [SilCore], oparta na k6 - istnieje jednak też konwersja na d20) kręci się wokół budowania swojego własnego mecha oraz pilotowania nim podczas wykonywania różnych misji. Połączenie Battletecha i Mechwarriora w stylu Armoured Core, dwa fajne podręczniki (podstawka + Heavy Gear) + parę innych, mniej znanych? - to kiedy wylatuje ten samolot do Kanady?

Alpha Omega - zdaniem mojego rozmówcy, nie aż tak popularna jak powyższe, niemniej, będąca ciekawą wariacją na temat post-apokalipsy gra... z ponoć genialnymi grafikami. I pokręconym settingiem - w którym w niekiczowaty sposób połączono magię, high-tech oraz kilka innych tematów apokaliptycznych znanych chociażby z Rifts. Jednak w przypadku tej gry - cóż, udowodniła ona, iż Rifts mógłby zostać opracowany lepiej. Co nie znaczy, że Rifts to zły system, oczywiście - po prostu AO trochę sensowniej upchała cały ten beszamel do jednego kotła.

Feng Shui - możecie nie wierzyć, że w pewnych kręgach ta gra RPG z gatunku independent, oparta na licencji CC, zyskała status kultowej. Ale, w sumie, koncepcja ciekawa - wywołać na sesjach klimat filmów akcji z Honk Kongu? - czemu nie, nie takie rzeczy się wyprawiało ;). Zwłaszcza że mechanika jest ponoć całkiem sympatyczna - polega głównie na wyprzedzaniu deklaracji pozostałych graczy, którzy mogą co prawda stać po tej samej stronie barykady, ale i tak są nagradzani za robienie 'odjechanych' rzeczy w postaci wyskoku z okna prosto przez szybę, strzelając w tym samym czasie z dwóch spluw naraz i robiąc podwójne salto na siedzenie swojego motocyklu. Wierzę na słowo ;). Obecnie - gra została wykupiona przez niekanadyjskie studio Atlas Games.

Hollowpoint - świeża sprawa! Gra została opublikowana niedawno, przez tych samych ludzi, którzy zrobili Diasporę. Odnosząc się do słów mego rozmówcy, zyskuje ona coraz większą popularność w Kanadzie - co ponoć widać z miesiąca na miesiąc. Ba, jest tak dobra, że najwyraźniej 'strąci' z tronu samą Diasporę. Dość oryginalna jest też koncepcja - fantasy... w którym wszystko kręci się wokół uber-przemocy i zemsty. Filmy w stylu 'Wściekłe Psy' czy 'Życzenie śmierci' się kłaniają - a mechanika gry wspiera tworzenie krwistych i niezwykle brutalnych akcji postaci... które - warto zaznaczyć - dość często umierają. Zwykle w mało przyjemny sposób, oczywiście.

Powyższe tytuły są 'wielkimi grami' - jednak, dzięki uprzejmości mego znajomego, dowiedziałem się również o kilku innych, mniejszych lecz i tak dość intrygujących, grach RPG. Oto i one:

Aeternal Legends - wiecie co to jest gatunek slipstream? W sumie ja też do końca nie wiem ;). Podobno to te gry/książki/filmy, w których nasz współczesny świat nakłada się na świat nadnaturalny, czy raczej: kolidują one ze sobą. AL prezentuje setting, w którym zwykły szary człowiek idąc ulicą miasta może po prostu wpaść na coś wymykającego się jego percepcji postrzegania rzeczywistości. Pędzisz taksówką do supermarketu - a nagle spotykasz grupę wiedźm sprzedających eliksiry czy też paczkę pijanych trolli wychodzących z któregoś z pubów. Dorzućcie łatwe do opanowania zasady i silny nacisk na odgrywanie postaci (m.in. od jej wiary w jakieś zjawiska zależeć będzie to, jaką magiczną moc ona posiądzie) - i macie doprawdy wybuchowy miks ;).

Perfect: Unrevised - dystopijne społeczeństo, huh? Ciekawe co by na jego temat powiedziała Pani Urszula, prowadząca bloga o dystopiach :) (na którym panuje totalny bojkot spoilerów ;P). A tak wracając do klimatu proponowanego przez grę - dotyka on tego jak to jest być kimś innym w świecie, w którym każdy kto odbiega od normy staje się automatycznie uznawanym za przestępcę. P:U to gra pozbawiona prowadzącego, w której postacie graczy tworzą bohaterów, którzy albo stoją po stronie Prawa - albo też, patrz wyżej, są oni 'przestępcami' w jego świetle. Gra toczy się w scenach, w których ci 'wywrotowcy' popełniają 'przestępstwa', mierzące w porządek i Prawo 'idealnego' miasta. Następnie ustala się to w jaki sposób Prawo ich namierza - i jakie są tego konsekwencje (czyt. taki fallout jak w przypadku DitV). Gra wspiera rozgrywkę w większej ilości graczy niż dwóch - jednak w każdym jej momencie może być tylko jeden 'zbrodniarz' oraz jeden gracz stojący po stronie Prawa. Pozostali wspierają te dwie postacie i - gdy zmienia się scena - zamieniają się rolami czy to z 'kryminalistą' czy to z 'prawnikiem'. Ponoć gra zebrała dobre noty ale przez fakt bycia GM-lessem, nie jest aż tak popularna... jaka powinna być ;).

- - -

I tak właśnie to się robi w... Kanadzie. Podobało się :)? Chcecie więcej :P? - no to zapraszam na bloga Borejki, gdzie zaprezentował on całkiem imponujące zestawienie artykułów z serii jak się gra w RPG na świecie (czekam z niecierpliwością na Rosję, Towarzyszu!).

Ja w każdym razie 'tak przy okazji' dorzucam do jego pracy swoją małą cegiełkę ;).

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Swoją drogą, mój znajomy zza Oceanu, żyje sobie w odległości ~80 km od siedziby Wizard of The Coast... szczęściarz!

Piątkowa Piątka #12 - What a lovely surprise!

2011-09-16T21:35:00.000+02:00

Witajcie. Czasami gdy myszkuję sobie po blogach innych osób, udaje mi się natrafić na bardzo ciekawe notki... ale będące tak 'skrzętnie' schowane, że doprawdy - przynajmniej mi osobiście - trudnym zadaniem byłoby szybkie dokopanie się do tych informacji. Wertowałem ostatnio kilka witryn - i oto co udało mi się na nich znaleźć. IMHO, warto się z tym zapoznać :).

Dziś, z okazji Piątkowej Piątki przedstawiam Wam pięć wartych do przejrzenia wpisów - pięć odnośników do notek dotyczących ciekawych rzeczy erpegowych. Rzeczy, które albo z jakiegoś powodu sprawiają iż ciągle o nich pamiętam - albo też które mogą być źródłem inspiracji dla Waszych projektów. Enjoy!

1) Setting Does Matter - 'Jeśli masz pomysł na świetny scenariusz osadzony w autorskich realiach – nie czytaj dalej. Po prostu go spisz. Jak pokazuje praktyka, masz dużą szansę wygrać, bo najważniejszy jest oryginalny pomysł. Być może w ten sposób najłatwiej pokazać jego nieszablonowość.Jeśli jednak masz równie dobry pomysł na scenariusz osadzony w realiach znanego, najlepiej wydanego po polsku systemu, czytaj dalej. Oto pięć powodów, dla których pisanie do popularnego settingu ma swoje zalety' - przynajmniej zdaniem Macieja Reputakowskiego :).

2) Erpegowe zasoby SIX - jakby kiepska nazwa, no ale cóż... ważna jest zawartość książki, a nie jej okładka, prawda :)? Fallen Angels (edycja pierwsza), Fate PL, Fudge PL, Gramarye by Carl D. Cravens (FUDGE) [PL], Halo Role Playing System by R. Garner and ETP [PL], Na Ratunek Marsowi!, Pogranicze RPG, Projekt Karmelek, RISUS PL, Siepacz 1.3 (to chyba pierwsza pełna autorska gra na którą trafiłem w sieci :)!), Klanarchia Roller 1.0... sporo tego, prawda? - nie da się ukryć, że Sławomir Wrzesień odwalił kawał dobrej roboty. Zachęcam do przeglądania i zasysania plików dostępnych w jego skarbnicy ;).

3) KRYSZTAŁY CZASU by AVNAR - 'Poniżej opisuję pokrótce na czym polegają najważniejsze zmiany: Usunąłem profesje, zamiast nich jest dowolność w kreowaniu bohatera w oparciu o Umiejętności magiczne, kapłańskie, wojskowe, złodziejskie i ogólne. Postać jest tworzona w oparciu o system punktowy a nie losowy. Choć jak się ktoś uprze to można i tak. Zawody można wybierać, tak jak i zdolności czy ułomności. Starałem się aby były one zbalansowane i każda miała sens.' - na tym lista zmian się nie kończy ;). Po więcej informacji zapraszam jednak na blog PANDHEMION, prowadzony przez Avnara :).

4) Szablon postępu prac nad grą RPG - znów nazwa trochę kiepska, ale, cytując: '[to takie] "to do list" z paskiem postępu. W przybliżeniu rzecz jasna. Taka namiastka raportów z tworzenia gry. W miarę możliwości będę aktualizował tę stronę. Jak poniżej widać, etap tworzenia podzieliłem na trzy części - w ogólnym rozliczeniu wszystkie traktowane są po równo. Pod tymi częściami wypisałem nieco więcej szczegółów, zostawiając sobie jeszcze po ok. 10% na dodanie jakichś punktów. Teraz wydaje mi się, że wyczerpałem temat, ale nie wiadomo, co z czasem przyjdzie do głowy. [...] Obok każdego punktu dopisałem jego przybliżoną wartość procentową oznaczającą (pi razy drzwi) jaką część całości stanowi". Powodzenia, Tweet :)!

5) Wrzuceni W Heksy - ciekawa notka informacyjna z początku tego roku. 'Nareszcie udało mi się przeczytać przyzwoity artykuł o old schoolu w języku polskim - [...] Popełnił go ShadEnc (w sensie Encu zamaskowany?), a znaleźć arta można w Rebel Times #40. Fajowski tekst, bez typowo nadwiślańskich idiotyzmów w stylu "RPG wzięło się z Chainmail i polegało na łażeniu po lochach". Cud, że autor w ogóle widział / grał czy też poznał 3LBB i wie o czym pisze, co rzadko zdarza się w e-fundomie.pl. Really good job.' - a ja tu potwierdzam to, co prawi Ojciec Kanonik :).

Kolejna Piątka - o ile coś mi nie wyskoczy (a to ostatnio całkiem prawdopodobne) - już za tydzień.

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

Co się stało... z jednym wpisem z akcji SD.PL?

2011-09-15T22:34:00.004+02:00

No pięknie. Mamy marudera. Nie wiem jakim cudem zapomniałem o tym jednym wpisie - ale, fakt faktem, do dzisiaj nie miałem pojęcia, że go nie przetłumaczyłem. Nadrabiam zaległości pod tym adresem ("Co się stało z P19?"). Pozdrawiam i przepraszam za tą, dość kuriozalną, sytuację. Michał "Skryba" Ziętek (...ciągle tkwiący w zadumie, heh ;P).

Odnaleźć swoje miejsce...

2011-09-14T23:18:00.010+02:00

Dziś - nie będzie żadnej piosenki :). Dziś 'po prostu' odnoszę się do ostatniej układanki - i wyjaśniam jaki ma ona związek z tematyką gier autorskich. Ogólnie - tak jak obiecywałem, wszystko jest tak jasne... jak powyższe, rozgwieżdżone niebo :P. Wredny jestem, prawda ;)? Ale, hej - nie twierdziłem, że dowiecie się wszystkiego! Jednakże, po dzisiejszej notce, uważni czytelnicy powinni wiedzieć co się szykuje...

W końcu - chyba czytaliście co zawarto gdzieś pomiędzy wierszami i zwracaliście uwagę na znaki ;)... jak chociażby ten, który zamieszczony został w każdej etykiecie 'z obrazkiem i piosenką'. No ok, tym razem nie mam dla Was piosenki - za to, jeśli dobrze się przyjrzycie, dostrzeżecie pewną podpowiedź. Nie martwcie się - wrzesień długi. I sporo się jeszcze może wydarzyć. Nie chcemy niczego obiecywać - ale wszystkie osoby maczające w tym palce dają z siebie 100%, starając się pomóc pewnemu Skrybie w realizacji jego akcji :].

Cóż - macie przynajmniej pewność, że raz na tydzień powstanie tego typu notka. Sami sobie przeliczcie ile ich jeszcze będzie ;). A dla niecierpliwych - zalecam zaopatrzyć się już w kanadyjski syrop klonowy. Przyda się Wam na mały toast - kiedy już cała ta 'tajemnicza' akcja zostanie wreszcie zakończona :). Do tego czasu, miejcie się na baczności: "człowiek o nazwisku używanym dla określenia mężczyzny o niezidentyfikowanej lub ukrytej tożsamości (w USA)" - wkracza do akcji! Sam zresztą trzymam kciuki za jego kolejne zadanie...

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. W tej notce znajdują się trzy podpowiedzi ;). Łącznie z podpowiedzią z postscriptum - już cztery :P.
PPS. Piąta, gratisowa podpowiedź - w komentarzach pod tym postem nie ma żadnych podpowiedzi ;)...

Red Dream (przymiarki do v. 2.0) + P19 (część 5., ostatnia).

2011-09-13T23:20:00.003+02:00

Priviet ;),

Wot, koniec teoretycznego ględzenia ;). Trzy ostatnie pytania z P19! Nie powiem, mam już dobrze poukładaną wizję tego czym ma być druga wersja mojej GM-less RPG. Teraz wystarczy tylko przestać pisać 'o tym' - i zrobić 'to', że aż zacytuję mego dobrego znajomego :). A potem - i to będzie chyba 'najciekawsze' - wystarczy 'to' 'tylko'... przetestować ;).

Tak jak pisałem, postanowiłem podzielić P19 na kilka części. I, ponownie, nie będzie to też czyste rzucanie pytań w próżnię, jak w przypadku Wielkiej Trójki. Jeśli będę z czymś miał problem - napiszę o tym wprost i poproszę Was o rady.

- - -

RED DREAM – P19.

1) 2) 3) 4) 5) 6) 7) 8) 9) 10) 11) 12) 13) 14) 15) 16) - te już znacie ;).

17) Co oferuje Twoja gra potencjalnym odbiorcom, czego inne gry nie mogą / nie mają / nie chcą im zaoferować? - ludzie, no a ile znacie gier RPG których akcja toczy się w metaforycznej sowieckiej Rosji, a ;)? Pewnie, jakieś istnieją - być może lucek będzie wiedział więcej. Ale dla takiego laika jak ja - który, bądź co bądź interesuje się tym pięknym krajem - istnieje póki co tylko dość 'prowizoryczna' pierwsza wersja Red Dream. Czas to zmienić ;) - RD 2.0 = zaproszenie do kraju, który 'można poczuć - ale nie można zrozumieć', kierowane specjalnie dla Was. Podane w formie erpegowej. I, w założeniach, mające dawać narzędzia za pomocą których stworzycie ciekawe historie z wykorzystaniem archetypów wziętych prosto z historii Rosji.

18) W jaki sposób planujesz wydać swoją grę i co chcesz zyskać przez jej publikację? - darmowy PDF na semi-profesjonalnym poziomie. Wiele zależeć będzie od mego zadowolenia z finalnej wersji tej gry. Nie będzie ona na pewno komercyjna - ale ilość pracy i wysiłku który włożę w 'dopieszczanie' podręcznika, określi miara tego jak zostanie przyjęty. Jeśli jednak beta-testy wypadną nad wyraz pomyślnie - z pewnością dołożę wszelkich starań by o RD 2.0 zrobiło się głośno tu i tam. To jednak tylko mrzonki - póki co, czas już rozpocząć sklejanie dostępnych materiałów... w jedną całość.

19) Do jakiej grupy odbiorców kierujesz swój produkt? - ludzi lubiących Rosję ;P (nooo... to już widzę jaki 'sukces' odniesie ta gra w Polsce ;)). A poważniej - głównie dla swoich graczy i paru osób, które na przestrzeni tych kilku miesięcy zainteresowały się tym projektem i wyraziły chęć jego przetestowania (a są tacy, wbrew pozorom). Grupą docelową są ludzie, którzy lubią wspólnie budować ciekawą historię używając ku temu dostarczonych im narzędzi (w tym przypadku: postaci, przedmiotów i mechaniki Więzi/Absolutów). Sądzę, iż ludzie dla których najważniejsze na sesjach są rzuty kośćmi - nie będą się dobrze bawić w RD 2.0. Eksploracja świata gry również nie zachęca do rozgrywki tych, którzy lubią odkrywać ciekawostki settingu.

- - -

Pozostaje tylko jedno pytanie...

Znacie jakieś 'rosyjskie' RPGi?

Pozdrawiam,

Michał "Skryba." Ziętek.

Szlachetny Eksperyment - scenariusz do ZC/SiP.

2011-09-12T20:15:00.006+02:00

Witajcie. Cóż, wygrać w konkursie 'Lata 20, lata 30' mi się nie udało - ale, nie oszukuję się, większych szans i tak nie miałem :). W końcu, było nie było, to taki mój pierwszy raz - czyt. wcześniej z moimi scenariuszami zapoznawało się tak z 2k4 osób, głównie moich graczy. Tym bardziej zaskoczył mnie fakt, iż mój prosty scenariusz został... wyróżniony :).

Zaś wszystkie wyróżnione scenariusze zostaną opublikowane w następnych numerach miesięcznika "Gwiazdy są w porządku" - fajnie, prawda :)? Nie. Niefajnie - że tak długo przyjdzie Wam na nie czekać :P. Dlatego, skoro w sumie mogę to zrobić - prezentuję Wam poniżej swój konkursowy scenariusz: 'Szlachetny Eksperyment' - w formacie pdf. Link jest stabilny, wystarczy go zapisać - i wszystko powinno grać.

'Szlachetny Eksperyment' można pobrać stąd (waży jakieś 5 MB). Najlepiej PPM + 'zapisz jako...'.

Ogólnie - była niezgorsza zabawa z przerabianiem mego dawnego scenariusza na wersję pulpo-cthulhową :). Ciekawi mnie ciągle jak do tematu podeszli pozostali 'wyróżnieni uczestnicy' - a także zwycięzca, czy raczej: zwycięzcy samego konkursu. Cóż. W następnej tego typu akcji - organizowanej przez Poltera - brać udziału już niestety nie będę - stanowczo zbyt słabo znam realia Zewu by silić się na stworzenie spójnego i sensownego doń scenariusza.

Nah, dobrze mi tak jak jest :).

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

RPG Class Quiz - chwila wytchnienia II.

2011-09-10T23:45:00.008+02:00

Witajcie. Dziś - szybki post (wynikły z pięknej wycieczki zafundowanej mi przez nasze PKP...). Ostatnio znów postanowiłem trochę zwolnić erpegowe obroty (sam z siebie ;)). Uznałem więc, iż dla ogólnego odprężenia zagram sobie w kolejny quiz, dający też odpowiedź na kolejne pytanie, które dręczy duszę każdego erpegowca. Mianowicie...

Jaką klasa postaci byłaby najbardziej odpowiednia dla Ciebie?

Obawiając się nieco faktu bycia mnichem (mam do tej klasy głęboki uraz po pierwszych sesjach w D&D), wkroczyłem na tę stronę - gdzie uzupełniłem dość prosty (i niegramatyczny) test. Wyszło na to, że jestem...

Your Result: Wyvern Rider

You are a master of the skies and your beast.

You have no friends except your Wyvern and other riders of your region.

You go from country to country looking for a place that will except you.

If you can't find a place - then you become a mercenary looking for work wherever you go.

Those of you with low self esteem become postal men and deliver mail to people you dont care about.

Ok. To było dziwne. Chociaż, patrząc na to ile listów wysyłam - no, może jedna Wyverna by mi się przydała ;).

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Dziś jestem wybitnie leniwy (link).

PPS. Ale 33. Gościa Honorowego powitać trzeba :)! Została nim... Urszula Dobrzańska - Autorka bloga traktującego o dystopiach, utopiach i antyutopiach (polecam tam zajrzeć jeśli tylko cierpicie na brak inspiracji). Serdecznie witamy w Ogrodzie ;).

Piątkowa Piątka #11 - Turn the page...

2011-09-09T23:00:00.009+02:00

Witajcie. Szczerze pisząc - rzadko mam możliwości, fundusze i czas na komiksy. Choć, nie ukrywam, jak już dorwę jakiś ciekawy zeszyt - w stylu Strażników - to jakby reszta świata nagle gdzieś znikła (efekt porównywalny do pasji Darcane'a związanej z grą w Veto ;)). I zazwyczaj cieszę się gdy gdzieś w sieci uda mi się odszukać komiks poświęcony, surprise, RPG :).

Dziś, z okazji Piątkowej Piątki przedstawiam Wam pięć wartych do przejrzenia witryn - pięć odnośników dotyczących około-erpegowych komiksów. Oczywiście wybór jest jak najbardziej subiektywny - i jeśli sami macie dojście do jakiś polskich komiksów traktujących o RPG, nie omieszkajcie zostawić komentarz ;). Pamiętajcie - komentować może każdy!

1) ROTFLpg - "ROTFLpg to darmowy komiks internetowy zainspirowany "kfiatkami" jakie przytrafiły mi sie podczas sesji Rpg. Niektóre ze skeczów to wręcz zobrazowane wersje rozgrywek, w których brałem udział chodząc jeszcze do LO ;) Nowe odcinki ukazują siew tym dziale. Jeśli więc dysponujesz nadmiarem wolnego czasu, zapraszam do lektury ". Klasyka! - wszystkie części (+ bonusy) mogą też być pobrane stąd - lepiej je ściągnąć, sam ROTFLpg znikał i pojawiał się w sieci niczym wczorajszy sen. A szkoda by było gdyby kiedyś zniknął na zawsze (odpukać).

2) Tam gdzie MG mówi dobranoc - O Autorce: "Ewa 'DragonLady' Sosnowska, rasowa smokomaniaczka z potężnym fiołem na punkcie rysowania i smoków. Większość wolnego czasu spędza na znęcaniu się nad kartkami papieru lub wprowadzaniu w życie rozmaitych "twórczych" pomysłów. Bardzo lubi zwierzaki, szczególnie psy i koty. Znaki szczególne - duża ilość smoków w najbliższym otoczeniu i podobno dość pokręcone poczucie humoru." - a do tego bardzo fajnie rysuje :). Oficjalna strona Autorki znajduje się pod tym adresem. Enjoy!

3) Bardzo Odważni Bohaterowie - "A więc tak: Regins - prawy i odważny rycerz (o wysokim instynkcie samozachowawczym...), Kime - elfia kapłanka 'zaginionej' bogini (może trochę zbyt pazerna, no ale cóż...), Ritche - elfi minstrel o pesymistycznym podejściu do życia (szkoda, że tak kiepsko gra...), Adrienne - przecudowna, najinteligentniejsza i wogóle najcudowniejsza elfka na świecie (moja postać!!!) oraz Mortix - przedsiębiorczy, acz trochę grubiański krasnolud (ku niezadowoleniu ogółu zbyt entuzjastycznie korzystający z broni palnej... )" - ja tam go nawet rozumiem ;).

4) RPG-owcy - od razu uprzedzę, że osoby u których słowo 'manga' wywołuje skręt lewo-bieżny tylnej części gałek ocznych... raczej nie mają czego szukać pod podanym powyżej adresem. Kreska zmienia się wraz z upływem lat - ale ostatecznie wszystko kończy się na wspomnianym wyżej stylu. Co do humoru... jest specyficzny - kreska w sumie również (patrz wyżej). Ale, co kto lubi. A, no i jeszcze taka informacja na sam koniec - niestety ten komiks nie jest aktualizowany od roku. I, jak to zwykle w takich przypadkach bywa, raczej już się nie podniesie.

5) Kroniki NS - No coś podobnego - NS 'doczekało' się swego własnego komiksu ;). A tak poważniej, to przysiągłbym że gdzieś jeszcze widziałem jakiś polski komiks poświęcony NS. Pamiętam tylko tyle, że jeden z bohaterów w nim przedstawionych... był Indianinem. Jak ktoś go znajdzie - niech podeśle link. Obawiam się bowiem, iż tak jego kreska (bardziej w stylu ROTFLpg) jak i proponowany humor jest jednak lepszy niż w 'kronikach'. Nie twierdzę że są one złe - ale, tak jak w przypadku poprzednika: co kto lubi. Subiektywnie - widywałem lepsze.

Miłego przeglądania! - kolejna Piątka - już za tydzień.

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Jako ciekawostka. Komiksy bywały też używane 'przeciwko' grom RPG. Przykład tego typu 'krytyki' (w tym przypadku, systemu D&D) znajdziecie tutaj. Perełka z 1984' roku! + doprawdy przepiękny tekst: 'Burn them!' ;).

Moja Postać w RPG - Shak vel Ira.

2011-09-08T23:50:00.020+02:00

Witajcie :). Piastun wystartował ostatnio z pewną akcją - konkretniej: 'Moja Postać w RPG', w której wspólnymi siłami tworzyć będziemy Galerię Bohaterów RPGowców z Polski. Sama idea przypadła mi do gustu - choć okrutnie wahałem się czy rzeczywiście warto przywoływać duchy przeszłości. Skoro czytacie ten post - najwyraźniej było warto ;].

Panie, Panowie - przedstawiam Wam Shaka. Ludzkiego zabójcę o specyficznych upodobaniach do broni palnej - pod koniec tekstu napiszę Wam w jaki system graliśmy, póki co nie chcę psuć pewnej 'niespodzianki' ;). Heh, okazało się też, iż ten BG jest 'najlepiej' zaopatrzoną w 'materiały dodatkowe' postacią jaką kiedykolwiek stworzyłem. Sama kampania także była jedną z lepszych w których brałem udział jako gracz. Już sam fakt iż o niej nie zapomniałem - i postanowiłem do niej 'wrócić' - o czymś przecież świadczy.

Tak czy inaczej, przedstawiam kilka pdfów poświęconych mojej ulubionej postaci do pewnej gry fabularnej. Z punktu widzenia toczonych kampanii - jest ona dość stara (ale nie najstarsza - kto czytał moją przedostatnią notkę karnawałową, ten wie ;]). Nie pamiętam już teraz kiedy dokładniej to było - ale z pewnością same sesje miały miejsce na długo przed maturą. Oczywiście - mogę się mylić. Ale po maturze - aż do ostatniej kampanii w NS - z tymi graczami grałem tylko raz. W Maga: Wtajemniczenie. I byłem wtedy prowadzącym.

Ale nie przedłużajmy już.

Shak - cóż, od niego wszystko się zaczęło ;). Historia postaci wyraźnie wskazująca na silną inspirację syndromem 'złego skurkowańca' oraz... muzyką Shakiry. Kurczę. Już wtedy siedziałem w tym wszystkim o wiele zbyt głęboko niż chciałbym siedzieć. Aż strach pomyśleć co jest teraz ;).

Shak & Morathor - jestem beznadziejnym pisarzem opowiadań. Skrobię od czasu do czasu jakiś tekst, ale zwykle wrzucam go do szuflady. W powyższym pdfie macie odpowiedź dlaczego to robię ;P. Dobrze chociaż, że stworzyłem tylko jedną stronę 'tego czegoś' ;). Btw, tak zaczęła się nasza kampania.

Mowa - było nie było, moja postać miała ten jeden punkt w Dyplomacji i Przemawianiu ;). Patrząc na tą 1. stronicową mowę... sądzę, że 'kapkę' przegiąłem ;P. I, tak, Skryba tworzył kiedyś takie 'rekwizyty' na sesję (odczytałem ją nawet! [a zaraz potem zamknęli mnie za 'spisek' na księcia... wrobili mnie ;]]).

Dziennik - o, tą przygodę do dzisiaj pamiętam. Epicka - wtedy takich słów się nie używało, ale dziś - jest to dobre określenie tego co wyprawialiśmy podczas tamtej sesji. A ów 'dziennik', cóż, jest spisem tego co się wtedy u nas działo. Taki APek widziany oczami postaci. Niemniej - to se ne vrati, heh.

Mało Wam ;)? No to jeszcze parę 'bonusów'.

Oryginalny Shak (jeszcze w formie ludzkiej),

Shak i Morathor 'w pracy' (już jako elf, heh),

Cóż mogę rzec: dobre postacie, dobra kampania :).

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Miałem napisać w jaki system graliśmy... ale niech to pozostanie niespodzianką ;). Łatwo to 'wyczytać' z w/w tekstów - pamiętajcie jednak, że to bardziej było D&D niż, no, sami wiecie co. I IMHO - wyszliśmy na tym o wiele lepiej niż gdybyśmy mieli trzymać się sztywno reguł wytyczonych oraz zaprezentowanych w pewnych książkach. Dobra zabawa - przede wszystkim. A my, hm, a przynajmniej ja, bawiliśmy się w tej kampanii wyśmienicie.

Red Dream (przymiarki do v. 2.0) + P19 (część 4.).

2011-09-07T23:35:00.004+02:00

Priviet ;),

Prawie koniec teoretycznego ględzenia ;). Zauważyłem, że im dalsze pytania - tym trudniej mi odpowiadać. Także nie zdziwcie się jeśli dziś - w którymś z nich - pojawią się jakieś ogólnikowe stwierdzenia. Mam nadzieję, że tak nie będzie... ale sami wiecie jak to jest. Teoria teorią - a praktyka swoje. Takie życie :). Ok - nie nudzę już. Życzę miłej lektury :)!

Tak jak pisałem, postanowiłem podzielić P19 na kilka części. I, ponownie, nie będzie to też czyste rzucanie pytań w próżnię, jak w przypadku Wielkiej Trójki. Wot, jeśli będę z czymś miał problem - napiszę o tym wprost i poproszę Was o rady.

- - -

RED DREAM – P19.

1) 2) 3) 4) 5) 6) 7) 8) 9) 10) 11) 12) 13) - to już znacie ;).

14) Jakie emocje chciałbyś wywołać w uczestnikach gry? [ew. jaki efekt u uczestników rozgrywki byłby wg Ciebie najbardziej pożądany podczas grania w Twoją grę] - 'przeczucie' iż każda ich decyzja może być brzemienna w skutkach dla odgrywanej przez gracza postaci. Ogólnie - RedDream ma wzbudzać u graczy 'przekonanie' o nieuniknionych konsekwencjach czynów ich własnych postaci. Taka 'duszność' - wciąż trudno mi uchwycić czym ona dokładnie jest/będzie ;).

15) Które elementy Twojej gry zostały potraktowane priorytetowo i dopracowane z większą starannością? Dlaczego akurat te? - Więzi, Absoluty. To podstawa mechaniki (a jest ona zaiste podstawą wszelkiej zabawy w RD) - a ta zawsze sprawia mi wielkie problemy. Ale, kurdę, nie tym razem ;P! W dalszej kolejności: layout projektu. Chciałbym by stał na semi-profesjonalnym poziomie. Dobrze złożony PDF, jakaś korekta. Zwłaszcza to ostatnie spędza mi sen z oczu.

16) Które elementy Twojej gry uważasz za najbardziej interesujące i warte poznania przez potencjalnych odbiorców? Dlaczego akurat te? [ew. które elementy Twojej gry są dla Ciebie najbardziej ekscytujące/interesujące] - Więzi. Zdecydowanie Więzi. Mam nadzieję, że będzie to hak całej gry. Coś, co przyciągać będzie do niej ludzi. Oraz coś, za pomocą czego gracze będą się dobrze bawić - za każdym razem gdy zasiądą do rozgrywki w RD. Plus - ale to już tylko moje łechtanie się ;P - Mgła. Ciągle zmieniają się koncepcje tego co ona daje - więc najwyraźniej warto nad nią posiedzieć. I dookreślić.

- - -

Takie to niby proste jest, ech. A przede mną - trzy najtrudniejsze pytania. Ostatnie zresztą. O nich jednak - pogadamy sobie za jakiś czas. Terminy gonią, nowy semestr się zbliża. Aż dziw, że jeszcze wszystko stoi na miarę równym poziomie ;). Co do powyższych pytań - ja żadnych 'problemów' koncepcyjnych nie widzę. Przynajmniej tak mi się zdaje.

A wy?

Pozdrawiam,

Michał "Skryba." Ziętek.

Poukładać wszystkie odłamki...

2011-09-06T23:45:00.010+02:00

Witajcie, Wędrowcy :). Prezentuję dzisiaj ostatni fragment układanki - mam nadzieję, że macie już wszystkie. Trudno chyba nie było, prawda? Być może tak - być może nie. Tak czy inaczej - w następnym tygodniu wszystko powinno być już jasne. Dowiecie się 'prawie' wszystkiego :]. Ale na obecną chwilę - bawcie się dobrze, starając się dostrzec podpowiedzi zawarte w tym tekście. Albo gdzieś pomiędzy jego liniami :).

All around me are familiar faces
Worn out places, worn out faces
Bright and early for the daily races
Going nowhere, going nowhere
And their tears are filling up their glasses
No expression, no expression
Hide my head, I want to drown my sorrows
No tomorrow, no tomorrow.

And I find it kind of funny, I find it kind of sad
The dreams in which I'm dying are the best I've ever had
I find it hard to tell you, I find it hard to take
When people run in circles it's a very, very

Mad world

Pozdrawiam,
Michał "Skryba" Ziętek.

Socratic Design PL - this is it :). Oficjalny 'koniec' akcji!

2011-09-04T21:30:00.008+02:00

This is it. The 'end' of the Socratic Design PL action. This is also the first 'double language' blog note here, on RPG Kepos. It was ment to be long and very complex - but, hey, you are all probably as tired now as I am after, well, hard to figure out how much kb of txt I translated into polish. 'A lot of - and ever more' - it is good answer if you ask me ;].

So. Where to start to end it properly ;)? There are many things I would like to talk about - but I will limit myself to three, most important parts. Firstly - Troy Costisick. I did mention it several times in the RPG Garden but I will do it again - all praises, all words of acknowledgement and simple human respect shall be directed stright to him. Seriously. I am the person who was doing this translating stuff, sure - but Troy is the one who made all those great RPG articles - connected with game designing. Bah, not only he did that - but he shared it (and he is still sharing it - awaiting new notes, man!). For free. Thanks you kindly for that - and for your permission. And for your help with my one 'small' matter that is still 'unofficial' here, in Poland :).

Second thing. The polish RPG fandom strikes back ;). The SD.PL action is now known not only on RPG Kepos but also on Wieża.org (thanks for the Bagno notes - and for forum 'stick'!), GryFabularne (thanks for the news about SD.PL!), Poltergeist (thanks for the articles!) - and even on eRPG forum and -soon will be- on LastInn forum (both - thanks for 'green light' for this action!). Besides that, many thanks goes to all the people who were watching this action and/or placing a comment below my notes. Your support was great, really. Oh, yeah. I feel happy to mention that some of you joined the Socratic Design's 'followers'. Glad to see that, Companions! - it is always a nice thing to note that you are always open for some cool RPG theory :).

And, last but not least. It is really the end? Nope. Well, hope it is not :). I am still waiting for new 'socratic' articles - and I am pretty sure that Troy did not say the last word on his own blog. Therefore - my task is now 'only frozen' for a while. However - it is. And that leads to two consequences. First one - my september holidays ;). I will concentrate on other things now - and, in fact, everything connected with RPG will slow down 'a bit. Why? Well - 'the conversations last' and I am preparing ground for next action(s) ;). Second thing - are my own RPG projects. I would like to finish at least one of them. And beta-test it. Now, finally, I have some more extra free time to spare onto it. Believe me, the SD.PL was very time-consuming emprize (but also very enjoyable!).

While it is 'frozen' - I can do something else :) (...not only RPG-oriented things). Time to rest, heh.

Stay tuned!

Best regards,

Michael 'Scribe' Ziętek.

- - -

W końcu jest. Koniec akcji Socratic Desing PL. Oraz pierwsza 'podwójnie językowa' notka blogowa na RPG Kepos. Miała być długa i rozbudowana - ale, hej, pewnie jesteście tak samo zmęczeni jak ja po tym jak... cóż, trudno powiedzieć ile kilobajtów tekstu przetłumaczyłem na polski. 'Sporo i jeszcze trochę' - to IMO dobra odpowiedź ;).

Więc... jak zacząć by dobrze skończyć ;)? Istnieje w końcu wiele rzeczy o których chciałbym tu napisać - ale ograniczę się do trzech, najbardziej istotnych z nich. Po pierwsze - Troy Costisick. Wspominałem o tym wiele razy w mym Ogrodzie RPG - ale powtórzę to raz jeszcze: wszelkie pochwały, wszelkie słowa uznania i zwykły ludzki szacunek... kierujcie prosto do niego. Poważnie. Ja jestem gościem od tłumaczenia, pewnie - ale to Troy jest tym, który stworzył wszystkie te świetne erpegowe artykuły (powiązane z projektowaniem gier role playing). Ba, nie tylko je opracował - ale podzielił się nimi z innymi (i ciągle to robi - a ja ciągle oczekuję nowych notek!). Za darmo. Dziękuję za to - i za Twoją zgodę. Oraz za Twoją pomoc w pewnej 'małej' sprawie - która ciągle nie jest oficjalna w Polsce :).

Druga rzecz. Polski fandom RPG - kontratakuje ;). Akcja SD.PL jest znana nie tylko na RPG Kepos - ale także na serwisach Wieża.org (dzięki za topienie na Bagnie - za forumowe 'przyklejenie' na forum!), GryFabularne (dzięki za newsy poświęcone SD.PL!), Poltergeist (dzięki za serię artykułów!) - a nawet i na forach eRPG oraz - tak szybko jak to będzie możliwe - na LastInn (obu - podziękowania za danie akcji 'zielonego światła'!). Pomijając to - wielkie 'dziękuję' idzie do wszystkich ludzi śledzących tą akcję i/lub zostawiających komentarze pod moimi notkami. Wasze wsparcie było nieocenione, naprawdę. A, tak - miło mi poinformować że niektórzy z Was dołączyli się do 'followersów' Socratic Design. Dobrze o tym wiedzieć, Towarzysze! - zawsze warto zanotować sobie fakt że jesteście otwarci na świetną teorię RPG :).

Wreszcie, ostatnia ale równie ważna sprawa. Czy to rzeczywiście 'koniec'? Nah, nie. Cóż, przynajmniej mam nadzieję że nie :). Ciągle czekam na nowe 'sokratejskie' artykuły - i jestem przekonany że Troy nie powiedział jeszcze ostatniego słowa na swoim blogu. Przez takie postawienie sprawy - moje zadanie jest 'tylko zamrożone' (na jakiś czas). Nie zmienia to jednak faktu - że akcja została wstrzymana. Co prowadzi nas do dwóch konsekwencji. Pierwszej - do moich wrześniowych wakacji ;). Teraz skupię się na innych rzeczach - i, nie oszukujmy się, wszystko co powiązane z erpegami... trochę mimo wszystko zwolni. Dlaczego? - cóż... 'rozmowy trwają' - szykuję grunt pod nową akcję/akcje ;). Po drugie zaś - moje własne projekty RPG. Chciałbym skończyć przynajmniej jeden z nich. I przetestować go. Wreszcie mam na to wszystko trochę więcej wolnego czasu. Uwierzcie mi, SD.PL było naprawdę czasochłonnym przedsięwzięciem (ale dającym również wiele satysfakcji!)

Podczas jego 'zamrożenia' - mogę robić inne rzeczy :) (... nie tylko około-erpegowe). Czas na odpoczynek, heh.

Trzymajcie się!

Pozdrawiam serdecznie,
Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Dopiero teraz zauważyłem, iż jest to też 200 wpis blogowy w Ogrodzie z etykietą 'RPG'. Miła sytuacja.

SD PL - 02.III.2011 (SD [PL] Index #1)

2011-09-04T21:00:00.007+02:00

Witajcie,

Oto ostatni wpis z SD. Nie będę w tym momencie wiele pisał na ten temat - gdyż zrobię to w osobnej notce, którą umieszczę tu za jakiś czas ;). O samej 'sokratejskiej' notce też niewiele można napisać - jest to bowiem spis wszystkich tematów opublikowanych na SD. Oczywiście w przypadku polskiej wersji - linki skierują Was do ich polskich odpowiedników na RPG Kepos. Zgłaszajcie mi złe linki!

- - -

SD Spis Tematów #1

Hejka,

To jest mój setny wpis na blogu Socratic Design. Całkiem spore osiągnięcie - przynajmniej moim skromnym zdaniem. To dało mi do myślenia. Popatrzyłem na wszystkie swoje antologie i pomyślałem: "Kurczę... kiepsko - żadnej organizacji, składu. Ciężko to używać.". Często zresztą odnoszę się do starszych wpisów - i dobrze wiem że ich odnalezienie jest czasami bardzo czasochłonne... nawet dla mnie samego. W związku z czym - wraz z moim setnym postem - tworzę spis tematów SD. Będę to zresztą czynił co 100 blogowych wpisów.

Łapcie. Jeśli szukacie dobrej ściągawki artykułów z mojego bloga - poniższy spis będzie Wam z pewnością pomocnym narzędziem.

SD(PL) Index #1

Pomoce w projektowaniu:

- Czym jest Wielka Trójka?
- Czym jest Alt.3?
- Czym jest P19? - część 1.
- Czym jest P19? - część 2.
- Dlaczego powinienem publikować swoje P19?
- Co się stało z P19?
- Czym jest designerski spis kontrolny Systemu?
- Czym jest designerski spis kontrolny Settingu?
- Czy istnieją jeszcze jakieś inne Schematy Designerskie?

Artykuły powiązane z Wielkim Modelem:

- Czym jest Postać?
- Czym jest Setting?
- Czym jest Sytuacja?
- Czym jest System?
- Czym jest Kolor?
- Czym jest TITB4B - i dlaczego jest zły?

Artykuły powiązane z Innymi Teoriami RPG:

- Czym jest Teoria Postawy? - część 1.
- Czym jest Teoria Postawy? - część 2.
- Czy min-max [power play] jest zły?
- Co jest lepsze - HPki czy DPSy?
- Czym jest Mistrz Gry?
- Jak Magia może być użyta w RPG?
- Czym jest Chargen?

Artykuły powiązane z Systemem Rozwiązań:

- Czym są Rozwiązania Mechaniczne?
- Czym są Prawa Narracji?
- Czym jest DFK?
- Jak działa Mechanika Fortuny?

Artykuły powiązane z Settingiem:

- Czy Setting nadal się liczy?
- Czym jest Setting? - część 1.
- Czym jest Setting? - część 2.
- Czym jest Setting? - część 3.
- Czym jest Setting? - część 4.
- Czy są dostępne Nowe Blasted Sandsy?

Artykuły powiązane z Projektowaniem Gier:

- Dlaczego ludzie tworzą gry RPG?
- Co powinienem projektować?
- Czego powinienem oczekiwać po mym pierwszym projekcie?
- Kiedy porzucam swoje gry?
- Czym jest Matematyczny Syndrom?
- Kilka często popełnianych błędów.
- I jeszcze jeden często popełniany błąd.
- Co robię gdy się zablokuję?
- Czym jest Święta Krowa?
- Jak dobrze wytłumaczyć mechanikę swojej gry?
- Co poza Kośćmi?
- Czym jest Siła Emfazy?
- Kiedy przejść z koncepcji do fazy szkicowania?

Artykuły powiązane z publikowaniem:

- Jak to jest opublikować własną grę RPG?
- Czy publikowanie naprawdę jest tak bolesne?
- Co jeśli okaże się iż moja gra to szajs?
- Czym są usługi typu fulfillment?
- Jak wygląda 12-etapowy proces tworzenia gier Troya?
- Kolejny proces tworzenia gier.
- I jeszcze jeden proces projektowania gier.
- Skąd mogę zdobyć grafiki do swojej gry?

Artykuły powiązane ze Społecznością (niektóre wpisy nie zostały przetłumaczone):

- Czym jest Diaspora?

Artykuły powiązane z Systemem Nagród:

- Czy rozwój postaci jest niezbędny?
- Czy Granie samo w sobie jest Nagrodą?

Artykuły powiązane ze śmiercią Postaci:

- Kiedy Postać powinna umrzeć?
- Czym jest Spirala Śmierci?

Artykuły wstępne:

- Jaka przyszłość czeka gry RPG?
- Po co projektować gry RPG?
- Czym są Heartbreakery?
- Czym jest Tradycyjna Gra RPG?
- Więc - do czego zmierzamy?
- W jaki sposób gry RPG odnoszą się do młodości?
- Niewielka tyrada.

Antologie:

-Antologia Socratic Design PL #1
-Antologia Socratic Design PL #2
-Antologia Socratic Design PL #3
-Antologia Socratic Design PL #4
-Antologia Socratic Design PL #5
-Antologia Socratic Design PL #6

Proszę, proszę i raz jeszcze proszę - zgłaszajcie mi wszystkie niedziałające linki. A jeśli macie jakiekolwiek pytania do zawartych powyżej artykułów - umieszczajcie je w tym temacie. Niezbyt często wracam do dawnych wpisów blogowych. Enjoy!

Peace,
-Troy.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 02.III.2011 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Kilka słów od Skryby: ... jak pomyślę ile to kb tekstu, heh...

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

SD PL - 10.II.2011 (Antologia SD #6).

2011-09-03T23:55:00.006+02:00

Witajcie.

Przed nami szósta antologia SD.PL. Pamiętajcie - jutro też pojawią się sokratejskie wpisy. Ma to związek z pewnym założeniem, o którym pisałem dość dawno temu. Jutro w każdym bądź razie wszystko będzie już jasne ;). Póki co zaś - mam przyjemność zaprezentować Wam kolejną antologię Socratic Design. Dobre zakończenie dobrego dnia, nie uważacie ;)?

Antologia Socratic Design #6

Hejka,

Nie zrobiłem żadnej 'sokratejskiej' antologii od 2009 roku. Ten okres czasu dla mnie jest niczym wczorajszy dzień - ale tak naprawdę to szmat czasu. Tak czy owak - to dobry moment na to by zaprezentować Wam kolejną antologię, chociażby po to by przypomnieć o czym rozmawiałem tu przez ostatnie półtora roku. Oto spis linków:

Artykuły składające się na Antologię #6.

Czym jest DFK?
Jak działa mechanika Fortuny?
Czym jest Teoria Postawy? – część 1.
Czym jest Teoria Postawy? – część 2.
Czym jest TITB4B – i dlaczego jest zły?
Kiedy porzucam swoje gry?
Czy publikowanie RPG naprawdę jest aż tak bolesne?
Czy są dostępne nowe Blasted Sandsy?

Zgłaszajcie proszę niedziałające linki - miałem z nimi ostatnio kilka problemów. Dla przypomnienia - oto linki do poprzednich antologii:

Antologia SD #1
Antologia SD #2

Antologia SD #3
Antologia SD #4

Antologia SD #5

Jeśli chcecie skomentować jakikolwiek artykuł - zróbcie to tutaj. Czasami wracam się do moich przeszłych notek i sprawdzam czy nie ma w nich komentarzy - ale nie robię tego zbyt często. Także - jeśli macie jakieś pytania, piszcie śmiało. Miło mi będzie Wam na nie odpowiedzieć. Mam też nadzieję, że powyższe artykuły będą Wam pomocne!

Peace,

Troy.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 10.II.2011 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

SD PL - 04.II.2011 (Jak działa mechanika Fortuny?).

2011-09-03T23:25:00.003+02:00

Witajcie.

Tak, drobna pomyłka. Opis notki nie tyczył się samej notki - wot, przemęczenie ;). Wszystko jest jednak zapięte na ostatni guzik. Ostatnią 'merytoryczną notką' na dziś - jest artykuł poświęcony Fortunie. Naturalnie z punktu widzenia erpegowych. Zakładajcie więc Erpegowe Okulary - i bawcie się dobrze. Następny sokratejski wpis na dziś - już za dziesięć minut ;).

Jak działa mechanika Fortuny?

Zalecam przeczytanie dwóch artykułów – Czym jest system rozwiązań? oraz Czym jest DFK? – i potraktowanie ich jako swoistego wstępu do dzisiejszych rozwiązań. Jeśli jeszcze ich nie czytaliście – sugeruję byście nadrobili te zaległości. W przeciwnym wypadku – wiele tez zawartych poniżej będzie dla Was niezrozumiałych. Zakładam więc że je przeczytaliście.

Mechanika Fortuny składa się z czterech bazowych komponentów: Deklarowania Akcji, Narracji Akcji, Rzucania Kośćmi oraz Aplikowania Zasobów typu walut, modyfikatorów, technik eskalacji, przerzutów i tak dalej. Kolejność tych czterech kroków jest ważną sprawą – i zmienianie jej może totalnie odwrócić to w jaki sposób toczy się rozgrywka w daną grę. Istnieją cztery metody gry powiązane z Fortuną (i właśnie nimi dzisiaj się zajmę): Fortuna na Starcie (FatB), Fortina w Środku (FitM), Fortuna w Środku + Kły (FitMw/T) oraz Fortuna na Końcu (FatE).

Fortuna na Starcie (FatB): był to pewnego rodzaju eksperyment. Nie znam żadnej większej gry która stara się iść w ślady założeń tej metody. Nie znaczy to oczywiście iż takowych prób nie było. Gra Daniela Soilsa: „Do: Pilgrims of the Flying Temple”, gra „The Lefttovers” czy „Happy Birthday, Robot!” – wszystkie te gry mają w sobie FatB. Obecnie zresztą sam staram się taką grę stworzyć. Możesz sprawdzić niektóre z przykładów dotyczących tego co robię z G.A.M.E. – pod tym adresem.

FatB działa w ten sposób. Na początku – nim jeszcze cokolwiek zostanie zadeklarowane, gracz sumuje wszystkie modyfikatory i zasoby które mogą w jakiś sposób wpłynąć na rezultat danego rzutu. Potem – gracz rzuca kością. Następnie, po tym gdy rezultat rzutu jest już jasny dla każdego gracza – nadchodzi czas na decyzję: co zrobić. Bazując na rezultacie – gracz może ustalić co robi jego postać, może dodać dowolną liczbę sukcesów do dowolnej liczby akcji albo też zadeklarować iż jego postać wygrała przez sam rezultat rzutu. Generalnie – w FatB gracz rzuca na ślepo.

Zaleta FatB tkwi w taktyce. Gdy wchodzi do gry jakiś system pul kości w którym możliwym jest zdobycie multi-sukcesów za pomocą używania wielu kości – gracz może nadać większy priorytet wybranym przez siebie akcjom – tym, które chce zrealizować albo tym, które uznaje za ważne (z jakiegoś powodu). Gracz wie które akcje/zadania skończą się dla jego postaci sukcesem – albo jakie nagrody zdobędzie przez uzyskanie sukcesu. FatB staje się niemalże systemem rozwiązań typu Karma – przynajmniej w tym momencie. Nie pozostawia on bowiem wiele miejsca na domysły – tak jak to czynią pozostałe systemy rozwiązań.

FatB jest opozycją do Fortuny na Końcu (FatE) - zmniejsza on ilość możliwych rozwiązań danej akcji. Jeśli rezultat pokaże coś z czego gracz nie będzie zadowolony – może on w jakiś sposób zmienić cały efekt na swoją korzyść i, przez to, uniknąć niepowodzenia akcji. Jeśli rezultat jest nad wyraz udany – może wyciągnąć z niego dodatkowe korzyści. Sama kolejność akcji wygląda mniej więcej tak: Aplikacja Zasobów (jeśli jest to możliwe) -> Rzut Kością -> Deklarowanie Akcji -> Narracja Rezultatu. W paru punktach FatB przypomina FatE – w którym też wykorzystuje się kości by określić to jak skończy się dana akcja... ale, przeciwnie do Fate, tutaj gracz nie jest ograniczany do jakiś konkretnych akcji poprzedzających sam rzut.

Sądzę że FatB jest najlepszym rozwiązaniem dla gier taktycznych gdzie postacie starają się wykonać konkretną liczbę manewrów po to by wygrać starcie z oponentem lub przeciwnością. Gry w stylu D&D dobrze współgrają z założeniami FatB, przynajmniej moim zdaniem. FatB wspiera wiele gamistycznych tendencji.

Problem z tym systemem jest taki że może on wydawać się być trochę nienaturalny. Rzucanie przed deklarowaniem czegokolwiek co ma pojawić się w świecie gry – jest dziwnym rozwiązaniem. Najpierw tworzysz konflikt lub jakąś serię konfliktów – ale nie mówisz o samym ich rezultacie dopóki nie rzucisz kostką. To bardzo dziwne. I, szczerze mówiąc, nie sądzę by można było to dobrze odegrać – a przynajmniej nie widziałem żadnego dobrego przykładu który mógłby wyjaśniać w jaki sposób można by to zrobić. Niemniej – gry Daniela próbują to przełamać, więc dam mu szansę się wykazać.

FatBw/T jest już na szczęście szybszym i łatwiejszym do wyjaśnienia. Kolejność jest następująca: Rzut Kością -> Aplikacja Zasobów (jeśli możliwa) -> Deklarowanie Akcji -> Narracja Rezultatu. Później wrócę jeszcze do kwestii „+ Zęby”. Póki co...

Fortuna w Środku (FitM). Cały ten system kładzie element rzutu kośćmi w (a to ci niespodzianka!) środku całych powyższych operacji. Gracze deklarują to co starają się zrobić ich postacie – rzucają kośćmi i opisują rezultat bazując na tym co one wskazały. Narracja w tym typie rozwiązań – jest kluczem do jego zrozumienia. By system był dobrym przykładem FitM narracja musi mieć jakiś mechaniczny wpływ na to co się dzieje w świecie gry. To NIE JEST coś w stylu zdania: „Uderzam mego oponenta mieczem!” po serii rzutów kilkoma k20 w D&D. Nie, uderzanie Nat-20 zostało zadecydowane znacznie wcześniej – zanim ktokolwiek cokolwiek powiedział. Fakt faktem – zostało to zawarte już w samych regułach. 20 i tak by trafiła – nieważne czy gracz cokolwiek by powiedział. FitM jest retroaktywną narracją – i może znaczyć wszystko co zostało powiedziane przed samym rzutem. Gracze nadal mogą dowolnie regulować swoje akcje/taktykę – poprzez bazowanie na tym co wskaże rzut kością. Kości (lub cokolwiek innego) nie są finalnym arbitrem określającym rezultat danej akcji w świecie gry.

Modelowe przykłady FitM operują na tego typu kolejności: Deklarowanie Akcji -> Aplikacja Zasobów (jeśli możliwe) -> Rzut Kością -> Narracja Rezultatu.

Fortuna w Środku (tak z Zębami jak i bez nich) – wspiera tendencje Narratywistyczne. Nie jest to coś tak ekskluzywnego jak mogłoby się zdawać. Równie dobrze może wspierać tendencje Gamistyczne – ale nie zmienia to faktu, iż konflikty Narratywistyczne dobrze współgrają z założeniami FitM. Symulacjoniści – i ich tendencje – już nie aż tak bardzo. Tak naprawdę Symulacjoniści chcą by ich gra była dobrze określona i by rozgrywka wspierała obszar eksploracji. Później zajmę się różnicami pomiędzy tymi agendami – póki co, powyższe informacje powinny być użyteczne dla designerów którzy wcześniej zetknęli się z ich założeniami.

Fortuna w Środku + Zęby (FitMw/T).

Sporo gier independent posiada FitMw/T. Hero Wars, Dogs in the Vineyard, The Shadow of Yesterday, Prime Time Adventures – i wiele innych, posiada system Fortuny w Środku + Zęby. Kluczową kwestią wyróżniającą go spośród systemów ‘bez Zębów’ jest element znany jako: ‘Wydawanie Walut/Aplikacja Zasobów’... czy raczej lokalizacją tego elementu. Zamiast wdrażać kolejne modyfikatory, dodatkowe kości, punkty bohatera czy cokolwiek – cała magia dzieje się tuż po rzucie kośćmi. To bardzo ważne – gdyż pozwala graczowi na eskalację konfliktu, podjąć lepsze taktyczne decyzje, wspomóc kogoś w jego własnej walce czy po prostu wyregulować akcje swojej postaci tak by lepiej wiązały się one z ich rezultatem.

W FitMw/T – rezultaty leżą bardziej w gestii graczy niż są określane przez wyniki na kościach. Dla przykładu – gdy w Dogs in the Vineyard gracz nie jest zadowolony z wyniku swojego rzutu, może dokonać eskalacji konfliktu. Gdy gracz w Hero Wars jest niezadowolony z wyniku – może użyć Punktów Bohatera by go przerzucić. FitMw/T daje możliwości obejścia rezultatu rzutu i dookoptowania do niego czegoś jeszcze (bądź zmienić w nim jakiś element).

Fortuna w Środku + Zęby – tworzą taki porządek operacyjny: Deklarowanie Akcji -> Rzut Kośćmi -> Aplikacja Zasobów (jeśli możliwa) -> Narracja Rezultatu.

Problem z tym systemem polega na tym że może być praco- oraz czaso-chłonny. Jeśli mechanika rozwiązań konfliktów lub zadań nie jest tym czym chciałbyś by w Twojej grze był (czyt. że nie robi tego co chciałbyś by robił) – wtedy FitMw/T może nie być odpowiednim systemem który powinieneś wykorzystać w swojej grze.

Fortuna na Końcu (FatE) – pamiętajcie by nie mylić tego z FATE (systemem użytym chociażby w Spirit of the Century). IMO – FatE jest prostym mechanizmem, będącym też najczęściej wykorzystywanym systemem rozwiązań w pierwszych trzech dekadach historii designu RPG. D&D/AD&D, Rolemaster, RuneQuest, Tunnels and Trolls, Boot Hill, MERP, Gurps, WoD, Rifts, Shadowrun, Deadlands – i tak dalej, wszystkie używają mechaniki Fortuny na Końcu*.

W FatE – gracz najpierw deklaruje co jego postać chce/stara się zrobić. Potem – zmienia wartości, dodaje modyfikatory, patrzy na pule kości, et cetera – przed właściwym rzutem kośćmi. Porównujesz swój bonus do ataku, modyfikator obrony, rzuty obronne, THAC0 – i tego typu rzeczy przed tym gdy kość poturla się na stole. Wtedy – gracz rzuca kością (czy czymkolwiek innym). Po tym jak rzut został wykonany i gdy gracze znają rezultat akcji – system FatE spełnił swoje zadanie. Normalnie – porównujesz wartości do jakiejś odgórnie ustalonej liczby... i – po tym wszystkim – odczytujesz rezultat.

Są jeszcze dwie sprawy o których warto pamiętać w FatE. Pierwsza – gdy kości potoczą się na stole, gracze (w tym MG jeśli istnieje), nie mogą zmienić rezultatu. Rezultat został już określony – i musisz się zmierzyć z jego konsekwencjami. Po drugie – to, po co rzucasz ustalasz tuż przed samym rzutem. Nie możesz nagle cofnąć się do momentu rzutu i zmienić swe zdanie – jeśli kość została rzucona, cóż, nic już nie może zostać zmienione. Nie możesz schować swojego miecza po tym gdy zadeklarowałeś iż atakujesz nim wroga i wyrzuciłeś wynik na d20. Gracze nie mogą zmienić swego zdania. FatE – tak jak zresztą sugeruje cały ten skrót – jest ostateczne. Układa następujący porządek samych akcji: Deklarowanie Akcji -> Aplikacja Zasobów (jeśli możliwa) -> Narracja Rezultatu -> Rzut Kością.

FatE świetnie wspiera Symulacjonistyczny styl gry – i jest też praktycznym systemem z punktu widzenia Gamistów. Narratywiści wydają się być troszeczkę ograniczani przez założenia FatE. Idea że niewiele zależy od gracza po rzucie kością – przeczy narratywistycznej wizji rozgrywki.

Cóż. Tyle ode mnie – przynajmniej na razie. Tak dla wygody – skrót wszystkich ‘porządków’ poszczególnych systemów mechaniki Fortuny.

= FatB: Aplikacja Zasobów (jeśli możliwa) -> Rzut Kością -> Deklaracja Akcji -> Narracja Rezultatu.

= FitM: Deklaracja Akcji -> Aplikacja Zasobów (jeśli możliwa) -> Rzut Kością -> Narracja Rezultatu.

=FitMw/T: Deklaracja Akcji -> Rzut Kością -> Aplikacja Zasobów (jeśli możliwa) -> Narracja Rezultatu.

=FatE: Deklaracja Akcji -> Aplikacja Zasobów (jeśli możliwa) -> Narracja Rezultatu -> Rzut Kością.

Gdy tworzysz swoje gry – eksperymentuj z każdym z powyższych ‘odmian’ Fortuny. Każdy z nich ma tak plusy – jak i minusy. Baw się dobrze starając się zadecydować który z nich użyć w swoim własnym projekcie – tak by najlepiej zrealizować wizję rozgrywki jaką zawrzesz w swojej grze.

Peace,

Troy.

PS. * - technicznie ujmując, wiele gier posiada rozwiązania mechaniczne abstrakcyjne na tyle aby były łatwo przyrównane do FitM... albo nawet i do FatB – niemniej, sama intencja projektowania silnie wspiera FatE.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 04.II.2011 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

SD PL - 24.I.2011 (Czym jest Teoria Postawy? – część 2.).

2011-09-03T22:55:00.002+02:00

Witajcie.

Druga notka. Troy kontynuuje w niej wątki poruszane podczas poprzednich rozważań nad Teorią Postawy. Dziś analizuje poszczególne erpegowe Postawy dokładniej - choć na tyle skrótowo, że ten post jest... najkrótszym z dzisiejszych blogowych notek wrzucanych tutaj przez imć Skrybę ;). Tak czy inaczej - miłej lektury, Towarzysze i Towarzyszki. Pamiętajcie o komentowaniu ;P.

Czym jest Teoria Postawy? – część 2.

W naszym ostatnim odcinku – zarysowałem delikatnie temat erpegowych postaw. W dzisiejszej części (znacznie krótszej niż pierwszej) – opiszę w jaki sposób designerzy mogą używać Teorii Postawy w trakcie projektowania swoich gier.

Najważniejszą rzeczą którą powinniście z niej wynieść jest to zdanie: wszystko co robi Teoria Postawy sprowadza się do ustalenia kto może co i kiedy powiedzieć oraz jak wielką wagę posiadają wypowiedziane przez niego słowa. Zatrzymajmy się trochę nad powyższym.

Pierwszy fragment: „kto co może powiedzieć?”. Wszystkie postawy – z wyjątkiem Postawy Director – zakładają, że gracz może tworzyć zdania dotyczące postaci. Nie musi to być ‘jego / jej’ postać. To może być dowolna postać – albo cała paczka postaci z wielkiego zbioru postaci. Wszystkie trzy postawy (poza Director) – są postacio-centryczne. Tylko postawa typu Director pozwala graczowi tworzyć zdania tyczące się rzeczy niezwiązanych z postacią – typu mebli, miejsca, geografii, liści (foliage? – dop. Skryba), pogody... i tak dalej, i tym podobnie.

Drugi fragment: „jak wielką wagę posiadają wypowiedziane przez niego słowa”. Gracz który ogrywa swoją postać w postawie typu Pawn – nie może nagle opisać jak znajduje otwartą skrzynię pełną skarbów, umiejscowioną w samym środku pokoju w którym właśnie przebywa. Gracz który odgrywa swoją postać w postawie typu Actor – nie może nagle zignorować założeń Settingu tylko po to by zdobyć taktyczną przewagę w danej sytuacji. Postawy wytyczają pewnego rodzaju oczekiwania, które pomagają graczom w komunikacji podczas właściwej rozgrywki.

I to by było na tyle jeśli idzie o rzeczy powiązane z projektowaniem. Pamiętaj iż Teoria Postawy jest (z definicji) narzędziem za pomocą którą opisuje się grę. Kiedy tworzymy grę – staramy się przewidzieć jak będzie wyglądała w niej rozgrywka. Teoria Postaw może nam w tym pomóc – stać się opcją za pomocą którą zapiszemy wstępne wizje rozgrywki. Twórca gier może – bazując na tym co robi dana Postawa – ustalić czy założenia którejś z w/w Teorii będą/nie będą używanej w jego grze. Jednak zamiast użycia związanej z nimi terminologii (nie próbujcie iść tą drogą, naprawdę), używa założeń poszczególnych Postaw by wytworzyć dla graczy pewnego rodzaju ściągawkę z której dowiedzą się oni jak powinno grać się w daną grę (tudzież czego powinni po niej oczekiwać).

Tego typu ‘ściągawka’ określa różne poziomy ‘pozwolenia’ do których mają dostęp gracze podczas tworzenia poszczególnych elementów Wspólnej Wyimaginowanej Przestrzeni. W grach typu InSpectres – wszyscy posiadają możliwość ‘wskoczenia’ do Postawy Director. Wystarczy że to zadeklarują. Gra zakłada i oczekuje od graczy iż ci będą dodawać do samej rozgrywki poszlaki, BNów, lokacje – czy cokolwiek co będzie potrzebne by dobrze się bawić – zupełnie tak jakby robił to MG. Idąc tym tropem – w grach typu AD&D tylko MG posiada ‘dostęp’ do Postawy Director, podczas gdy od graczy wymaga się by zawsze pozostawali oni w Postawie Actor... i – korzystając z tabelki charakteru – ściśle się jej trzymali (wiem, wiem... AD&D było bardzo nieczytelne w tej kwestii – po prostu trzymajcie się mego powyższego założenia a wszystko będzie ok). Innymi słowy – takie gry wymagały od graczy by odgrywali oni swe postacie zgodnie z realiami świata przedstawionego i używali ku temu tylko wiedzy, zdolności, motywów swojej postaci – podczas gdy zadaniem Mistrza Podziemi jest trzymać pieczę nad każdym pozostałym aspektem rozgrywki.

Jako projektant gier – musisz tak spisać zasady swojego projektu by gracze wiedzieli jaka jest ich rola w rozgrywce oraz jak w zasadzie powinna ona przebiegać. Poprzez analizę Postaw – otrzymasz pewne podstawowe narzędzia za pomocą której będziesz w stanie zrozumieć o jakich ‘rolach w ogóle tu piszemy. Te narzędzia pomogą Ci przekazać czytelnikom/graczom Twoją wizję gry – oraz zaprezentujesz dzięki nim to, co właściwie Twoja gra od nich będzie wymagać.

Gdy napiszesz swoją grę – powinieneś zwrócić baczniejszą uwagę na to kto może co i kiedy powiedzieć. Nie tylko powinieneś mieć ten fakt na uwadze jako desinger – także każdy kto weźmie do rąk Twoją grę powinien w wystarczający sposób wiedzieć co właściwie nabył. Oczekiwania/przyzwolenia Postaw – nie są czymś co zawrzesz gdzieś między wierszami, w nadziei iż odkryją to sami gracze. Nie tędy droga. Powinny być one pokazane czytelnikowi już na samym początku Twojego podręcznika.

Wróćmy jeszcze na chwilę do tego co tu napisałem – nie używaj terminologii związanej z Teorią Postawy w swojej grze! Nie pisz: „MG posiada Postawę Director – a gracze powinni trzymać się Postawy Author, z wyjątkiem następujących sytuacji...”. Porażka, prawda? Każdy kto choć trochę lubi teorię RPG – nie chciałby czytać czegoś takiego. Zamiast powyższego, napisz coś w stylu: „MG to ktoś kto wprowadza do rozgrywki nowe miejsca i przedmioty, ale to od pozostałych graczy zależy to w jaki sposób ich postacie na te miejsca/przedmioty zareagują...”.

Rozróżnianie poszczególnych Postaw daje designerowi nowe spojrzenie na sprawę jak działa komunikacja podczas rozgrywki. Uzbrojony w tą wiedzą – będziesz miał lepszy start by móc spisywać reguły Twojej gry. Pamiętaj tylko o jednym – wszystkie te tabelki Postaw (tak jak i sama teoria) to takie przystrajanie okien. Prawdziwym celem tej teorii jest ustalenie tak oczekiwań w stosunku do rozgrywki jak i określenie jej ‘poziomów dostępu’. Przykładowo: kto może co powiedzieć / kiedy ktoś może coś powiedzieć / jaką wagę posiadają wtedy jego lub jej wypowiedziane słowa?

Peace,

Troy.

PS. Gdy tworzysz swoją grę i dochodzisz do momentu jej testowania – nie wierz ani przez chwilę ludziom którzy twierdzą że jeśli Ty sam ustawiłeś iż gracze powinni trzymać się Postawy Actor = zawsze będą się jej trzymać. Tak po prawdzie – nie będą. I to jest ok. Grupy będą przemieszczać się między wieloma postawami po to by ustalić swoją własną wizję gry. A to jest przecież częścią grania w każdą grę. Niemniej – zawsze powinny istnieć jakieś ‘zdefiniowane’ wyznaczniki (patrz: oczekiwania i ‘poziomy dostępu’) by każdy uczestnik gry wiedział co dokładnie jest on w stanie robić (grając zgodnie z zasadami, oczywiście). W ten sposób – kiedy ludzie nie będą pewni co robić, zawsze będą mogli wspierać się wspomnianą już wyżej ‘ściągawką’. Zmiana reguł w danej Postawie służy zazwyczaj temu aby rozwiązać jakiś problem społeczny – nie zaś, systemowy.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 17.XII.2010 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

SD PL - 17.XII.2010 (Czym jest TITB4B – i dlaczego jest zły?).

2011-09-03T22:16:00.006+02:00

Witajcie.

Nieco później niż zwykle - ale i tak mieścimy się w czasie. A nawet więcej. Jednakże o tym napiszę w czwartej notce dzisiejszego dnia. Cóż. Dziś będą też raczej 'długie wpisy' - także, lojalnie ostrzegam, sporo się naczytacie ;). Ja zaś, tradycyjnie, życzę wszystkim miłej lektury. Oraz, a jakże, owocnych wniosków powiązanych z obcowaniem z teorią projektowania gier RPG ;).

Czym jest TITB4B – i dlaczego jest zły?

Hejka,

Zacznijmy od krótkiej historii. Dawno temu w krainie która dziś wydaje się odległa, człowiek o imieniu Gary Gygax opublikował grę nazwaną Dungeons & Dragons (1974). Z punktu widzenia dzisiejszego klienta – był to pierwszy komercyjny RPG na świecie. To, co Gary chciał osiągnąć – sprowadzało się do stworzenia kompilacji zasad dla gier, w które wiele osób już wtedy grało: zasad do mini-bitewniaków.

Pozwólcie mi wyjaśnić co mam przez to na myśli. To bardzo ważne. D&D nie starało się stworzyć nową grę. D&D powstało po to by opisać grę, w którą wszyscy już wtedy grali. D&D nie wymyśliło odgrywania postaci – a ‘tylko’ je skatalogowało. Co więcej, odgrywanie postaci wtedy było czymś zupełnie innym od odgrywania postaci dziś. Było czymś w stylu mini-bitewniaków w których celem rozgrywki była symulacja bitwy w lochach, symulacja zabijania smoka czy symulacja tego co dzieje się gdy naprzeciwko siebie staną dwaj uzbrojeni wrogowie. Autorzy gry założyli że każdy kto grał w te gry będzie posiadał wystarczającą wiedzę by móc zagrać w ich ‘wersję’ – przez co sam tekst ich ‘gry’ będzie znacznie mniejszy objętościowo (i przez to tańszy w druku). Przez takie założenie – to było nie tyle ‘przepisanie’ gry co raczej ‘opisanie’ gry.

Natomiast w roku 1975 – świat ujrzał grę Boot Hill, RPG zorientowanego na Western. Sporo dobrego się o nim czytało, można by powiedzieć iż system wstrzelił się w idealny moment. Był pozbawiony elementów fantasy, poziomów i ustawił zależność gracz-postać na głównym miejscu projektu – jednak sama gra była dość toporna i nie wypełniała założeń emocjonującej strzelaniny w jakimś dzikim saloonie. Zresztą, sama gra opisywała siebie jako ‘grę bazującą na miniaturkach westernowych’. Założenia zostały więc takie same – ludzie którzy grali w Boot Hill wiedzieli już jak zagrać w miniaturki – potrzebowali tylko kilku dodatkowych reguł by wiedzieć jak grać w ‘roleplaying’.

W tamtym roku – opublikowana została też gra Tunnels and Trolls. Była to pierwsza gra z serii: ‘to takie LotR tyle że nie LotR ponieważ nie jesteśmy w stanie zakupić licencji LotR’. Powielała wiele rozwiązań które zawarte zostały w D&D – ale przy okazji znacznie zmieniło sam system walki, starając się uczynić go tak realistycznym jak to tylko możliwe.

To co zrobiły DeDeki (i inne gry) w latach 70’ sprowadzało się do tego by sprawić aby setki (a później tysiące) osób zaczęło kojarzyć, iż powstaje ciekawa, nowa forma rozgrywki. Owo ‘kojarzenie’ – przemieniło się w uczestnictwo. ‘Uczestnictwo’ natomiast – przemieniło się w akt kreacji. Ale – z biegiem lat – kilka rzeczy w samej rozgrywce się jednak zmieniło. Nagle ludzie, którzy nigdy nie grali w miniaturki, dostawali w ręce D&D, T&T i Boot Hill – i starali się grać w te gry bazując na słowie pisanym, storytellingu, planszówkach, grach typu powiedz-uwierz, na akcjach, improwizacji czy na czymkolwiek co tylko przyszło im do głów. Główny rynek erpegowy rozszerzył się na nowe demograficzne grupy osób.

D&D (i inne RPGi) były później wspierane przez magazyny typu TSR’s Dragon czy RPGA’S Polyhedron – które publikowały moduły jakie miały być używane na turniejach czy innego typu konwentach. Dla niektórych osób celem gry stała się wygrana. Dla innych – celem gry stały się opowieści w typu ‘English 101’, w których byli protagoniści, natężenie akcji, klimat czy motyw. Dla jeszcze kolejnych – celem gry stała się wizja zawarta w czymkolwiek z czym byli oni obeznani a co mogli wdrożyć do swojej własnej rozgrywki.

W późnych latach 70 – stało się jasne, iż ludzie grają w RPGi w sposób, który te w żaden sposób nie wspierają (przynajmniej jeśli idzie o tekst zawarty w podręcznikach). Można by nawet stwierdzić, że tekst gry nie wspierał tego o czym ona jest – głównie dlatego iż nie zawierał w sobie niczego odkrywczego (on jedynie opisywał coś, co istniało już wcześniej).

Spowodowało to trzy rzeczy. Po pierwsze – tekst gry który otrzymywali gracze był niekompletny. Nie mówił im jak grać czy co robić – po prostu otrzymywałeś nagle tekst który prezentował Ci coś, co było już Ci znane. Dla graczy którzy tylko słyszeli o tego typu grach – i którzy postanowili w jedną zagrać – podręcznik nie był żadną pomocą. Naprawdę. Więc, zamiast tego, gracze zaczęli improwizować i tworzyć zasady do wielu rzeczy (tak jak zaczęli ignorować rzeczy zawarte w podręcznikach). Wyobrażasz sobie granie w D&D 3.5 mając do dyspozycji tylko podręcznik opisujący Zamek Ravenloft? – cóż, tamte czasy takie właśnie były. Ludzie z całego kraju grali w ten sam tytuł – i zarazem nie grali w tą samą grę (brzmi sensownie?). Niemniej, tradycja publikowania gier RPG już istniała – co powodowało kilka dodatkowych problemów przez założenie, iż gra nie wspiera tego jak właściwie grają w nią gracze. Autorzy tych gier problemu nie widzieli – i sprowadzali wszystko do ciągłej produkcji nowych zestawów narzędzi za pomocą których gracze będą grać tak jak jest napisane w ich podręcznikach. Publikujący gry założyli sobie, że gracze dojdą do tego w jaki sposób można je zmodyfikować tak aby odpowiadało to rzeczywistemu stanowi rzeczy a.k.a. temu jak oni w ogóle grają.

Po drugie – po tym gdy designerzy dostrzegli że istnieje cała rzesza ludzi, którzy nie grają w ich gry tak jak oni sobie wyobrażali... cóż, zaczęli starać się tak zmienić tekst swoich gier aby dogodzić wszystkim. Efektem były gry typu Bushido (1979) – starały się one zmniejszyć rolę miniatur jeśli o zasady walki idzie – oraz zwiększyć rolę i znaczenie ludzi siedzących przy stole przez wzmocnienie w rozgrywce elementów typu: honor, obowiązek, heroizm. Jednakże poza powyższym dokładały one jeszcze więcej reguł walki, magii tudzież tego w jaki sposób można dodać do gry elementy nadnaturalne... mimo iż tak naprawdę sama gra nie miała w sobie nic z nadnaturalności (czyt. nie potrzebowała jej w ogóle). Desigerzy sądzili, iż jeśli nie będą starali się zaspokoić zapotrzebowania wszystkich grup graczy – to nikt nie kupi ich gier. Wysyp systemów w stylu Bushido datuje się na lata 1980’ – lata w których każdy starał się stworzyć grę dla każdego.

Po trzecie – konflikt społeczny pomiędzy graczami... narastał – i stał się czymś oczywistym. Pojawiły się teksty o dysfunkcyjnych grupach, niespójnościach tudzież o tym jak ‘należy grać w RPG’. Naprawdę nie widzę potrzeby by do tego w tym momencie wracać. Turnieje tudzież konwenty (zwłaszcza GenCon) skupiają w sobie różnych ludzi z najróżniejszych miast/państw. I to jest świetna rzecz, naprawdę – dobrze jest wymieniać swoje poglądy na to jak można grać... jednak wtedy, w tamtych czasach, sporo osób widziało w powyższym zachętę do kłótni. Kłótni, której źródeł należałoby się upatrywać w odmiennych interpretacjach reguł zawartych w takim a takim podręczniku. Problem skomplikował się jeszcze bardziej wraz z nastaniem lat 1990’ – gdzie GenCon, Origins czy DragonCon zaczęły pokazywać pazurki. Następnie przyszedł Internet – i wszyscy zaczęli rozmawiać ze wszystkimi. Niestety te rozmowy często pełne były sprzeczek, kłótni tudzież prób alienowania niektórych graczy za to, iż ci ‘nie grają tak jak powinni’ (cokolwiek to znaczy).

W latach 90’ – zaczął się też tworzyć slang erpegowy. Powstawały określenia ludzi którzy nie grają w sposób akceptowany przez ogół. Powergamer, Grandstander, Munchkin, Rules Lawyer, Monty Hall GM, Wussy, Hack ‘m Slash, Blast ‘n Burn (o, to jest dobre ;P – dop. Skryba), artsy-farstsy-story-telling-wannabes czy wreszcie ‘turlanie’ – zaczęły pojawiać się w obiegu, starając się jakoś określi tych, którzy nie grają zgodnie z zasadami zawartymi w grach typu AD&D 2e Podręcznik Zasad czy podręcznik Kreatywne Kampaniowanie (Creative Campaigning) z roku 1993’.

Jaki był finalny rezultat tych sporów? Cóż. Ludzie starali się znaleźć jakieś rozwiązanie. Na pierwszy ogień poszła tzw. „Reguła Zero” (czyt. Złota Zasada – dop. Skryby). Generalnie brzmiała ona: „jeśli jakaś reguła Ci nie odpowiada – pozbądź się jej”. Były też inne wariacje typu: „jeśli na coś nie ma reguły – wymyśl ją”, „jeśli reguła nie wyczerpuje wszystkich możliwości – dorzuć kolejne”, „zostawiamy to w gestii MG” albo, jeszcze gorzej, „MG jest Bogiem!”. Czasami wywodzono ją ze zdania zawartego w Podręczniku MP do AD&D1ed.: „To duch gry – nie jej litera – jest istotny. Nigdy nie trzymaj się kurczowo spisanych w tym podręczniku zasad – nigdy też nie pozwalaj na to by stanowiły one sens gry.”. Pomijając jednak powyższe – tekst zawarty w podręczniku nadal był raczej sztywny i niepozwalający na jakieś większe odstępstwa tudzież możliwość częstego korzystania z „Reguły Zero”. Poza tym, zwykle większość tych reguł jednak działała – i nie było potrzeby ich zmieniać.

Innym rozwiązaniem – szerzej występującym – było coś co przybliża nas trochę do głównego tematu dzisiejszej notki. Podczas lat 90’ – kiedy panowała moda na Gothów – White Wolf przestał produkować gry w stylu Ars Magica i, zamiast ich, uderzył z nową linią podręczników do Świata Mroku (Wampir, Mag – przykładowo). W tych grach zawarte zostało założenie, że MG potrzebuje tylko spisać sztywną linię scenariusza którą będą podążać gracze – zaś do zasad zaglądać tylko w razie uzasadnionej konieczności. Przez takie założenie, sporo konfliktów w grupie było rozwiązywanych przez opowiadanie dobrej historii z której każdy uczestnik był, pod koniec rozgrywki, dumny. Haczyk był jednak jeden – by wszystko to działało w miarę sprawnie, MG posiadał moc zmuszania graczy by ci podążali za założeniami jego scenariusza. Z racji tendencji ludzi do bycia indywidualistami (zwłaszcza w Ameryce) – ten haczyk był sporą barierą. Przez co powyższe gry sugerowały MG by oszukiwał... ale po cichu – np. by krył się za zasłonką MG. Gra zaczęła bazować na pewnego rodzaju nieuczciwości i manipulacji. Im lepiej MG potrafił ukryć co właśnie robi – tym lepszym MG był. Problem był jednak taki, że tego typu manipulacja nigdy nie była, nie jest i raczej nie będzie receptą na sukces. Przynajmniej nie z długoterminowej perspektywy.

By jednak trzymać to w ryzach – wymyślono pewne zdanie, które zawarto w tekście gry. Zdanie te było kluczowe by zrozumieć jak powinno się w nią grać. Było ono czymś w stylu: „MG tworzy opowieść – zaś pozostali gracze decydują co robią ich postacie.”.

I tak – jeśli gracie już kilka lat w RPGi, powyższe zdanie zapewne brzmi dla Was bardzo sensownie. Jeśli RPGi są Waszym nowym obiektem zainteresowania – to zdanie zapewne nie ma żadnego sensu z Waszego punktu widzenia. Jeśli jednak jest inaczej – i tak proszę byście przeczytali je raz jeszcze. Zatrzymajmy się na chwilę i wyjaśnijmy pewną rzecz.

MG tworzy historię. Gracz decyduje co robi jego postać. Te dwa zdania są od siebie odrębne. Jeśli chwycisz jedno – nie możesz mieć drugiego. Jeśli MG stworzy historię – decyzje postaci muszą być znane mu już na samym jej wstępie. Jeśli gracze decydują o tym co robią ich postacie – to MG nie może stworzyć historii gdyż żadna z postaci graczy nie wykonała żadnej akcji PRZED właściwą rozgrywką. Te dwa zdania są ze sobą totalnie niekompatybilne. A mimo to – powyższe zdanie (albo któraś jego wariacja) zawarto w naprawdę wielu podręcznikach do gier role playing. I często bywa czymś oczywistym. I tym właśnie jest dzisiejsza notka. „The Impossible Thing Before Breakfast” (powiedzmy: “Uratuj Świat Przed Śniadaniem”, że pokuszę się na naprawdę luźne tłumaczenie – dop. Skryba). TITB4B. Czasami nazywane ‘iluzjonizmem’ lub ‘przepychaniem’.

A dlaczego jest to takie złe?

Cóż. Przyjrzymy się sprawie TITB4B. Po pierwsze – MG zmusza graczy by ci coś zrobili. Nie tylko zmusza – lecz także robi to ‘po cichu’, manipulując nimi tak by zrealizowany został tylko jego plan o którym nawet nie informuje swoich graczy przez sesją, w jej trakcie czy też na samym jej końcu. Nie brzmi to zbyt dobrze i z pewnością nie buduje pożądanych relacji w grupie społecznej. Pod koniec nie rozwiązuje to problemu, który próbowało rozwiązać.

Jeśli gracze znudzą się opowiadaną przez MG historią – zapewne zechcą w jakiś sposób ją zmienić. To powoduje naturalny konflikt z MG gdyż cały jego plan rozbija się w drobny mak przez ‘niesubordynację’ graczy i ich postaci. Poza tym – przez takie działanie obnażają się też wszystkie słabości MG: MG nie jest przygotowany na taki zwrot wydarzeń. Konsekwencje (a wśród nich pewnie kilka przykrych kłótni)? – rozgrywka musi zostać zatrzymana, MG musi obmyślić nowy plan działania i przygotować dalszą część scenariusza uwzględniającą takie a nie inne poczynania graczy (przez co zwykle rozumie się działania mające ‘przywrócić’ BG na ‘właściwą’ ścieżkę’ ustaloną w planie A). Albo, co też się zdarza, pozostawienie ‘rozbrykanych’ graczy samym sobie – i skupienie się na tych, którzy postanowili podążać zgodnie za wcześniej ustalonymi wytycznymi MG. To może natomiast prowadzić do kolejnego worka konfliktów tak socjalnych jak i tych ‘wewnątrz gry’. Większość złych doświadczeń związanych z RPGami ma swoje źródło właśnie w TITB4B.

Więc – co możemy z tym zrobić?

Było kilka nieudanych prób naprawienia tego zjawiska. GUMSHOE (2007) – dla przykładu – starał się rozwiązać ten problem posiadając w sobie nie tylko mechanikę typu Fortuna (bazującą na ustalaniu [mechanicznie] poszlak) ale także relacji hołdujących zasadom mechanik typu Karma. „Nawet jeśli rezultat wskażą testy – przyznam szczerze iż byłem lekko zdziwiony ideą iż Esoterroryści, tworząc mechanizm za pomocą którego przesłuchujący BG zawsze otrzymują podpowiedzi, wspiera ‘przepychanie’ (czyt. złotą zasadę – dop. Skryba). System zawarty w GUMSHOE nie zmienia tkwiących w ‘przepychaniu’ założeń – mechanika przesłuchiwania nic nie daje. To i tak są, mniej lub bardziej ale jednak, liniowe przygody, widoczne w każdej tradycyjnie ujętej kampanii opierającej się na modelu rzuć-by-coś-zyskać.” – jak ujął to Robin Laws na swym blogu.

Muszę przyznać iż byłem lekko zdziwiony iż on był lekko zdziwiony faktem że jego gra otrzymała krytykę za to co wytykał on samemu GUMSHOE – tym bardziej, iż GUMSHOE nie robi niczego by ‘zmieniać spójną strukturę gier dochodzeniowych’. Zastanawiam się czy Pan Laws kiedykolwiek grał w InSpectres (2002) – w grę, która zmienia powyższą strukturę i czyni z niej mniej liniową zabawę. Z wpisów na jego stronie – wychodzi na to iż jednak nie grał.

Stary paradygmat nadal żyje i ma się dobrze: MG tworzy historię (w przypadku InSpectres: tajemną opowieść) a gracze odgrywają postacie i wyszukują wcześniej utworzone podpowiedzi wykreowane przez MG. Fakt iż mogą oni wydać jakieś punkty by otrzymać je od razu – zamiast zdawać się ciągle na swoją własną intuicję – powoduje, jak pisze o tym Robin, że nawet w scentrowanej na MG grze pozostali gracze są ‘niezależni’ i mogą robić rzeczy, o których się ich ‘mainstreamowym odpowiednikom’ nie śniło. I które czasami trudno połączyć z grami ‘poszlakowymi’.

Jednakże – istnieje też kilka innych rozwiązań problemów jakie tworzy TITB4B. Tak jak z wieloma innymi rzeczami, widocznymi w RPGowej teorii, istnieje żargon pojęć pomocnych realizacji powyższego założenia: Trailblazing, Participationism czy Bass Play/Sandbox Play. W najbliższym czasie poświęcę tym zagadnieniom osobny artykuł – który, przynajmniej tak mi się wydaje, będzie bardziej przydatny game designerom. Póki co, główna myśl dzisiejszego wpisu jest następująca: odrzućcie zdanie „MG tworzy historię a gracze decydują o tym co robią ich postacie”. Jest pozbawione sensu – i powinno być ono unikane za wszelką cenę.

Peace,

-Troy.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 17.XII.2010 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

Piątkowa Piątka #10 - And even more cool actions.

2011-09-02T21:41:00.008+02:00

Witajcie. Nie pisałem Wam tego poprzednim razem... ale w erpegowym poletku istnieje znacznie więcej 'akcji' niż 'marna piątka Skryby' ;). Dziś, by trochę dookreślić (ale nie domknąć!) temat, kolejne pięć inicjatyw. Niektóre z nich - są już znane. Inne - pojawiły się... hm, wychodzi na to iż na przestrzeni ostatniego tygodnia. Zapraszam :).

Dziś, z okazji Piątkowej Piątki przedstawiam Wam pięć wartych do przejrzenia witryn - pięć odnośników dotyczących inicjatyw erpegowych. Oczywiście wybór jest jak najbardziej subiektywny - to co prezentuję nie jest czymś w stylu 'kolejna top5 inicjatyw blogosfery'. Po prostu - patrzę na to co mi się spodobało i co IMHO warto pokazać kilku osobom raz jeszcze ;).

1) Przypinki eRPGowe - 'Angielskojęzyczna blogosfera przynosi naprawdę masę fajnych patentów. Tak było z Karnawałem Blogowym, tak było z 15 gier w 15 minut i wieloma innymi inicjatywami, które naprawdę mi się spodobały. A i wielu innym osobom w Polsce również, jeśli przyjrzeć się dwudziestej czwartej już edycji Karnawału czy ilości wpisów zatytułowanych 15 gier w 15 minut przed kilkoma miesiącami. Przyszła pora na plakietki, przypinki czy badge. Jak zwał u nas tak zwał, ważne że pomysł świetny określający za pomocą ikon styl w jakim gramy. Mi patent się spodobał.' - tako rzecze Borejko :).

2) Komiksy z Blogosfery RPG - 'Zainspirowany komiksem tworzonym przez jednego z autorów bloga Post Apo 2012 postanowiłem przygotować swój własny. Z tą różnicą, że dotyczący Blogosfery RPG w Polsce. Będą to krótkie, kilku kadrowe opowiastki z Blogosfery oraz (lub) wiążące się z tematyką RPG, najczęściej karykaturalne i humorystyczne. Żaden z nich nie ma na celu obrażenie kogokolwiek, więc jeśli komiks dotyczy Twojego bloga lub Ciebie, nie bierz go do siebie, a spójrz na to z promocyjnej strony. W końcu robię Ci reklamę! Jednak nie bój nic, jeśli będę chciał Cię wykorzystać, to jakoś się z Tobą skontaktuję i omówimy szczegóły.' - zaprasza nas do zabawy imć Sakwan ;).

3) Moja Postać w RPG - 'Pełno u nas blogowych akcji kopiowanych z zachodu. "A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają". Wrzućmy, więc do RPGowego gara coś co od siebie. Proponuję, abyście opisali swoją ulubioną postać w grach RPG. Może to być bohater gracza, postać niezależna lub bohater dzieła, które was zainspirowało. Lubisz bohatera, którym zaczynałeś zabawę w RPG? Pisz śmiało. Twój Mistrz Gry wymyślił NPCa, którego pamiętasz przez długie lata? To jest właśnie to czego potrzebujemy. Umieśćcie na blogach rysunki, historie postaci, statystki bohaterów. Napiszcie wszystko co uważacie za ważne i potrzebne. Stwórzmy wspólnymi siłami Galerię Bohaterów polskich RPGowców.' - cytując Piastuna :).

4) Miniatury Fabularne - 'W myśl hasła: "minimum treści, maksimum zabawy" MF to projekt niewielkich objętościowo (do 100 stron), ale z wielkim potencjałem gier fabularnych w formie elektronicznej (PDF). Docelowo także w systemie POD (druk na żądanie). Wszystkie gry, mimo małej objętości są zamkniętą całością i zawierają wszystko co potrzebne do rozgrywki: własną mechanikę gry (nie korzystamy z cudzych rozwiązań), świat (choćby były tylko w zarysie), opcjonalne gadżety (karty, plansze, wzorniki, żetony, itd.). Cały projekt zakłada wydawanie dobrej jakości, polskich gier fabularnych, w przystępnym formacie. Celem dodatkowym jest rozwój polskiej sceny RPG, by poszerzyć wybór i zapełnić luki. Potrzebujemy właśnie Ciebie.' - sam Jagmin wzywa nas do działania :)...

5) Tu znajduje się miejsce na Twoją akcję :) - znacie jakieś inne akcje 'około-erpegowe'? Piszcie śmiało. Na powyższej liście świat przecież się nie kończy. Mamy chociażby 1hp, Nibykonkurs, 'Co w blogosferze piszczy a co zgrzyta' - i z pewnością kilka innych rzeczy jeszcze by się znalazło (sam wiem o dwóch, ale nie są one 'oficjalne'). Skryba jest w końcu 'tylko' jeden - i nie ma w zwyczaju bycie w wielu miejscach jednocześnie, więc, nie krępujcie się... piszcie śmiało :). A. I przysiągłbym, że o czymś ważnym zapomniałem. I, jak to zwykle bywa, nie mogę sobie przypomnieć o której akcji myślałem (?) dzisiaj przy 'wizualizacji' tej notki. Cóż. Mam nadzieję że mi się przypomni.

Tradycyjnie - na dziś to już wszystko :).

Kolejna Piątka - za tydzień.

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

Karnawał Blogowy RPG #24 – Psychologia marzeń.

2011-09-02T00:31:00.007+02:00

Zdziwieni ;)? - wszak Skryba już raz się wypowiadał na temat #24 edycji Karnawału (organizowanego przez Blanche - więcej inf.: tutaj). Cóż. Ale tym razem poznacie zdanie częstego bywalca Ogrodu: imć Vladimira. Nie będę już zabierał mu miejsca - zachęcam jedynie do czytania i komentowania... bo to w końcu karnawałowy debiutant jest! Podwójny w sumie ;).

- - -

Psychologia marzeń

Kiedy grałem w swoje pierwsze RPG (na jakiejś letniej kolonii) miałem 9 lat, MG 15 - a za mechanikę odpowiadały dwie k6 i widzimisię prowadzącego. Nie zapomnę tego doświadczenia nigdy. Przede wszystkim dlatego że ubaw był przedni . Dzięki talentowi MG do opowiadania historii oraz nocnemu klimatowi sesji - cała nasza drużyna (...a była to zbieranina ludzi z całej Polski) zapomniała o różnicy wieku czy też o otaczającej nas rzeczywistości.

Tym co najczęściej kręci i przyciąga w samych erpegach jest realizacja marzeń (o marzeniach pisze Skryba w swojej notce [...tu był link - autopromocji nie znaleziono ;] - dop. Skryba]). I zasadniczo tak też jest. Ludzie bowiem uwielbiają kreować mega super postacie - czy też takie, które najbardziej pasują do ich osobowości. I właśnie ta część fascynuje mnie najbardziej. Można ją nazwać swoistą psychologią marzeń - czyli dlaczego dana osoba kreuje taką czy inną postać

Zawsze z zainteresowaniem przyglądam się ludziom gdy tworzą swoich bohaterów - po to by skonfrontować to z tym jakimi są naprawdę. Z jednej strony pozwala to na poznanie – chociażby małej części – ich ukrytej przed światem osobowości, tego jakimi naprawdę chcieli by być... czy też zobaczenie tego czego wg nich samych im brakuje. Z innej zaś - poznać jakie cechy ze swojego realnego życia uważają za najbardziej do nich pasujące. Ta druga grupa graczy najczęściej „przenosi” swoje najlepsze cechy na bohaterów, których odgrywają. Najczęstszym przykładem – tej pierwszej grupy - jest osoba o mikrej posturze, która wybiera umięśnioną postać albo - z innej strony patrząc - gracz który, na ogół cichy i spokojny, wybiera zabójcę.

Częstym zjawiskiem jest też tworzenie się w wykreowanym świecie swoistej więzi pomiędzy bohaterami. Zadziwiającym jest nieraz fakt, iż postacie, które z założenia w grze nie powinny w ogóle nawet ze sobą rozmawiać - „opiekują się” sobą wzajemnie poprzez np. ratowanie z opresji. Wynika to nieraz z mocnej relacji pomiędzy graczami w rzeczywistości a czasem z ich ukrytych pragnień czy marzeń, które wychodzą na jaw w alternatywnym świecie gry... gdzie wszystko może się wydarzyć.

Oba te zjawiska można konfrontować na bieżąco - wszak dana osoba siedzi nieraz bardzo blisko nas. Jest to wspaniałe studium osobowości innych ludzi... lecz także i nas samych. Może warto by było czasami spojrzeć na daną postać - i zobaczyć co tak naprawę, w odgrywającym ją graczu, liczy się dla nas najbardziej?

Vladimir

- - -

Kilka słów od Skryby: Wyżej podpisany był kiedyś jednym z moich graczy. Od kilku tygodni namawiałem go aby znalazł trochę czasu na Karnawałowy wpis. Kiedy już go miał - pozostawała jeszcze kwestia tego gdzie mógłby on umieścić swoją notkę. Zaoferowałem małą pomoc w formie 'wpisu gościnnego'. Ufam, iż tak jego 'cegiełka w rewolucji' jak i tego typu 'własne drzewo' w moim Ogrodzie - przypadnie Wam do gustu :).

Pozdrawiam,
Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Grafikę zaczerpnąłem stąd.

Gdzie leży cel Twojej wędrówki?

2011-09-01T22:55:00.003+02:00

Istnieje coś jeszcze. Coś wykraczającego poza naszą percepcję. Cel naszej wędrówki [...]. Nieważne gdzie się znajdujemy - ciągle widnieje przed nami. Daleki. Majestatyczny. Wabi swym blaskiem. Daje nadzieję swoją obecnością. Jest nam latarnią prowadzącą do bezpiecznej przystani - ale bez względu na to jak długo podróżujemy... ona wciąż pozostaje poza naszym zasięgiem.

[...] Nikt z nas nie wie czym dokładnie jest nasz dom. Wiemy tylko tyle, że bez niego całe nasze istnienie pozbawione jest wszelkiego sensu. Nawet jeśli wydaje się on być jedynie mrzonką, to i tak jesteśmy zmuszeni zdążać ku naszemu przeznaczeniu. Jakiekolwiek by ono nie było. Wielu z nas sądzi, iż celem naszej wędrówki jest raj. Wybawienie. Zaś droga do niego - wybrukowana jest naszym cierpieniem.

Dzisiaj - gwiazda przemierza pustkowie.

Pozdrawiam,
Michał "Skryba" Ziętek.

SD PL - 09.XII.2010 (Czy są dostępne nowe Blasted Sandsy?).

2011-08-31T23:35:00.005+02:00

Witajcie.

Druga, finalna notka - już czeka. Wiem, wiem. Wolno idzie. Trudno mi się 'wbić' w rytm. Najwyraźniej jeszcze nie 'doszedłem do siebie' po całym tym Polconie. A tu prawie wrzesień - i trzeba działać na kilka frontów. Tyle dobrze, że kampania poprawkowa tym razem ominęła mą skromną osobę. Ale co ja Wam będę ;)... zapraszam do lektury krótkiej blogowej notki!

Czy są dostępne nowe Blasted Sandsy?

Hejka,

No pewnie że są! Dla tych którzy nie wiedzą o co chodzi – w roku 2006 (czyli prawie cztery lata temu) zamieściłem dokumenty RTF poświęconej tworzeniu settingu do pewnej kampanii – tak aby były one przykładem badawczym dla moich wniosków dotyczących rozważaniom nad naturą Settingu. Ostatnio ponownie przeczytałem te pliki i naprawdę się przeraziłem. Z otrzymanego ostatnio maila okazało się bowiem, że ktoś to ściągnął! Osobiście – zaskoczyło mnie to.

Do czego zmierzam? – ano do tego, że istnieje najwyraźniej jakieś zapotrzebowanie na tego typu ‘towar’. Opracowałem go więc raz jeszcze – odświeżyłem, zmieniłem parę rzeczy i starałem się wyeliminować kilka nieścisłości (choć pewnie wciąż jest ich tam na tony). Pliki uległy dwukrotnemu powiększeniu – dodałem znacznie więcej Koloru i innych detali. I, cóż – przynajmniej mam plik, z którego jestem troszkę bardziej dumny niż z ostatniego mojego ‘dzieła’. Jeśli więc ściągnąłeś pierwszą wersję albo szukałeś settingu zainspirowanego Dark-Sunem – pozwól iż przedstawię Ci:

Blasted Sands (Revised Edition) na box.net

Blasted Sands (Revised Edition) na Scribd [ciągle działa! - dop. Skryba]
Blasted Sands (Revised Edition) na 'serwerze Skryby' ;) ('Zapisz jako...').

Ufam iż ci którzy ściągnęli poprzednią wersję – sprawdzą również jej następczynię. A dla tych, którzy nigdy nie czytali mojego settingu Blasted Sands – ufam, iż Was on zainspiruje. Każdy feedback jest – jak zwykle – mile widziany.

Peace,

Troy.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 09.XII.2010 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

SD PL - 04.XI.2010 (Czym jest Teoria Postawy? – część 1.).

2011-08-31T22:35:00.010+02:00

Witajcie.

Wracamy do gry :). Dziś dwa wpisy. W sobotę - wszystkie pozostałe. Oczekujcie wyłamania tradycji - czyt., także w niedzielę poświęcę kilka chwil na 2. sokratejskie notki blogowe. Czemu? - zobaczycie sami. No dobrze - nie zanudzam już. Zachęcam Was do przeczytania notki poświęconej Postawom. Erpegowym, oczywiście. Miłej lektury życzę :)!

Czym jest Teoria Postawy [stance theory]? – część 1.

Hejka,

Dzisiaj zajmę się kolejnym starszym tematem – poświęconym Teorii Postawy. Konkretniej zaś – ta notka jest pierwszą z serii jej poświęconych. Powiedzmy iż póki co w dzisiejszym wpisie zdefiniuję i opiszę to czym ta teoria w ogóle jest. W części drugiej – postaram się wyjaśnić Wam w jaki sposób może być ona pomocna. Niemniej, bierzcie pod uwagę że my, game designerzy, porzuciliśmy ją dawno temu. Jednakże – tak jak pisałem – zamierzałem zaprezentować kilka rzeczy z dawnych lat (rozumiem przez to okres wczesne lata 1990 / późne lata 2000) byście mogli zobaczyć o co w nich chodziło, byście je przeanalizowali i, być może, wykuli z nich nowe idee.

Gdy mówimy o Teorii Postawy, musicie przede wszystkim pamiętać że tyczy się ona opisu rozgrywki – nie designu samej gry. Sądzę że wiele osób mylnie stawia znak równości między powyższymi – stąd i wszystkie te niejasności gdy jedna osoba myśli o teorii erpegowej z punktu widzenia ‘rozgrywki’ zaś druga z punktu widzenia ‘designu’. Jak dla mnie, sama rozgrywka powinna wspierać design oczywiście – ale i tak są to dwie różne rzeczy.

Czym więc jest ta Teoria? Cóż – jedną z możliwości za pomocą której gracze (w tym MG) oddziałują na wydarzenia w świecie gry, na setting oraz na postacie (innymi słowy: na coś co określa się mianem ‘Wspólnej Wyimaginowanej Przestrzeni’). Istnieją też Cztery Postawy (póki co). Provisional Glossary definiuje je następująco:

Actor Stance: osoba odgrywająca daną postać determinuje jej decyzje i akcje – poprzez bazowanie na priorytetach danej postaci, i zgodnie z jej wiedzą/percepcją. Taka Postawa nie znaczy jeszcze identyfikacji z postacią czy odczuwaniu tego co ona ‘czuje’. Takoż i nie wymaga wewnętrznego dialogu postaci.

Actor Stance: osoba odgrywająca daną postać determinuje jej decyzje i akcje – poprzez bazowanie na priorytetach samej osoby, niezależnie od wiedzy/percepcji odgrywanej postaci. Postawa ta może (ale nie musi) łączyć zasadę ‘retroaktywnej motywacji’ postaci która wykonuje takie a nie inne akcje.

Pawn Stance: substytut Author Stance który nie posiada ‘retroaktywnej motywacji’ postaci, która wykonuje takie a nie inne akcje.

Director Stance: osoba odgrywająca daną postać determinuje pewne aspekty otoczenia łącząc je z postacią w pewnym stylu – oraz całkowicie oddzielnie od posiadanej przez postać wiedzy lub zdolności, które mogą być użyte by wpłynąć na powyższe wydarzenia. Przez to gracz nie tylko decyduje o akcjach samej postaci – ale też o kontekście, okresie czasu czy istniejących w przestrzeni okoliczności tych akcji... a nawet jakiś cech całego świata stojącego w separacji do postaci.

Tak, pewnie – wszystko jest cacy. Ale rozbijmy jednak powyższe Postawy.

Director Stance jest czasami traktowane jako synonim sytuacji w której postacie odgrywają wydarzenia w świecie gry albo – jeszcze gorzej – sytuacji w której ludzie sądzą iż wszystkim co robi ta postawa jest właśnie powyższe ogrywanie wydarzeń w świecie gry. Cóż, ta Postawa może to robić – ale gracze którzy ją używają nie muszą tego robić. Gracz może powiedzieć: „Widzę jakiś krzak obok tej ściany. Moja postać skrywa się za nim i pozostaje niewidoczna.”. To przykład zastosowania tej Postawy. Może jednak powiedzieć też: „Gunther patrzy w lewo a potem w prawo – by wreszcie upewnić się że nikt go nie widzi. Ostrożnie podąża przez strome schody wiodące go do zamkowych murów w słabym wieczornym świetle. Żaden ze strażników stojących na murze nie patrzy w jego stronę.”. I to też będzie przykład użycia tego typu Postawy,

W niej bowiem gracz nie zwraca uwagi na to co jego postać myśli / co czuje albo jakie moce posiada by zmieniać Wspólną Wyimaginowaną Postać. Gracz jest zdolny do zmiany pewnych środowiskowych okoliczności będących gdzieś ‘wokół’ jego postaci. Jeśli gracz chce aby jakiś strażnik rzeczywiście tam był – i jeśli tylko operuje na zasadach opisywanej tu Postawy – to ten strażnik rzeczywiście tam będzie. Jeśli powie że chce widzieć gdzieś jakiś krzak – to ten krzak też tam będzie. Ale to decyzja i chęci gracza, nie postaci, mają tu decydujące znaczenie. Chęci postaci mogą się łączyć z chęciami gracza – ale to akurat nie jest tu takie istotne. W tej Postawie to gracz kieruje motywacją postaci.

Gracz operujący w tego typu Postawie – może manipulować praktycznie każdym elementem wyimaginowanego świata gry. Tym elementem mogą być postacie, obiekty, miejsca, pogoda – cokolwiek. Nic nie limituje wyobraźni gracza – jego moc twórcza jest czystą potęgą. Dodatkowo, podczas korzystania z tej postawy – gracz może decydować czy zmienić jakiś element wewnątrz gry ‘będąc niejako poza nią’ – używając meta-rzeczy (czegoś co dzieje się np. przy wspólnym stole) i przez ‘dyskusje poza światem gry’ decydować który element zmienić. Innymi słowy – to co on robi w świecie gry może nie mieć sensu biorąc pod uwagę logikę świata przedstawionego. I tak może to zrobić – byleby tylko zawierało się to w Kontrakcie Społecznym ustalonym wcześniej przez grupę. Pomyśl o jak o scenie z kosmitą w „Żywocie Briana” Monty Pythona. Nie musi to być sensowne dla świata przedstawionego w filmie – ale jest akceptowane przez naturę osób, którzy ten film zrobili.

Pawn Stance – jest Postawą którą często określa się jako bazową postawą wszystkich Gamistów. Trudno poświęcić temu zdaniu dużo czasu – bo to bzdura. Jeśli kiedykolwiek obserwowałeś ludzi grających w D&D i używających przy tym reguł charakteru – to zapewne widziałeś paczkę Gamistów którzy operowali na postawie innej niż Pawn/. Ta postawa może być używana przez Gamistów – ale nie musi. W Pawnie gracze limitują się to tego aby ustalić co robi ich postać – bez żadnych specjalnych relacji z samą postacią. To czysta gra – i tak oni do tego podchodzą. Typowe użycie przez MG Pałacu Strażników i Barmanek (lub innych statycznych postaci) często zawiera się w tej Postawie, odnoszącej się do tradycyjnych gier role playing,

Author Stance. Jest najtrudniejszą Postawą do opisania – przynajmniej dla mnie. Wydawać by się mogło, iż leży ona gdzieś za Postawą Actor ale jeszcze przed Postawą Director. Jest mniej więcej pośrodku tych dwóch skrajności – nie posiada pewnego rodzaju odnośników do swej postaci (co wymaga Postawa Actor) oraz nie posiada również mocy którą daje Postawa Director. W przypadku Postawy Author – gracz decyduje tylko za postać. Nie określa otoczenia, okoliczności, poza-postaciowych przedmiotów istniejących w wyimaginowanym świecie gry. To największa różnica czyniąca z tej Postawy coś innego niż Postawę Director – Autor nie może wpływać na nic poza swoją postacią.

Po drugie, gracz grający zgodnie z tą Postawą – określa swoje własne decyzje o danej akcji swojej postaci zgodnie z tym co zrobiłaby jego postać. Czy raczej – musi zawsze patrzeć na swoje meta-decyzje przez pryzmat świata gry. Pewnie, motywacje postacie mogą być (ale nie muszą) zignorowane nawet gdy gracz działa w Postawie Author. Nie oznacza to jednak iż, działając w tej Postawie, może on robić wszystko na co tylko ma ochotę. Nie. Te decyzje muszą być sensowne z punktu widzenia ‘wnętrza’ gry. Więc – nawet jeśli gracz używa swej własnej meta-wiedzy – musi jakoś uprawomocnić podejmowane deklaracje używając logiki świata przedstawionego (Wspólnego Wyimaginowanego Obszaru). Statek kosmiczny z Monty Pythona mógłby się pojawić w tej Postawie tylko i wyłącznie jeśli wcześniej zostało ustalone w grze to, że obcy istnieją w tym Settingu – i że akurat obserwowali postać gracza.

Ostatnia – ale tak równie ważna – Postawa to Actor Stance. Z mojego doświadczenia wynika iż była ona czasami mylnie łączona z Symulacjonizmem. Czyt. była uznawana jako ‘jedyną słuszną drogę’ (/postawę) za pomocą której gracze mogli grać w prawdziwy Symulacjonizm. Czasami brana była też jako coś, co określano mianem ‘wewnętrznego dialogu postaci’ lub ‘immersji’. Ale ta Postawa jest czymś znacznie większym.

Po pierwsze, ta Postawa ma w nosie jaką Kreatywną Agendę używasz. Tak po prawdzie – tak samo jest z każdą inną Postawą. Jedni mogą używać Postawy Actor jeśli sytuacja tego od nich wymaga. Po drugie – ta postawa wysuwa naprzód samą postać (w stopniu znacznie większym niż inne postawy). Decyzje które tworzą się podczas używania tej postawy łączą w sobie tak jej ambicje/chęci/myśli/motywacje JAK RÓWNIEŻ kwestię tego czy są one możliwe do spełnienia gdy brać pod uwagę ‘wewnątrz-grową’ wiedzę, warunki i wydarzenia. Gracz nie manipuluje scenerią czy obiektami w wyimaginowanym świecie – robi to tylko za pomocą swej postaci (i tylko z jej własnej perspektywy).

W tej postawie motywacja postaci jest sprawą najważniejszą. Ta postawa stara się zrealizować motywację postaci. W niej to wiedza postaci i wiedza gracza muszą pozostawać w wiecznej separacji – wszelkie meta-informacje nie są pożądane. Wymaga ona od gracza by przemyślał to jak żyje, jak działa jak myśli jego postać. Postać nie jest częścią gry (lub jakimś mniej ważnym jej elementem) – postać skupia na sobie całą uwagę i atencję. Ta Postawa jest w pewnym stopniu ekspresją łączącą życia prawdziwego gracza z wyimaginowaną osobą, którą odgrywa. MG często odgrywają w ten sposób jakiś znaczących BNów (kiepska nazwa). To najbardziej powszechny przykład jaki przychodzi mi na myśl.

Niektórzy ludzie definiuję Immersję przez stwierdzenie, iż łączy się ona z powyższą Postawą tak często jak tylko jest to możliwe. Osobiście nie posiadam żadnej ‘dobrej’ definicji samej Immersji. Wiele już było na jej temat rozmów. Nie sądzę by powyższa Postawa była jej synonimem – ale powinniście wiedzieć, że niektórzy (nie wszyscy) tak właśnie sądzą.

Na przestrzeni lat, Teoria Postawy zaczęła powodować kilka problemów.

Najczęściej popełnianym błędem był fakt, iż na samym początku jej używania wszystko tak naprawdę dotyczyło kwestii „twojej” postaci. Tak po prawdzie – nie łączyło się. Dotyczyło to każdej postaci. Mogłeś tkwić w Postawie Author, Actor, Pawn czy Director – i odnosić je tak do swojej jak i do każdej innej postaci. Siła emfazy naświetlała nie postać – a gracza (który przez wybór odpowiedniej Postawy wpływał na świat przedstawiony). Niektórzy twierdzili, że postawy są postacio-centralne, że krążą tylko wokół postaci. Tak nie jest. One zawsze krążyły wokół gracza.

Kolejnym błędem było to, że te Postawy nie odnosiły się per se do Mistrzów Gry – którzy to, z definicji, zawsze otrzymywali Postawę Director. To założenie jest – naturalnie – totalnie mylne, co można zaobserwować w wielu grach. Zresztą. Za każdym razem gdy MG odgrywał postać bazując na jej wiedzy – a nie na swojej wiedzy – wówczas przechodził do Postawy Actor. Takie płynne przechodzenie zdarza się podczas całej rozgrywki – zwykle bez żadnych zgrzytów.

Po trzecie – niektórzy wierzą, że cały roleplaying jest postawą. Innymi słowy, że wszystko co zostanie wypowiedziane przy wspólnym stole ma swoje źródło w jednej z tych czterech powyższych postaw. To nieprawda. Gdy mówimy o Teorii Postaw mamy na myśli akcje postaci oraz to w jaki sposób świat przedstawiony na nie reaguje – nic więcej. Obrażenia od miecza – to nie Postawa. Śmierć postaci – również. Efekty tonięcia – także. Większość rzeczy wypowiedzianych przy stole, fakt faktem, tyczy się postaw – ale nie wszystkie. Kiedy badasz postawy roleplaying – patrzysz na decyzje graczy, decyzje ich postaci czy na zmiany w świecie gry. Niemniej – mechanika sama się przecież nie opisze.

Wreszcie, ostatnim często popełnianym błędem który chcę Wam opisać – jest stwierdzenie, że ludzie powinni ciągle trzymać się jednej Postawy podczas całej rozgrywki. Taka wyidealizowana wizja w której wszyscy podążając zgodnie z zasadami Postawy Actor czy Postawy Director. Większych bzdur trudno się doszukać. Gracze często przemieszczają się z jednej Postawy do drugiej – w zależności od wymagań danej sytuacji i ich własnych potrzeb. Osobiście nie widzę żadnych korzyści (no ok. – widzę ich naprawdę mało) w trzymaniu się kurczowo jednej deski. Rozgrywałem przygody w kampaniach gdzie Kontrakt Społeczny silnie wspierał Postawę Actor (rozmawianie ‘przez’ postać, używanie tylko jej wiedzy, sztywne podążanie za jej charakterem). Wszyscy którzy łamali tą Postawę byli od razu ganieni przez resztę graczy – socialnie (jeśli nie dało się mechanicznie). Gra zmieniła się w coś w stylu rozgrywek pokroju „Gotchya!” – które, będąc szczerym, nigdy nie były dla mnie zbyt istotne by tracić na nie czas.

Cóż – to wszystko w części pierwszej. W części drugiej podzielę się z Wami mymi wnioskami na temat tego jak ważna jest Teoria Postawy z punktu widzenia dzisiejszych projektów gier RPG (podpowiedź: nie jest już aż tak ważna). Do tego czasu – trzymajcie się.

Peace,

Troy.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 12.VIII.2010 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Kilka słów od Skryby: Hehe, dawno nic nie pisałem ;). Pozwoliłem sobie zachować oryginalne angielskie wersje 'Postaw'. Kierowałem się tu głównie zgodnością z oryginałem - nie widzę sensu silić się na 'nowe' polskie zamienniki. Zresztą - te słowa są dość łatwe do przetłumaczenia, więc jakby ktoś miał inne zdanie niż ja, ling.pl - czeka :). Może kiedyś postaram się 'wykuć' dobre polskie nazwy na te Postawy - ale, chwilowo, inne 'rozmowy trwają'. Szykuje się nowa akcja. Ale ciii - nic więcej nie powiem ;).

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

Red Dream (przymiarki do v. 2.0) + P19 (część 3.).

2011-08-30T23:45:00.007+02:00

Priviet ;),

Kolejny 'odpoczynkowy' post. Na większość maili - już odpisałem. A nie mam (póki co) możliwości wytworzenia dzisiaj 'porządniejszego' wpisu... tuż przed Sokratejską Środą ;). Takoż - dzisiejsza notka poświęcona będzie mojej autorskiej grze (czy raczej - projektu) pt.: "Red Dream". Wrzesień zapowiada się ciekawie - ale, hej, sierpień jeszcze się nie skończył, Towarzyszki i Towarzysze :).

- - -

RED DREAM – P19.

1) 2) 3) 4) 5) oraz 6) 7) 8) 9) - to już znacie ;).

10) Jakie rozwiązania mechaniczne zamierzasz wykorzystać w swojej grze? - podejrzewam, że jednak wygra koncepcja lucka. Czyt. zamiast żetonów wykorzystam znaczniki (...zapałki :P?), zaś same przedmioty będą ikonami na karcie postaci gracza. Jak zostało wspomniane - przedmiotów (czasami kryje się pod tym 'moc' [Duchy Dzieci nie posiadają przedmiotów]) używa się by tworzyć relacje ('Więzi') danego BG z innym BG. Są też Absoluty - czyli zdania, które tworzą się przy konsensusie całej grupy a które są czymś, co zdarzy się w epilogu danej sesji. Istnieją jeszcze dodatkowe zasady - poświęcone Mgle (która - kosztem przedmiotu - może przekazać BG jakiś 'mocny atut' [w stylu: zmień jakiś Absolut]... może - ale nie musi).

11) Jak w/w rozwiązania mechaniczne wspierają to ‘o czym jest Twoja gra’? - z każdym (z)użyciem przedmiotu BG tworzy Więź z innym BG (przez co, a to niespodzianka, 'wiąże' on swoje losy z tą postacią... w jakiś fabularny sposób). Każdy gracz może w swojej 'turze' (no, powiedzmy - jeszcze zastanawiam się jak nazwać 'kolejkę' gracza) zarządzić (u)tworzenie Absolutu - przez co ma wpływ na kształt finału. Wejście do Mgły też oznacza powstanie jakiś konsekwencji - tak dla BG jak i dla pozostałych graczy. Ogólnie wszystko kręci się więc dookoła powyższego słowa - składa się na nie każda mechaniczna decyzja... w połączeniu z zasadą sceny: 'jedna postać / jeden przedmiot / jedna scena' (czyt. jedna postać musi w jednej scenie użyć tylko jednego przedmiotu).

12) Czy postacie graczy w Twojej grze się rozwijają? Jeśli tak – w jaki sposób? - BG zyskują Więzi. Można powiedzieć, że przez ich posiadanie - w jakiś sposób się rozwijają. Chociażby przez to iż ustalają z kim (i jak) powiązać swoje losy. Ma to znaczenie w przypadku finałowej sceny gry. Można też stwierdzić, że dwa 'featy' uzyskiwane 'z Mgły' (z sześciu ogólnie dostępnych) również 'rozwijają' daną postać - przez danie jej nowych możliwości. A już na pewno rozwijają one samą historię BG (czyt. wzbogacają ją).

13) W jaki sposób fakt rozwoju postaci graczy (lub jego brak) wspiera to ‘o czym jest Twoja gra’? - przez Tworzenie Więzi gracz ma wpływ na to jak będzie wyglądać finał gry. 'Powiązane' postacie - muszą w jakiś fabularny sposób (domyślnie: wspierany przez mechanikę Absolutów) opisać jak kończy/zaczyna się ich wspólna historia. Również wspomniane wyżej dwa 'featy' 'z Mgły' powodują, iż posiadająca je postać ma możliwość zmiany jakiejś sceny. Postać posiada nową 'więź'/'feat' = może powodować nowe konsekwencje.

- - -

Szczęśliwie - tym razem nie widzę 'problemów'. Cała mechanika = wybór / użycie przedmiotu na BG. Przez ten fakt = tworzą się Więzi między BG. Absoluty nagle zostały 'popchnięte' lekko w stronę 'Zaangażowania'. Nie potrafię jeszcze powiedzieć czy to pożądana sytuacja. Mgła zostaje = kosztem przedmiotu BG może (ale nie musi) otrzymać jakiś 'feat' - który może wykorzystać w trakcie gry. Rozwój postaci jest minimalny = ale spełnia moje założenia: ważne są konsekwencje (opowiadanej historii / działań BG).

Co najwyżej będę musiał przemyśleć kwestię 'potęgi' samych 'featów z Mgły' / 'Absolutów'. O tyle Mgła stawia na indywidualizm gracza - o tyle Absoluty tworzą się na drodze konsensusu całej grupy (podpatrzyłem ciekawy sposób rozwiązania problemu 'jak' kiedy 'grałem' na Polconie w Microscope). Póki co - nie ma pomiędzy nimi żadnych 'zgrzytów' (ani relacji, hm...). Jak to dobrze, że mechanika tak naprawdę rozbije się o beta-testy. Oby tylko nie wykazały one tego co stało się w pierwszej wersji RD (czyt.: 'tis is not wurking!').

I finito. Ponad połowa pytań z P19 - za nami.

Pozdrawiam wszystkich serdecznie.

Michał "Skryba." Ziętek.

Polcon 2011 - powrót do domu.

2011-08-29T09:27:00.004+02:00

Witajcie! Wpis miał 'zawisnąć' wczoraj - ale, wybaczcie, byłem zmęczony. Bardzo zmęczony, heh. Traktujcie tą notkę jako swoiste wyjaśnienie jak też i małą prośbę. Prośba: dajcie mi dzień, dwa na odpisanie na te 20+ maili ;). Wyjaśnienie: wróciłem, mam się dobrze, Polcon był w miarę udany. Ale już co dokładnie się tam działo - opiszę w najbliższym czasie. A póki co...

... jakby którakolwiek z osób poznanych na konwencie chciałaby się ze mną skontaktować - mój adres jest następujący: satoru [kropka] mitsu [piesek] interia [kropka] pl - ochrona antyspamowa nigdy nie zawadzi ;). Swoją drogą, zapewne będę musiał dodać podobny pasek jaki posiada Sethariel na swoim blogu (do wglądu: tutaj) - czyt.: 'Napisz do mnie'. Zwykle sam ścigam ludzi (pozdrawiam, Tweet ;P) - ale skoro trzy osoby nie mogły mnie 'dorwać' (a chciały i próbowały), trzeba wychodzić naprzeciw oczekiwaniom tego typu istot ;).

Dobra - chwilowo mój tatuaż na lewej ręce ma dość (to samo można powiedzieć o karku, tyle że bez tatuażu ;]). Wracamy do gry - jutro kolejne wpisy - trzeba zainteresować się pewną akcją 'przypinek' imć Borejki (do wglądu tutaj). Plus, trzeba pogonić kilku ludzi. A przede wszystkim - spełnić pewne zobowiązania. Nie mówiąc już o tym, że wypadałoby odpisać na kilka komentarzy zawartych na blogu podczas mojej nieobecności. Heh... tak - 'nie ma to jak w domu', nie ;P?

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Miło mi też poinformować, iż podczas mej nieobecności - pojawili się w Ogrodzie dwaj Goście Honorowi. Imć Szabel (którego kojarzę m.in. z forum gier autorskich) oraz imć dzemeuksis - serdecznie witam :).

Sokratejska Sobota - mała pauza.

2011-08-27T12:00:00.000+02:00

Witajcie.

Z racji mej nieobecności (Polcon, Polcon ;)) - dziś niestety nie pojawi się żaden wpis z akcji Socratic Design PL. Inna sprawa, że zostało już ich raczej niewiele. Jesteśmy bardzo blisko 'zamrożenia' całej akcji na czas tzw. nieokreślony - czyt. do momentu, w którym na SD Troya nie pojawią się nowe sokratejskie wpisy. A póki co - mała pauza ;). Wracam już jutro.

Pozdrawiam,
Michał "Skryba" Ziętek.

Piątkowa Piątka #9 - Some cool actions.

2011-08-26T21:15:00.003+02:00

Witajcie. I się porobiło - pisać notki z dwudniowym wyprzedzeniem, heh ;). Niemniej, 'służba nie drużba' - nawet jeśli za wpisami stoi klon imć Skryby ;]. Zapraszam więc do zapoznania się z najnowszą, dziewiątą już, piątką. Tym razem poświęconą... ciekawym inicjatywom różnych blogowiczów (choć nie tylko). Miłej lektury! - i pamiętajcie: do niedzieli jestem nieobecny i nieosiągalny. Hehe :P.

Dziś, z okazji Piątkowej Piątki przedstawiam Wam pięć wartych do przejrzenia witryn - pięć odnośników dotyczących tak inicjatyw erpegowych. Oczywiście wybór jak najbardziej subiektywny - to co prezentuję nie jest czymś w stylu 'top5 inicjatyw blogosfery'. Po prostu - patrzę na to co mi się spodobało i co IMHO warto pokazać kilku osobom raz jeszcze ;).

1) RPG FAQ - 'Witamy na stronie RPG FAQ, gdzie możesz zadawać i udzielać odpowiedzi na pytania związane z grami fabularnymi.' - cytując Jagmina, znanego mi chociażby z Nibykonkursu i świetnej gry (którą kiedyś muszę poprowadzić - jak tylko znajdę nowy RPG team). Nie uwierzycie - ale to naprawdę działa. To ciekawe miejsce, w którym można uzyskać naprawdę wielce interesujących informacji w stylu: 'Co to jest metaplot?' czy 'Dlaczego ludzie krytykują Roboticę?' (cytując Darcanea: 'po raz [tutaj wielocyfrowa liczba ;P]'). Wielkie brawa za tą akcję - tym bardziej, że sam planowałem coś podobnego (ach, skromność godna skryby ;)). A poważniej - polecam z całego serca zajrzeć. I, być może, zadać pytanie.

2) 300 pomysłów na przygody - 'Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią rozpoczynam publikację trzystu pomysłów na przygody w formie krótkich "zalążków". Lista przeznaczona jest raczej dla początkujących Mistrzów Gry i choćby dlatego większość pomysłów odnosi się do klasycznych światów fantasy. Starałem się jednak, by koncepcje były raczej uniwersalne i możliwe do dostosowania do większości konwencji.' - szczerze? Po pierwszym odcinku nie wierzyłem początkowo w powodzenie tej akcji. Ale, co zrobić - Darcane się uparł ;). I dziś możemy zerkać na 6. część jego '300 pomysłów na przygodę'. Pomijam już kwestię samego słuchowiska poświęconego RPG - 'toż to każdy chłop ma u siebie pod strzechami' ;] (taki żarcik). Pogratulować samozaparcia :).

3) Master Mind - 'Odkryj w sobie Mistrza! Master-Mind to grupa miłośników gier fabularnych, skupiona wokoło cotygodniowych (czwartek 22:00) warsztatów podczas których, chcemy: wzajemnie się doskonalić, wzajemnie się inspirować, poznawać siebie lepiej, komunikować się natychmiast, głosowo.'. Szczęśliwi Ci, którzy mogą operować swym głosem i za jego pomocą prowadzić tego typu rzeczy ;). Khaki odwalił tym razem kawał dobrej roboty - choć, nie ukrywam, osobiście przesłuchałem tylko kilka 'audycji'. Głównie z powodu tego, iż niektóre tematy - najzwyczajniej na świecie - nie są dla mnie szczególnie interesujące. Ale, hej, co kto lubi. Jestem przekonany, iż znajdziecie tam coś, co Was zaciekawi :).

4) Karnawał Blogowy RPG - chyba już kiedyś o nim pisałem, hm. Przypomnijmy słowa Borejko: 'Mój plan jest niewielki: ot, ci blogerzy którzy zechcą i piszą o grach fabularnych uczestniczą w evencie, który ma jeden cel: raz w miesiącu każdy z nich pisze jeden wpis, pod jednym wspólnym uniwersalnym tematem'. I, kto by pomyślał, że raz rozkręcony, Karnawał trwa aż po dziś dzień. I to jak trwa - obecnie jego Opiekunką jest... Blanche. Będąca też - co chyba cieszy najbardziej :) - pierwszą niewiastą w dziejach, która podjęła się sprawowania tej funkcji. Więc, na co czekacie? - Towarzyszki i Towarzysze, dołączcie do tej rewolucji - i napiszcie swój wpis na najnowszy temat Karnawału (więcej szczegółów: tutaj).

5) Wyszukiwarka Mistrzów i Graczy - na koniec, rzecz którą w zasadzie odkryłem dość niedawno (what a fail!). 'WMIG jest pierwszą i unikatową w Polsce wyszukiwarką współgraczy, projektem mającym na celu pomóc Tobie i innym fanom gier fabularnych, bitewnych, karcianych i planszowych znaleźć ekipę do gry. Nie czekaj, załóż konto już teraz.' - być może jest to dobre rozwiązanie problemu kilku osób ze znalezieniem sobie graczy. Póki co - jeszcze z tego nie skorzystałem. Ale, kto wie - może to i lepszy sposób niż, hm, 'chodzenie z podręcznikiem do wampira' po wydziałach Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu ;P. Tak czy owak, rzecz godna uwagi. Co najmniej.

I voila. Na dziś to już wszystko :). Kolejna Piątka - za tydzień.

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek*.

PS. * - ... czy raczej jego zły brat bliźniak ;).

Gotów?

2011-08-25T21:50:00.004+02:00

Pewnie kilku z Was zastanawiało się co się stało Skrybie, iż umieścił ostatnio na swym blogu notkę w stylu tej tutaj. Czuję się w obowiązku poinformowania Was, iż nie są to przypadkowo dobrane obrazki z dziwnym tekstem ;). Pierwsza mogła tak wyglądać - ale i tak udało mi się umieścić pod nią pewną podpowiedź. Gdzie ona jest i do czego się ona odnosi? Cóż - do września jeszcze 'daleko'. Póki co - kolejne... dwie podpowiedzi.

Oczywiście - ukryte :). W notce - bądź w komentarzach.

Ups. Chyba coś Wam niechcący teraz wypaplałem ;P.

Pozdrawiam,
Michał "Skryba" Ziętek.

PS. [anty-podpowiedź] Post napisał klon Skryby ;) - Autor, a przynajmniej taką miał nadzieję w chwili jego pisania, dobrze bawi się na Polconie. Powrót - w niedzielę. Do tego czasu wszystko co pojawi się na RPG Kepos - jest zasługą złego brata bliźniaka wyżej podpisanego jegomości ;] [/anty-podpowiedź].

SD PL - 12.VIII.2010 (Czy publikowanie RPG naprawdę jest aż tak bolesne?).

2011-08-24T23:45:00.004+02:00

Witajcie.

Trochę żałuję, iż nie zadałem tego pytania Nimsarnowi podczas ostatnio przeprowadzonego wywiadu. Hm, może sam zainteresowany kiedyś o tym napisze ;). Szkoda też, że taki fajny temat 'wpakował' się przed Polcon (na którym będę) - ale, ale. Co się odwlecze to nie uciecze ;). Póki co - miłej lektury ostatniej (na dzisiejszy dzień, naturalnie) notki z serii Socratic Design PL ;).

Czy publikowanie naprawdę jest ażtak bolesne?

Hejka,

Odpowiedź brzmi: tak. Z podcastów oraz z forum poświęconych game designowi – możesz zapoznać się ze zdaniem wielu doświadczonych i niezależnych twórców gier RPG wypowiadających się o tym jak bardzo bolesny jest proces samej ich publikacji. Ten post jest pewną anegdotą.

Działo się to mniej więcej w połowie mojej pierwszej serii przeznaczonej dla DL Quarterly. Podesłałem pliki PDF z grą „Standoff!” do mej drukarni, RapidPOD. RapidPOD było bowiem dość bliskie miejscu mego zamieszkania. Ich biuro mieściło się w Bradenburgu w stanie Kentucky, kilka minut drogi od mojego domu. Chciałem wspomóc lokalny biznes, więc postanowiłem z nimi współpracować. Pierwsze dwa core booki – Cutthroat i Hierarchy – były w porządku. Co prawda ich dostawa była dość powolna – ale wyrobiłem się w terminie, przez co wszyscy byli zadowoleni.

Sprawa ze ‘Standoff!’ była bardziej skomplikowana. Gra posiadała niestandardowe ustawienia marginesów, okładka była jednym wielkim czerwonym prostokątem plus użyłem w książce kilku naprawdę dziwnych czcionek. Nie było to jednak nic z czym powyższa drukarnia by sobie nie poradziła.

Złożyłem zamówienie w kwietniu – oczekując, że najpóźniej w czerwcu zostanie ono zrealizowane. Sporo czasu w zapasie do GenConu. Otrzymałem potwierdzenie mailem kiedy wrzuciłem pliki na ich serwis i, cóż, uznałem że sprawa jest załatwiona. Zresztą, właśnie byłem w trakcie obrony – więc skupiałem się na tym by zaliczać me własne egzaminy i wystawiać oceny mym studentom. Wiecie, rozumiecie – sprawy nauczycielskie.

Tak czy inaczej – czerwiec minął jak z bicza strzelił. Zadzwoniłem więc do drukarni – gdzie okazało się, że zgubili w/w pliki. Załadowałem je ponownie – trochę zaniepokojony tym, iż mogę się nie wyrobić na GenCon z moimi grami. Kilka tygodni później – znów do nich zadzwoniłem. I okazało się, że RapidPOD miało jakieś poważniejsze zmiany w kadrze – przez co będę musiał jednak poczekać nieco dłużej na realizację mego zamówienia. Niemniej, zagwarantowano mi, iż paczki z grami dotrą do mnie przed terminem GenConu, który miał miejsce w środku sierpnia.

Sierpień nadszedł – a ja otrzymałem paczkę z grą. Świetnie, prawda? – poczułem się naprawdę spokojny iż wszystko się jednak udało. Wraz z żoną otworzyliśmy ją – i okazało się, że same podręczniki zostały fatalnie przygotowane. Okładki były niemalże przekątną. Słowa były ucięte między jedną stroną a drugą – a wiele czcionek po prostu się nie wydrukowało. Zadzwoniłem do RapidPOD (obecnie: Vixen Printing) – i złożyłem swoją skargę. Zaoferowali ponowne przysłanie mego zamówienia – ale zastrzegli, że odtąd mam zamawiać u nich co najmniej 100 kopii swoich książek. Byłem naprawdę poirytowany.

Tego roku nie wybrałem się na GenCon. Paczka z książkami dotarła do mnie jakieś cztery tygodnie temu. Zmieniłem drukarnię na potrzeby gry ‘The Holmes and Watson Committee’ i dokończyłem pierwszą serię dla DL Quarterly. Zakończyłem to wszystko. To doświadczenie naprawdę zniechęciło mnie do publikowania czegokolwiek przez dość długi okres czasu. Sądzę, że sporo osób będzie musiało przejść przez to samo.

Nie sądźcie więc, że to wszystko jest takie łatwe. Jestem dumny z prac, które wykonałem z ‘Divine Legacy; - tudzież z wcześniejszymi pracami dotyczącymi ‘Twilight Press’. Pod koniec – było to warte mego wysiłku. I z pewnością zrobiłbym to raz jeszcze. Ale nie znaczy to to, iż cała rzecz nie była bolesna. Bo była.

Peace,

-Troy.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 12.VIII.2010 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

SD PL - 30.VII.2010 (Kiedy porzucam swoje gry?).

2011-08-24T22:45:00.009+02:00

Witajcie.

A myślałem, że ze mną jest źle z racji tego, iż 'niedokończonych' mam coś koło dziesiątki projektów gier RPG :). Troy ma ich... ponad 85 (!). Jeśli natomiast chcecie wiedzieć dlaczego je 'porzucił' - zachęcam do czytania i komentowania tego wpisu. Ciekawi mnie np. ile Wy macie tego typu 'niedokończonych spraw' ;). Ja w każdym razie - życzę miłej lektury i owocnych wniosków!

Kiedy porzucam swoje gry?

Hejka,

Zajmijmy się dziś ciężkim tematem: porzucanie swego projektu RPG. Porzucanie gry może znaczyć wiele – i emocje z tym związane mogą różnić się tak jak ludzie, którzy się na coś takiego zdecydują. Sam znam kilku designerów, którzy nigdy nie rzucają się na rozpoczęcie projektowania jakiejś gry jeśli nie są przekonani iż kiedyś (i w jakiś sposób) ją ukończą. Faktem jest, iż zaczynają projektować ‘grę’ na wiele miesięcy przed rozpoczęciem pierwszych jej szkiców – przez ten czas badają oni potencjalną jej mechanikę i/lub analizują temat, który pragną poruszyć w grze. I nigdy nie porzucają raz zaczętych projektów. Tacy ludzie to jednak rzadkość.

Sam ‘tkwię’ raczej w drugiej grupie. Jestem przekonany, iż większość ludzi też tam jest. Obecnie, posiadam pewien wordowski dokument – w którym zawarłem spis 85 szkiców koncepcyjnych moich erpegów. Co rozumiem przez ‘szkice koncepcyjne’? – cóż, podstawy Chargenu, Systemu Rozwiązań, Settingu oraz Rozwoju Postaci. Wszystko wstępnie rozpisane. Jest też tytuł oraz grupa docelowa. Ale z tych wszystkich 85+ projektów – tylko jeden udało mi się doprowadzić do druku: The Holmes and Watson Committee. Wielu designerów ma pewnie podobne historie do opowiedzenia. Posiadają zapewne tony szkiców, gier, które rozpisali koncepcyjnie, obramowali i marzyli o ich realizacji – ale które, z jakiś powodów, porzucili. Czasami zrobili to przed tym gdy sama gra tak naprawdę zaczęła chodzić.

Ale nie o tym chcę pisać – zamierzam porozmawiać tu przez chwilę o porzucaniu gier, które są już ‘dość zaawansowane’ jeśli idzie o sam proces ich tworzenia. Są to gry, nad którymi ich twórca spędził wiele godzin i poświęcił wiele setek kilobajtów tekstu. Grał w nie, testował je. Rozmawiał o nich z przyjaciółmi, graczami tudzież ludźmi poznanymi na sieci. Być może nawet opublikował na Ashcanie. Są to gry dobrze przygotowane i opracowane (i z pewnością funkcjonalne, przynajmniej w pewnym sensie) – ALE (i to jest duże ALE), które nie osiągnęły tego, co sam ich autor chciałby by one powodowały. Innymi słowy, oferują zupełnie inne doświadczenie z rozgrywki w nie – przynajmniej jeśli idzie o założenia ich twórcy.

Szczerze mówiąc, większość opublikowanych gier – w pewnym momencie, wpada w zasięg powyższego założenia. Betatesty wygenerują pewien ‘szum’, owszem – ale zawsze będzie w nich czegoś brakować albo jakaś część mechaniki zawartej w grze nie będzie działa tak jak powinna. Wtedy dzieje się jedna z poniższych trzech sytuacji. Pierwsza – designer rozwiąże jakoś ten problem (problemy). Być może otrzyma pomoc na którymś z forum online albo via blog. Być może któryś z graczy będzie miał jakąś sugestię, która okaże się idealnym wyjściem z tej sytuacji. Być może rozwiązanie Wam się po prostu przyśni. Hej, to się zdarza. Tak czy owak, jeśli jest rozwiązanie (pomińmy już kwestię jak do niego dochodzimy) – nie ma problemu.

Druga sytuacja – designer i tak opublikuje swoją grę. Nie jest to zbyt pożądana sytuacja. Jest ona często powodem dlaczego pierwsze edycje gier RPG zostają niemal natychmiast zastępowane przez kolejne.

Trzecie sytuacja – jest najbardziej bolesna. Gra zostaje porzucona. Umiera. Ale w jaki sposób designer dokonuje tego wyboru? To dość osobiste przeżycie – i wymaga od designera wielu rozważań i spojrzeć na siebie samego podczas całego tego procesu.

Designerzy też się rozwijają – tak jak i ich projekty. Nie obchodzi mnie czy to jest Twoja pierwsza czy trzydziesta któraś gra. Każda gra uczy Cię czegoś o 'zjawisku' role playing – oraz czegoś o samym Tobie. Publikowanie gier jest naprawdę osobistym procesem. Designerzy nie żartują gdy w ten sposób go określają. To naprawdę 'wewnętrzne' doświadczenie - wymagające od nich kreatywności, determinacji oraz serca. Sam proces zmienia też Ciebie samego – zwykle, w dobrym kierunku. I to właśnie jest kluczowa rzecz: Proces Zmienia Ciebie Samego.

Kiedy zaczynasz projektować gry – posiadasz kilka podstawowych umiejętności. Jakiś ich zestaw, dajmy na to. Większość z pierwszych gier które zaprojektujesz będzie zbliżonymi projektami do tych gier, przy których kiedyś dobrze się bawiłeś. To dobra rzecz. Ale po tym gdy już to zrobisz – Twój zestaw umiejętności się zmieni. Dodasz kilka nowych rzeczy – i, gdy po raz kolejny zaczniesz projektować grę, będzie ona trochę inna niż jej poprzedniczka. Nasz gust, wizja czy perspektywa – uległy przecież zmianie. To trwająca cały czas ewolucja – która trwa tak długo jak długo projektuje gry sam designer.

Decyzja by porzucić swoją grę – przychodzi w chwili gdy nie chcesz (albo nie możesz) zmienić kroju swojego projektu. Jeśli dochodzisz do punktu w którym w Twoim własnym projekcie czujesz się totalnie zagubiony – w którym sens tworzenia Twojej gry nie jest już tak jasny i klarowny jak był na początku – kiedy nie chcesz w jakiś sposób zaprzedać swoich własnych przekonań designerskich tudzież radości z ukończenia samego projektu – cóż, jest to czas w którym powinieneś go porzucić. To może być bolesne gdyż wiesz, że Twój projekt ‘gdzieś tam jest’ – tylko po prostu nie jesteś w stanie go uchwycić, gdyż Twój obecny zestaw umiejętności w pewnym sensie Ci to uniemożliwia. I nie możesz, póki co, w żaden sposób sprawić by było inaczej.

Zdarza się to wielu designerom. Trzy największe projekty które przychodzą mi do głowy to: Robots and Rapiers (pióra Ralpha Maza), Acts of Evil (pióra Paula Czege) a także Dragon Killer (Vincenta Bakera). Ralph, Paul i Vincent – wiedzą jak tworzyć gry, ale i oni czasami dochodzą do punktu, w którym dalsze projektowanie ich gier mija się z celem. Muszą oni wówczas porzucać swoje projekty – i zająć się kolejnymi. Nie mam zamiaru pisać co ten fakt dla nich znaczy i jak do niego podchodzą. Na pewno jednak jest to w pewien sposób ciężkie doświadczenie. Ale to oni podjęli tą decyzję – przez co mamy dziś możliwość grania gry takie jak Apocalypse World czy Blood Red Sands. Czyli – porzucanie swoich gier nie jest aż takie złe. Jeśli się to zdarza – znaczy to, iż po prostu tak musiało być.

Ale – czy to na pewno koniec? Nie. Tylko dlatego że porzuciłeś swoją grę – nie znaczy to jeszcze, że gra została wrzucona w nicość na zawsze. Porównaj te trzy powyższe przykłady. Rozmawiałem z Ralphem o jego Robots and Rapiers jakiś rok temu. Uzupełnił on trochę ten projekt i zamierza raz jeszcze spróbować go dokończyć – w bliżej nieokreślonej przyszłości. Vincent także powrócił do swego Dragon Killer po kilku latach przerwy. Nauczył się wiele rzeczy podczas publikacji jego Apocalypse World – i teraz czuje, że może rozwiązać problemy, które uniemożliwiły mu dokończenie jego wcześniejszej gry. Natomiast Paul uczynił ze swojego Acts of Evil projekt otwarty, z którego każdy może skorzystać tworząc swą grę. Także, zapewne, jest całkiem możliwe iż ktoś kiedyś wyda finalną wersję tej gry.

Jeśli dojdziesz do punktu, który będzie wymagał od Ciebie czegoś co nie możesz (albo nie chcesz) zrobić – wtedy dobrze jest po prostu zostawić to wszystko za sobą. Być może kiedyś będziesz mógł wrócić do tej gry/projektu. Może jednak tak się nie stanie. Ale jeśli postanowisz zostawić coś za sobą – po prostu to zrób. Porzuć wszystko. Niech nie wisi tp nad Tobą. Zrób coś innego – to nie musi być nawet projekt gry RPG.

Porzucanie swoich gier – jest w porządku, naprawdę. A jeśli ich tworzenie jest Twoją pasją, nowy design będzie lepiej łączył wszystkie Twoje umiejętności byś mógł urzeczywistnić cele, jakie zamierzasz w nim osiągnąć.

Peace,

-Troy.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 30.VII.2010 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

SD PL - 17.VI.2010 (Czym jest DFK?).

2011-08-24T21:45:00.014+02:00

Witajcie.

Nadszedł czas na kolejne notki. Szczęśliwie - mimo że pogoda nie zachęcała do działania - 'wyrobiliśmy się' w terminie. Dziś pojawią się 3. wpisy z SD. Pierwszy z nich - zajmować się będzie Dramą, Fortuną oraz Karmą. Czymś, co 'zaprojektowano' dość dawno temu - a co obecne jest w RPG nawet dziś. Zapraszam do czytania - samemu życząc Wam miłej lektury :).

Czym jest DFK?

Hejka,

Pierwszy ‘retroaktywny’ artykuł będzie dotyczył DFK. Skrót DFK rozwija się na następujące trzy elementy: „Drama, Fortuna, Karma”. Sam w sobie – znaczy niewiele. Był on stworzony po raz pierwszy – jeśli dobrze kojarzę – przez Johnathana Tweeta [... hm ;) – dop. Skryba] w 1995 roku. Samo używanie tego narzędzia zmieniło się trochę od czasów gdy sam Johnathan wdrożył je do swojej gry: Everway. Niemniej, gdy się ono pojawiło, zawierało w sobie wiele ciekawych innowacji, które przysłużyły się rozwojowi samej teorii projektowania gier RPG w następnych latach.

Drama, Fortuna i Karma odnoszą się do trzech głównych typów systemów rozwiązań, które zazwyczaj używa się w projektach gier role playing. Pomyślcie o DFK jak o tzw. ‘rodzajach’ (...lub jak o ‘gatunkach’) wywodzących się z wielkiej Rodziny Systemów Rozwiązań. Każdy ‘rodzaj/gatunek’ posiada wiele odmian, które radykalnie różnią się od siebie nawzajem – przez co niemożliwym jest zliczenie ich wszystkich w jednej blogowej notce. Każdy ‘rodzaj/gatunek’ posiada jednak swoistą charakterystyczną cechę, która pomaga graczom zadecydować co oraz kiedy się dzieje w trakcie gry.

Czym są rozwiązania typu ‘Drama’?

Forgeowski Provisional Glossary definiuje Dramę jako: „Coś, co rozwiązuje wyimaginowane wydarzenia przez bazowanie na ich rezultatach BEZ odnoszenia się do wartości liczbowych lub (niekiedy) do zdań, które zostały utworzone wcześniej (np. informacji zawartych na karcie postaci).”.

Definicja zawsze jest dobrym miejscem by zacząć, ale nie jest zazwyczaj czymś na tyle kompletnym by można było w pełni ją zrozumieć. Ujmując powyższe inaczej - systemy rozwiązań typu ‘Drama’ wymuszają od graczy by ci, w trakcie gry, odwoływali się do zwykłych ludzkich negocjacji. Rozumiem przez to to, że to właśnie same negocjacje stają się narzędziem za pomocą którego tworzy się klimat sytuacji, konflikty interesów czy kryzysy. Od graczy oczekuje się, że będą aktywnie i werbalnie przedstawiać idee akcji dziejących się we właściwej rozgrywce po to aby sama jej historia mogła toczyć się dalej. Innymi słowy: gracze muszą być interaktywni, muszą dokonywać interakcji z innymi graczami/między sobą nawzajem.

Dzieje się to przez zastosowanie kilku, raczej formalnie ujętych, metod. Chciałbym kiedyś przysiąść nad tym tematem bardziej i przeanalizować go trochę dokładniej w osobnych notkach – więc, póki co, jedynie krótko zaprezentuję Wam to, w jaki sposób można w tych wszystkich systemach rozwiązywać zadania/konflikty. Na początek zajmijmy się systemami rozwiązań typu ‘Drama’.

Cała warta do zapamiętania rzecz z nimi związana – dotyczy ‘obszaru zgody’. Tylko dlatego, iż gracz mówi że coś się dzieje – nie znaczy to jeszcze, że rzeczywiście tak właśnie sprawy się w grze toczą. Czasami aby to się ziściło, grupa jako całość musi się zgodzić – czasami wystarczy tylko zgoda samego Mistrza Gry, czasami zaś zgoda drugiego gracza, z którym ten pierwszy (deklarujący) gracz nawiązał w świecie gry jakąś interakcję. Czasami może to być tak proste jak deklaracja Gracza A: „spoglądam w dół drabiny pożarowej” i reakcja Gracza B: „ok, w porządku”. Może to jednak równie dobrze wymagać od Gracza A użycia wystarczającej liczby tokenów i zaproszenie do aukcji innych graczy, w której wygrywający gracz (który włożył najwięcej tokenów do puli), zyskuje prawo do opisanie rezultatu danej akcji (aż do momentu gry któryś z pozostałych graczy nie przeforsuje w aukcji swojego stanowiska). I tak dalej. Czasami zasady mogą wymagać tego by Gracz A oddał pozostałym graczom określoną liczbę jego punktów doświadczenia po to aby zyskać możliwość wpływu na samą akcję. Tak czy inaczej – to naprawdę działa, zaś końcowym rezultatem jest to, iż gracz (albo kilku graczy) decyduje i werbalnie opisuje jak dana sytuacja zakończyła się dla pozostałych członków grupy w niej uczestniczącej.

Czym są rozwiązania typu ‘Fortuna’?

Jest to ten typ rozwiązań, którego najlepiej kojarzymy z naszych sesji. Provisional Glossary definiuje go jako: „Są to metody rozwiązań, które pomagają opisać nieprzewidywalne oraz nie-behawioralne elementy dziejące się w trakcie gry – przeważnie przez korzystanie z fizycznych obiektów takich jak kości, karty do gry czy im podobnych rzeczy’.

Ponownie, definicja może wystarczyć na początek – ale i tak musi zostać zbadana dokładniej na poczet przyszłych rozważań. Opiszmy więc te nudne i oczywiste rzeczy na samym początku – będziemy mieć je z głowy. Rozwiązania typu ‘Fortuna’ robią niezły użytek z kości, spinerów, kart, kości z kurczaka, monet lub czegokolwiek co pomaga nam osiągnąć jakiś typ rezultatu. Słowem, ‘Fortuna’ korzysta ze wszystkiego co jest losowe. Kluczem do zrozumienia tego typu rozwiązań jest fakt, iż rezultat danej akcji pozostaje nieznany – aż do momentu w którym system ‘Fortuny’ wchodzi do gry. Zawsze powinna istnieć jakaś tajemnica (czyt. nieprzewidywalność) zakrywająca to, w jaki sposób dany konflikt, zadanie, kryzys czy sama akcja zostanie rozwiązana. Jeśli nie ma tej ‘tajemnicy’ – równie dobrze zamiast rozwiązań typu ‘Fortuny’ można posłużyć się rozwiązaniami typu ‘Karmy’. Myślę jednak, iż większość z Was już na to wpadła.

Warto jednak zwrócić uwagę na kluczową rzecz – elementy ‘nie-behawioralne’. Losowość (w dowolnej formie) musi zawsze być oddzielona od samych graczy. Oczywiście może być czymś z czym ciągle dokonują interakcji – ale musi przy tym być czymś co ‘działa i myśli’ w sposób niezależny i odrębny od chęci/pragnień samych graczy. Pewnie, może istnieć MNÓSTWO czynników, które mniej lub bardziej modyfikują sam rezultat elementu losowego (które mogą być użyte albo przed albo po tym gdy został on użyty w grze). Fakt faktem, to właśnie największy fun, który daje system rozwiązań typu ‘Fortuna’. Ale sam mechanizm losowości musi pozostać niezależnym negocjatorem stojącym zawsze osobno od samych graczy. To wręcz taki ‘niewidzialny dodatkowy gracz’ siedzący przy wspólnym stole i rozwiązujący konflikty interesów.

Istnieje oczywiście sporo abrewiacji samego systemu rozwiązań typu ‘Fortuna’. Być może widzieliście rzeczy w stylu: FatB, FatE (...ten FATE? - dop. Skryba), FitM, FitMw/T czy coś w ten deseń. Przestawię Wam bardzo szybki opis tego o co w tym wszystkim chodzi – po bardziej szczegółowe informacje będziecie musieli poczekać aż napiszę odpowiedni artykuły poświęcone Rozwiązaniom typu ‘Fortuna’.

FatB: Fortuna na Początku.

FatE: Fortuna na Końcu.

FitM: Fortuna w Środku.

FitMw/T: Fortuna w Środku + Zęby.

Te powyższe typy czy ‘gatunki’ systemów rozwiązań także ‘istnieją’ we wnętrzu rozwiązań typu ‘Drama’ / ‘Karma’ ale nie są w nich zbyt dobrze określone. Terminy te zostały wykreowane przez wielu autorów na przestrzeni wielu lat – oraz były dyskutowane m.in. na forum Forge. Wszystko to łączy się z IIEE – o czym zamierzam porozmawiać przy innej okazji.

Tym, co sprawia iż mechanizm ‘Fortuny’ jest unikalny i różniący się od mechanizmów zawartych w innych rozwiązaniach – jest to, iż umożliwia on postępowanie samej akcji bez konieczności interakcji z kimkolwiek. Rzut kością może zadecydować czy dana postać trafiła inną postać i/lub czy ją zabiła, może zadecydować czy dana postać rozbroi pułapkę albo czy charyzmatyczny chłoptaś poderwie wyuzdaną barmankę – wszystko to bez interakcji z innymi graczami. Wszystko zostaje w rękach tego, kto odgrywa daną postać (czyt. deklaruje akcje). Pewnie, mechanizmy ‘Fortuny’ nie muszą działać w ten sposób – ale MOGĄ działać w ten sposób. Parę osób widzi w tym wielką zaletę tego typu rozwiązań – niektórzy widzą w tym ich wielką wadę.

Czym są rozwiązania typu ‘Karma’?

„Są to rozwiązania bazujące na porównaniu ze sobą różnych wartości Efektywności”. To dość krótka definicja – przynajmniej w porównaniu z tymi poświęconymi Dramie/Fortunie. Powód jest poniekąd oczywisty – Karma jest najprostszym system z DFK. Postać posiada jakąś wartość, konflikt/zadanie/sytuacja posiada natomiast jakąś inną wartość. Jeśli wartość postaci jest wyższa od tej drugiej wartości – postać wygrywa.

Kluczowym pytaniem zawartym w tej metodzie jest kwestia tego, kto ustala te wartości. Tak jak w przypadku ‘Drama’, często same wartości ustalane są na drodze negocjacji wszystkich uczestników rozgrywki. Często też wymaga to zgody co najmniej dwóch osób aby dana wartość zaistniała w świecie gry. Osoba która odgrywa protagonistę nie może w tym samym momencie odgrywać opozycję – albo cały sens rozgrywki ulotni się bezpowrotnie (tak jak i fun z całej gry). Przez powyższe założenie, musi więc istnieć jakiś Mistrz Gry albo inny gracz będący arbitrem, który wybiera wartości dla poszczególnych konfliktów, scen, zadań et cetera. W jaki sposób owe numery się tworzą – cóż, może to być rozwiązane na naprawdę wiele sposobów. Zasady gry mogą sugerować jakieś wartości. Wartości mogą też być przypisywane na drodze konsensusu całej grupy. Może to w końcu być kwestia różnych matematycznych kalkulacji.

Rozwiązania typu ‘Karma’ czasami mogą wydawać się trochę skostniałe, sztywne. Wartości mogą być dobrane bardzo sztywno, zaś gracze mogą odczuć pewien dyskomfort iż w pewnych sytuacjach nie są w stanie niczego zrobić. Jest to jednak podstawowy błąd w zrozumieniu tego czym ten typ rozwiązań jest. ‘Karma’ powstała po to by inspirować Was do osiągania wielkości. Twoja postać być może nie będzie w stanie przekroczyć tej góry teraz - więc idź porób jakieś questy, podpakuj siłę i wspomóż się sojusznikami i dopiero WTEDY wróć tutaj ponownie by zobaczyć czy uda Ci się spotkać z Guru żyjącym na tym wzniesieniu. ‘Karma’ może zostać użyta by wzmocnić znaczenie samej podróży postaci zamiast wspierać jej cel. To oczywiście trochę oklepany motyw, ale tak wynika z mojego doświadczenia.

Więc – czy DFK ciągle się liczy w kwestii projektowania gier?

Osobiście sądzę, że tak. Fortuna jest najczęściej używanym systemem z tej trójki. Sądzę, że designerzy którzy pragną wkroczyć na nowe obszary w projektowaniu guer – powinni starać się przyjrzeć bliżej pozostałym systemom rozwiązań (Karmy i Dramy). Być może wpadną na ciekawe innowacje. Pomijając powyższe, wiedza o tym czym jest DFK – z pewnością pomoże Wam tworzyć lepsze projekty. Każda gra wymaga różnego podejścia – albo, przynajmniej, różnego zestawienia Twoich własnych umiejętności. Nie oszukujmy się – pewien zestaw narzędzi jest pomocny aby jak najlepiej je wykorzystać. DFK jest właśnie takim zestawem. Poznaj go dobrze – a na pewno będzie służył Ci pomocą.

Peace,

-Troy.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 17.VI.2010 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

Głębia Przestrzeni: Paradyzja

2011-08-23T23:45:00.003+02:00

Witajcie! Po dość nieoczekiwanym obrocie spraw - związanych z pewną kontrą pewnego spokojnego skryby ;) - wracamy do 'zwykłych' wpisów. Taa. Dobry żart, nie ;)? - dzisiejszy wpis nie jest aż tak 'zwykły' jak mogłoby się Wam wydawać. Przedstawiam - 'Paradyzję'. Przygodę do RPG pt.: "Głębia Przestrzeni", autorskiej (jeszcze ;]?) gry pióra Marcina Lewickiego, znanego też jako Indoctrine. Zapraszam do lektury i komentowania samego scenariusza. Bo, IMHO, jest tego...*

Może najpierw zacznijmy od 'achów' ;) - przygoda została przygotowana nienagannie jeśli o estetykę idzie. Ja wiem, nie ocenia się książki po okładce. Ale ta jednak zachęca do, wybaczcie prostacką grę słów, 'głębszego' zapoznania się z zawartością samego pdfa, którego możecie ściągnąć np. stąd. Można by się co prawda spierać czy wszystko nie jest 'ociupinkę' zbyt szaro-bure, ale, jak na moje subiektywne oko, niezgorsza robota. Choć - nie oszukujmy się - bardziej przemawiałyby do mnie proste ozdobniki zamiast kosmosu w tle ;). Kwestia gustu - ale IMHO nie jest źle.

Trochę gorzej jest z samym rozłożeniem tekstu na 30-kilku stronach samego scenariusza. Ciężko mi było czytać zbity, dwukolumnowy tekst na 'pionowej' A4. Autorze! - więcej fantazji w stylu strony 4. (gdzie 'księżyc' robi za 'przerywacz' tekstu). Jestem pewien że można by było jakoś 'ciekawiej' to u Ciebie rozłożyć. Tak jak i samo miejsce 'przerwania' tekstu - nie jestem do końca przekonany czy środek zdania jest dobrym pomysłem by robić 'wcięcie obrazkowe' ;). Koncepcja mi się podoba - ale 'rozrywanie' kolumn przed końcem myśli/zdania, już niespecjalnie.

Zganić muszę też 'spis treści'. Już pooq mi to wytykał przy okazji mego BoFa: nie obraziłbym się, gdybyś jednak ponumerował te strony i w spisie treści umieścił gdzie/co jest ;). Teraz, owszem, spis tematów zawartych w tym scenariuszu mamy - ale i tak trzeba się niestety troszeczkę naszukać by znaleźć interesujący nas rozdział. Już nie wspomnę o tym, iż mój komputer to jedna wielka kupa śmie...chu ;) - więc cięło mi się to niemiłosiernie podczas powyższych prób i scrollowania tekstu. A ileż przy tym było 'radości' (raz nawet trzeba było Acrobata restartować) - słów brak.

'Ej, Skrybo! - miały być achy!' - heh, przepraszam ;). Teraz będą 'achy'. Ach nr 1 - 'Asy w rękawie'. Genialne. Bez dwóch zdań. Ich myśl przewodnia jest prosta: "Niektóre z poniżej wymienionych asów w debacie, mogą być użyte przez konkretne osoby, jedynie po uprzednim zdobyciu informacji przez graczy. Oczywiście gracze mogą zechcieć zatrzymać je dla siebie, albo użyć dla wsparcia strony przeciwnej, od ich pomysłowości, zależy powodzenie" - proste? Proste (jeśli nie - poniżej macie przykład). A dające naprawdę spore wsparcie dla kreatywności graczy (w tym i MG).

Przykład:

Sabotaż satelity komunikacyjnego. Jeśli komuś z graczy, wpadnie do głowy, by sprawdzić czy na pewno satelita został zniszczony przez meteor, jest szansa na analizę szczątków, które są w laboratorium. Analizą zajmowała się Amanda Toeplitz i raczej będzie starała się przeszkodzić w pracy, źle skalibrować urządzenia itp., ale jeśli Mistrz wyrazi zgodę (nie trudno go przekonać, gdyż przywiązuje małą wagę do tego badania), nie sprzeciwi się. [...] Gdy zostaną zgromadzone, jasnym się staje, że satelita został zniszczony nie przez meteor, a broń energetyczną (prawdopodobnie jonową). Przedstawienie tych dowodów, zdziwi mocno Mistrza, a Amandę może (ale nie musi, zależy od wcześniejszych interakcji z graczami) skłonić do zasugerowania współpracy. [...]

Tego typu 'asów' jest w rozdziale im poświęconym niemało - i dają niezłego fabularnego 'kopa' (plus, mogą one być użyte przez MG w chwili gdy akcja 'się zacięła'). Osobiście - będę musiał pomyśleć czy nie wdrażać czegoś podobnego w przypadku swoich sesji/scenariuszy. Być może nie będą to tak rozbudowane opisowo 'asy' - ale nie widziałbym problemu by rozpisać sobie małą 'mind-mapę' z uwzględnieniem kilku kluczowych słów. Autorze - może wdrożysz do swojej gry mini generator takich 'asów' (o ile Głębia już go nie ma)? IMHO - jako deska ratunku dla MG, byłoby to całkiem dobre narzędzie ;).

Drugim 'achem' jest... logika samego scenariusza. Widać wyraźnie, iż Autor spędził wiele nocy na 'dopieszczaniu' swego dzieła ;). Starałem się doszukać jakiś nielogiczności, sprzecznych informacji tudzież, hm, dziwnych motywacji BNów (swoją drogą - fajnie, iż są one spisane! - kolejna cegiełka z barek MG). I niewiele znalazłem w sumie rzeczy do których mógłbym się 'doczepić'. Wszystko jest poukładane od A do Z - żadna część scenariusza nie wydaje mi się zbędna. Tzn. - jeśli bym poprowadził na jego podstawie sesję, to nie sądzę bym wyciął zeń zbyt wiele informacji ;). Wszystko jest na swój sposób 'istotne'. No, prawie wszystko.

Głównie 'kuleje' mi kwestia samej motywacji BG - nie wierzę, że nie można było w Głębi Systemu dać im czegoś bardziej 'wyszukanego' niż 'dowolny'. To samo z 'wydarzeniem'. Rozumiem, iż Paradyzja miała być - wg tego założenia - otwartym scenariuszem, niemniej brakuje mi trochę jakiegoś 'haka na start'. Typu, bo ja wiem, serii sabotażów na Kosmicznym Ślimaku (to nazwa statku ;P). Gracze mogliby 'na dzień dobry' przekonać się, iż 'samo się cholerstwo nie zepsuło' (może ktoś chciał by KS wylądował na Paradyzji?). Nie musi to być 'właściwy' trop - ale przynajmniej w jakiś sposób zmobilizuje graczy do działania już od samego początku.

A tak - zostają rzuceni na głęboką wodę, z niewieloma perspektywami rozwoju samej akcji. Taki sand-box.

Potem jest na szczęście ciekawiej ;). Mogłem wspomnieć o tym wcześniej - to nie jest klasyczny scenariusz, w którym wszystko jest liniowe i z góry ustalone. Fajnym motywem jest możliwość (konieczność?) bratania się z różnymi stronami. Tak samo otwartość samego finału - to mi się podoba. Trochę sand-boxowe to to wszystko wychodzi, ale, hej, w sumie patrzcie punkt z 'wycinaniem czegokolwiek' - Autor daje Wam do rąk modalny zestaw postaci, motywacji, miejsc, et cetera - a co Wy z tym zrobicie, będzie zależało od Was samych. IMHO to dobre podejście. Lepsze niż dawne scenariusze do World of Darkness w stylu dawno zapomnianej przygody z ćwiekami ;).

A jeśli już jesteśmy przy miejscach - Autor pomyślał nawet o tak 'często zapominanym' szczególe jak... mapy budynków zaprezentowane w skromnym trójwymiarze. Miło z jego strony ;). Ale za te 'oczo-pieczące' seledynowe (?) tabelki - ech, nagana się chyba należy. Na szarym tle ten kolor po prostu denerwuje. Przynajmniej mnie. Dziwi też kwestia skali mapy Przestrzeni ze strony 19 - osobiście widziałbym ją na dwóch a4 (po połowie na jednej). Nie dość, iż wszystko byłoby trochę lepiej widoczne - to fajnie by było np. sobie coś takiego wydrukować i oprawić w ramkę. Nie no, dobra, z tą ramką żartuję ;) - ale patent i tak ciekawy.

Kolejnym trafionym pomysłem - są skróty. Skróty zasad walki i, ogólnie ujmując, samej mechaniki Głębi Przestrzeni. Za to to, co czeka nas po 25. stronie - każe mi sądzić, że Autor scenariusza poświęcił na niego sporo czasu by każdy jego element współgrał z resztą. Karta planety, najważniejszych BNów (wraz z ich historiami! - ach, aż łezka się w oku kręci ;)), ba, jest nawet karta samego statku. Rzekłbym, że brakuje mi tylko niewypełnionej karty postaci - hej, mamy mechanikę, scenariusz - więc nawet gdyby ktoś nie miał (jeszcze ;)?) Głębi Przestrzeni, spokojnie mógłby w nią zagrać. A tak? - trzeba się troszeczkę bardziej wysilić. Shame ;P.

Po-achowaliśmy sobie trochę. To dla odmiany, jeden 'nie-ach' na koniec. Korekta. Interpunkcja troszeczkę chaotyczna (tak mniej więcej na moim poziomie ;P), często 'nie' oddziela się od wyrazu z którym powinno się łączyć (vide w powyższym przykładzie 'asa' ['nie trudno']) - jest też kilka 'dziwnych' wyrazów w stylu 'nanoostrze', co aż tak dobrze w polskim języku nie wygląda ;). Błędów ort. 1. stopnia za wiele nie ma - głównie to nieszczęsne 'nie' - jest ich jednak 'ciut' za dużo jak na mój gust. Na szczęście, to tylko korekta - a ją można spokojnie przeprowadzić teraz, jutro czy pojutrze ;).

Podsumowując, jak więc ocenić Paradyzję? Z pewnością scenariusz posiada wiele plusów.

+ modalność samej akcji (z dostarczeniem rzeczy, które gracze mogą wykorzystać na sesjach),
+ sporo trafionych pomysłów ('asy', skróty zasad, mapy, nieliniowość, karty BN, inny stuff ;P),
+ ogólne opracowanie (fakt, czasami jest zbyt 'ciemne' - ale do zniesienia [przynajmniej IMO),
+ ogólne wrażenia (scenariusz spójny, logiczny - angażujący i zachęcający do przetestowania),
+ opracowywanie scenariuszy do swoich gier jest fajnym sposobem na zapoznanie czytelników z nowym systemem.

Nie da się jednak ukryć, że całość cierpi na pewne małe - acz denerwujące - problemy, np.:
- rozłożenie tekstu IMHO mogłoby być jednak bardziej 'ciekawsze' i znośniejsze dla oczu;
- spis treści to póki co bardziej spis tematów bez numeracji niż autentyczna wyszukiwarka;
- troszeczkę słaby 'start' samej akcji (a.k.a. 'sandbox' - może to trochę przytłaczać graczy),
- mimo wszystko, fajnie by było mieć tą pustą kartę postaci jako 35. stronę 'Paradyzji' ;D...
- interpunkcja, błędy ortograficzne, dziwne neologizmy - ogólnie ujmując, brakuje korekty.

To, tak na zachętę - 6.5/10. Autorowi jedno udało się na pewno - zachęcił mnie by 'ścigać' go po konwentach i starać się zagrać w Głębię Przestrzeni (tu macie link do oficjalnej strony systemu). Mam też nadzieję, że kolejny scenariusz do jego gry (bo nie wątpię, iż na Paradyzji się nie skończy) - będzie stał na jeszcze wyższym poziomie :). Moim zdaniem, Autor idzie w dobrym kierunku jeśli o tego typu rzeczy idzie. Póki co - jest 'w miarę' dobrze. Ale może być jeszcze lepiej! - i tego się wszyscy trzymajmy ;).

Pozdrawiam serdecznie,
Michał "Skryba" Ziętek.

PS. * - odpowiedzcie sobie (i mi ;)) sami :].

"Po co komu gry autorskie II" - kontra.

2011-08-22T22:30:00.019+02:00

Witajcie. Nieczęsto odnoszę się na tym blogu do słów napisanych przez innych blogowiczów. Zwykle, jeśli już, czynię to po to aby ich pochwalić, pokazać raz jeszcze ciekawe (IMO) artykuły czy zgodzić się z tezami w nich zawartymi. Czasami jednak zdarzają się pewne... wyjątki pokroju imć Zegarmistrza i jego obsesji na punkcie sklejania statków ;) (taki żart :P).

Przypomnijmy – poprzednim razem powyższy osobnik rozwodził się ostro na temat tego ‘po co komu gry autorskie’. Najwyraźniej było mu mało – gdyż popełnił kolejny tekst: ‘Po co komu gry autorskie 2: O pożytkach ze statków w butelkach’ (do wglądu tutaj). Niestety, już sam jego początek nie jest zbyt zachęcający – przynajmniej jeśli idzie o moje własne, subiektywne odczucia.

Zresztą, aż zacytuję: „Jak już pisałem kilka razy: pisanie gry autorskiej / indie / jak się zwał tak się zwał, jeśli go się nie sprzedaje ma tyle sensu, co sklejanie statku w butelce. Jednak dlaczego ludzie bawią się w to dziadostwo?”. Heh. Czyżby Autor miał jakiś prywatny uraz do tego typu gier? Doprawdy nie wiem. Zajmijmy się jednak dalszą częścią jego ‘wywodu’.

1) To może zrobić każdy

Pewnie. Każdy może też napisać książkę. Wykuć miecz. Grać na gitarze. To wszystko jest ‘łatwe’ (serio!). Cały szkopuł tkwi w pewnym zdaniu, które, o dziwo, nie znajduje się w tym punkcie oryginalnego tekstu. Zdaniu, iż nie każdy potrafi (z)robić to ‘dobrze’. Krytykować jest łatwo (...sam bywam przykładem ;]), ale przygotować solidny, działający i kompletny system RPG – umie już, moim zdaniem, niewielu.

‘Dobre opowiadanie jest sto razy trudniejsze’ – jak wyżej. Wykucie (i oszlifowanie) pięknego miecza jest trudne. Granie na gitarze w jego lub jej stylu – jest cholernie trudne. Zrobienie RPG na miarę produktów Johna Wicka czy chociażby znanego nam z SD Troya Costisicka – hah, odpowiedzcie sobie sami jak to jest (i czy rzeczywiście: ‘to może zrobić każdy’). Ja czegoś takiego 'jeszcze' nie potrafię - przyznaję się bez bicia.

Swoją drogą. Zabawna rzecz. Najpierw Zegarmistrz pisze, że ‘to takie łatwe’ – a potem, sam sobie, przyznaje iż ‘nie ma na rynku miliona gier autorskich, a zaledwie około setki, z czego większość sprawia wrażenie nieskończonych’... najwyraźniej aż takie łatwe to jednak nie jest. I chrzanić kwestię auto-motywacji. Tudzież systemu autorskiego (?) samego Autora tekstu.

2) To jest relaksujące i odprężające.

Wróćmy na chwilę do pierwszego tekstu. Pisze tam, między innymi, o tym iż: "gry autorskie służą do tego, do czego służą statki w butelkach. Statki w butelkach natomiast nie służą do niczego.". Super. RPGi, tak jak statki w butelkach, relaksują, odprężają – ale nie służą niczemu. Wot, über-pragmatyzm, którego – tak się składa – nie wyznaję.

Sam Zegarmistrz zresztą pisze o tym wprost: ‘mi pisanie [tu własny system Autora – i moja auto cenzura*] pozwala regenerować siły twórcze’. Ujmę to tak. Dopóki nie wyda on (w 'celach zarobkowych') swojej gry, jego projekt będzie mi: ‘autorką / indie / jak się zwał tak się zwał’ – lub, używając słów samego zainteresowanego: ‘dziadostwem’. Niczemu nie służącym, oczywiście ;). Nie piszę tego na serio – ale widzicie o co mi chodzi.

3) Bo można sobie napisać taką grę, jak tylko się komu podoba

‘Jak starałem się udowodnić w poprzednim tekście: gry autorskie nikogo nie obchodzą i nie ma z nich kasy.’ – starał się. IMHO nie wyszło. Indoctrine, Avnar, Craven, Tweet czy choćby niżej podpisany – i pewnie jeszcze sporo osób (np. lucek, Nimsarn, Magnes, Jagmin), które kojarzę i które mają jakieś powiązania z grami autorskimi – mogłoby się pewnie w tym punkcie nie zgodzić.

Mogłoby – gdyż nie czuję się w obowiązku wkładania im w usta czegoś, co równie dobrze mogliby nie powiedzieć. Ja mogę mówić tylko za siebie – mnie takie gry obchodzą, nawet jeśli nie ma(m?) z nich kasy. Naprawdę nie jestem na tyle odważny aby stwierdzać że: ‘gry autorskie nikogo nie obchodzą’ – z taką lekkością jak robi to sam Autor tekstu. Trochę pokory trzeba jednak mieć ;).

I taka niewielka ‘ciekawostka’ na sam koniec 3) etapu ‘rozważań’ Zegarmistrza – ‘Smutna rzeczywistość jest niestety taka, że w Polsce każda gra RPG jest towarem zbyt egzotycznym / awangardowym / ryzykownym, by ją wydać.’ – a taki Wolsung przykładem ;>? Przy okazji, znowu szybko przeskoczyliśmy do etapu wydawania czegoś co, w założeniu, ma pozostać darmowe.

4) To nic nie kosztuje.

Zgodzę się, że to pochłania czas – czyli kosztuje. Po co więc tak tytułować ten punkt? Trudno powiedzieć. Po co pisać o kosztach tworzenia czegoś, co ma pozostać darmowe? – jak wyżej, trudno powiedzieć. Można założyć, że Zegarmistrz chce wydać swoją grę. Nikt mu tego nie broni. W końcu, ‘w Polsce każda gra RPG jest [zbyt coś-tam-coś-tam] by ją wydać’ ;).

5) W pogoni za sławą.

Nie wiem czy gonią za nią: ‘Osoby młode, niedoświadczone i nieznające realiów’, do których to – daruję sobie sarkazm – Zegarmistrz kierował ponoć swój poprzedni tekst. Ten ‘najnowszy’ natomiast, kończy słowami: ‘[...] ludzie tacy najczęściej przeżywają jednak rozczarowanie’. Tak jak pisałem za pierwszym razem: to kwestia tego co uznamy za sukces.

Najwyraźniej Zegarmistrz ma inną jego definicję (albo w ogóle jej nie ma, patrzcie niżej) - nie mi ją oceniać.

Najciekawsze z tego wszystkiego są... komentarze zawarte pod oryginalnym wpisem. Zwłaszcza: ‘Bo gadasz i gadasz, a puenty nie ma.’ Ninetonguesa – oraz: ‘Sorki, ja jestem grafomanem, a nie prorokiem’, samego Zegarmistrza. Z tym ostatnim zdaniem zgadzam się zresztą w pełni. Cytując Krzemienia: ‘[to] takie pitu-pitu’. By nie zacytować go dosadniej ;).

Za to osobiście najbliżej mi do zdania hattera:

„Może nie warto tracić czasu na marudzenie na ich temat, tylko znaleźć gry, które ktoś napisał porządnie, bo dla odmiany miał trochę talentu?” – pod którym podpisuję się wszystkimi zdatnymi do użytku kończynami, święcie wierząc, iż ‘trzeciej odsłony’ ‘PCKGA’ jednak nie będzie. No, a przynajmniej ja trzeci raz o tym samym pisać na swoim blogu nie będę ;P.

Pozdrawiam,

Michał „Skryba” Ziętek.

PS. * - hej, bądźmy przez chwilę konsekwentni w tym co piszemy. ‘Po co komu gry autorskie pokroju projektu samego Zegarmistrza’, a ;]...?

SD PL - 17.VI.2010 (Przyszłość Socratic Design).

2011-08-20T23:30:00.014+02:00

Witajcie.

Dziś nieco skromnie. Ostatnio sporo się 'u mnie' dzieje - tak na blogu jak i w mym życiu prywatnym - więc postanowiłem trochę zwolnić z akcją SD.PL. Bez obaw! - wyrabiamy się w terminie. Sam natomiast kreuję koncepcyjnie obraz tego 'co po tej akcji?' umieszczać na moim blogu. O tym jednak, przy innej okazji. Teraz zaś - miły i lekki wpis traktujący o... przyszłości samego SD :).

Przyszłość Socratic Design.

Hejka,

Jaka przyszłość czeka SD? To bardzo interesujące pytanie. Powiem Wam co robiłem przez te kilka miesięcy mojej nieobecności. Jestem Gamistą pełną gębą. Nie oznacza to, że uznaję gamizm za jedyny objaw roleplayowania jaki lubię, niemniej - jestem kim jestem. I, szczerze pisząc, moja gamistyczna dusza została w pełni usatysfakcjonowana gdy zacząłem grać w grę karcianą Magic: The Gathering (ba, uznaję nawet, że to właśnie ona dostarczyła memu gamistycznemu ‘ja’ tyle pokładów dobrej zabawy co żadna gra RPG!). Ew, wiem, wiem - karcianki to nasz wróg. Ale po prostu kocham tą grę. Jestem też całkiem dobry w te klocki. Wygrałem parę zawodów tu i tam, zdobyłem też kilka nagród w sieci graczy WotC. Ogólnie mówiąc, naprawdę dobrze się bawiłem.

Jednakże, M:TG wymaga o wiele więcej pieniędzy i o wiele więcej czasu niż gry RPG. Sądzę, że początkowo chciałem zajmować się i tym i tym – ale to się nie sprawdzi. Z cudowną żoną będącą o krok od uzyskania tytułu naukowego a także z córką, ważnym elementem który zjawił się w moim życiu, nie mam po prostu czasu na to by aktywnie działać w temacie M:TG.

Pisanie o RPG jest zupełnie inną kwestią. Przejrzałem sobie wszystkie antologie z SD i odkryłem, iż najlepsze artykuły które stworzyłem dotyczyły moich prób wyjaśniania podstaw projektowania i rozgrywki gier RPG. Rozumiem przez to to, że gdy tworzyłem ten blog, miał on być kopalnią artykułów poświęconych teorii oraz designu RPGów – i kiedy tylko skupiałem się na tym założeniu, dawałem z siebie 100% normy.

Więc, oto co zamierzam zrobić. Chcę wrócić do wczesnych dni teorii projektowania gier RPG - biorąc pod uwagę jej występowanie w sieci oraz ruch gier independent (z ogólnego punktu widzenia, oczywiście). Przez następnych parę miesięcy – będę starał się, najlepiej jak tylko umiem (i na ile pozwala moja ograniczona wiedza), zbadać kilka rzeczy, które były dyskutowane, analizowane oraz opracowywane kilka lat temu by ostatecznie ‘dorosnąć’ oraz ‘okrzepnąć’ i stać się dziś czymś powszechnym. Projektowanie RPGów przeszło długą drogę przez ostatnich 10 lat – sądzę jednak, iż nowi designerzy na scenie sporo stracili przez to, iż nie dane im było obserwowanie wszystkich toczonych wtedy dyskusji. Fundamentalne sprawy typu 'obszary eksploracji' czy 'systemy rozwiązań' są dziś tak oczywiste, że artykuły im poświęcone nie pojawiają się na witrynach poświęconych grom role playing. Wraz z najnowszą zapowiedzią Winter of the Forge, sądzę że nastał właśnie odpowiedni czas aby powyższe trochę się zmieniło.

Wiele z tych [erpegowych - dop. Skryba] koncepcji przyjmujemy automatycznie i rozumiemy w – cóż, przynajmniej w większej części. Sądzę, że właśnie w tym tkwi cały szkopuł. Nowi ludzie na Forge czy Story Games nie znają tych fundamentalnych konwersacji, które miały tam miejsce siedem do dziesięciu lat temu. Inspiracje tamtymi rozmowami można wyczuć w grach typu Dogs in the Vineyard, My Life with Master, The Mountain Witch, Polaris, Dust Devils czy Prime Time Adventures. Mam nieodparte odczucie, iż od tamtego czasu coś utraciliśmy – co prowadzi mnie też do stwierdzenia, że warto stworzyć na moim blogu miejsce dla tych, którzy chcą przypomnieć sobie o powyższych, dziś trochę zapomnianych, koncepcjach.

Powiem to jednak już na samym wstępie: nie jestem ekspertem w tych sprawach. Zazwyczaj staram się tutaj tylko uporządkować to, co inni – w domyśle mądrzejsi – ludzie już powiedzieli i podpatrzeć jak ich słowa odnoszą się do kwestii projektowania gier. To nie ja wymyśliłem te koncepcje – i nie ja jestem ich autorem. Po prostu chcę pokazać Wam je ponownie, tu, na SD – po wielu latach stanu uśpienia.

Oczekujcie wkrótce kolejnych artykułów. Będą tyczyć się rzeczy, których z pewnością nie zobaczycie ponownie na Forge czy na Story Games. Jeśli jesteś nowym twórcą gier (lub po prostu czujesz się trochę zagubiony w dyskusjach na temat game designu), mam nadzieję iż będą służyć Ci one pomocą.

Peace,

Troy.

- - -

Oryginalny wpis blogowy, autorstwa Troya Costisicka, został opublikowany na blogu Socratic Design w dniu 17.VI.2010 r - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Kilka słów Skryby: Tego wpisu nie znajdziecie w żadnej Antologii ;). Uznałem jednak, że warto choć przez chwilę zwrócić na niego uwagę - by móc zrozumieć czemu 'nagle' przeskoczyliśmy tyle miesięcy do przodu z akcją SD.PL. Poza tym - warto też wspomnieć iż od tamtej chwili, aż do dzisiaj, Troy rzeczywiście IMO podąża ustalonymi powyżej założeniami.

Swoją drogą - pod oryginalnym wpisem, znajduje się komentarz pewnej 'znanej Wam' z tego bloga persony ;).

Pozdrawiam,

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. 30. Honorowym Gościem Ogrodu - zostaje Elomar ;). Serdecznie witamy!